Γιάννης Μπουρνούς

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε...Υπό νέα διεύθυνση!

2009-06-06T10:20:00.004+03:00

Σκέψεις, ιδέες, εμπειρίες και προτάσεις, μαζεύτηκαν, ανασκουμπώθηκαν και σας περιμένουν στο καινούριο μου blog. Αυτό εδώ το blog παραμένει "στον αέρα", για λόγους αρχειακούς.

Ακούστε καλά τι λένε οι μαθητές...

2007-11-09T17:04:00.000+02:00

Συνεχίζουν απτόητοι/ες οι μαθητές/τριες να βάζουν τις δικές τους, μικρές πινελιές στον καμβά της ιστορίας του κινήματος εκπαίδευσης...Όσο κι αν προσπαθούν "ευσυνείδητοι" διευθυντάδες, "οργισμένοι γονείς", εισαγγελείς, αξιωματούχοι της Κυβέρνησης και τα "αντικειμενικά" ΜΜΕ να σπιλώσουν και να χτυπήσουν τις κινητοποιήσεις τους, τόσο οι Συνελεύσεις και τα Δεκαπενταμελή Συμβούλια εντείνουν τον αγώνα τους για μια ανθρώπινη παιδεία, που θα λειτουργείται σε αξιοπρεπή σχολεία και με τον αναγκαίο αριθμό εκπαιδευτικών.

Μέχρι κι ο Πρωθυπουργός άρχισε να μην αισθάνεται άνετα...Έφτασε στο σημείο να μιλήσει στη Βουλή για "αντιδημοκρατικά lock out" και να κατηγορήσει εμμέσως -για πολλοστή φορά- την Αριστερά για υποκίνηση καταλήψεων, θυμίζοντας άλλες εποχές που άνθρωποι και πολιτικοί χώροι ενοχοποιούνταν για "υποδαύλιση ανατρεπτικών ιδεών".

Ας σταματήσουν, επιτέλους, όλοι αυτοί, οι "νομοταγείς" και κατέχοντες την εξουσία, να παίζουν με τη νοημοσύνη των πολιτών κι ας καταλάβουν ότι, όσο ο κάθε γονιός θέλει το παιδί του να επιστρέψει στη μορφωτική διαδικασία, άλλο τόσο ξέρει πως αυτή ακριβώς τη μορφωτική διαδικασία κάποιοι την έχουν γονατίσει, την έχουν μετατρέψει σ' ένα μηχανισμό αναπαραγωγής ενός συρφετού αποσπασματικών, υπερεξειδικευμένων και συντηρητικών θεωρήσεων. Δεν είναι οι μαθητές/τριες αυτοί/ες που απαξιώνουν την παιδεία. Ούτε οι εκπαιδευτικοί, ούτε οι φοιτητές/τριες. Μοναδικοί υπεύθυνοι είναι αυτοί που από τα Υπουργεία τους, τις κυβερνητικές τους θέσεις και τους εκκλησιαστικούς τους θρόνους έχουν φέρει το δημόσιο σχολείο στη σημερινή του κατάσταση. Κι αυτοί -και οι πολιτικές τους- έχουν ονόματα: Λέγονται ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, λέγονται νεοφιλελευθερισμός, ταξικοί φραγμοί, ιδιωτικοποιήσεις και ρουσφέτια.

Κι απ' ό,τι φάνηκε σήμερα στους δρόμους της Μυτιλήνης (απ' όπου και οι φωτογραφίες) πολλοί και πολλές είναι αυτοί που ξέρουν πολύ καλά τι ζητάνε και από ποιούς. Ας τους ακούσουμε, λοιπόν, καλά, γιατί η φωνή τους είναι το μέλλον μας...

Σκέψεις υπό βροχίν...

2007-11-08T13:11:00.000+02:00

Πολλοί έγραψαν –ορθώς, κατά την ταπεινή μου άποψη- πως οι κινητοποιήσεις του φοιτητικού κινήματος, με αποκορύφωμα την εξέγερση του Πολυτεχνείου, έβγαλαν την ελληνική κοινωνία από τη ντροπή της, από την ακινησία, την απάθεια και την ιδιώτευση απέναντι σ’ ένα καθεστώς που απαγόρευε, επιτηρούσε, συνελάμβανε, φυλάκιζε, βασάνιζε και εξόριζε –αλλά δεν κατάφερε ποτέ να εξοντώσει- την αντίθετη άποψη.
Κάτι παρόμοιο γράφτηκε και για το πανεκπαιδευτικό κίνημα, που τα τελευταία δύο χρόνια ξύπνησε την κοινωνία μας από το λήθαργο της «κοινωνικής ειρήνης» και της ανικανότητας αντίδρασης, μπροστά σε μια σειρά από νομοθετικές αλλαγές που τινάζουν στον αέρα εργατικές, κοινωνικές και πολιτικές κατακτήσεις, που κάποτε μας εξασφάλιζαν μια αξιοπρεπή ζωή. Η γενιά του Άρθρου 16, παρότι λοιδωρήθηκε και απαξιώθηκε από τους οπαδούς της «τάξης και της ασφάλειας», κατάφερε να προσφέρει μια μοναδική και υπερπολύτιμη υπηρεσία στην ελληνική (και όχι μόνο) κοινωνία: Κατάφερε με την αλύγιστη και αγωνιστική στάση της να αποσοβήσει το ενεδεχόμενο οριστικής ποινικοποίησης, όχι απλώς ενός κινήματος, αλλά ολόκληρου του αξιακού κώδικα που γεννά και αναζοπυρώνει κοινωνικές και πολιτικές αντιστάσεις ενάντια στις λεγόμενες «κυρίαρχες» πολιτικές, κάθε φορά που διαπιστώνεται πως αυτές οι πολιτικές προσβάλλουν στοιχειώδη δικαιώματα, αλλά και την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Η «προίκα» που άφησε αυτό το κίνημα γίνεται ιδιαίτερα διακριτή το τελευταίο διάστημα:
- Κοινωνικές ομάδες δραστηριοποιούνται σε τοπικό και εθνικό επίπεδο για τη διάσωση του περιβάλλοντος και του δημόσιου χώρου.
- Τα εργατικά συνδικάτα δείχνουν να ξυπνούν από το γραφειοκρατικό τους λήθαργο και ήδη προετοιμάζουν τις αντιστάσεις τους έναντι της πιο απάνθρωπης αναδιάρθρωσης που έχει υποστεί ποτέ το ασφαλιστικό μας σύστημα (γιατί είναι απάνθρωπο να παίρνεις σύνταξη στα 70 και τα 75).
- Οι μαθητικές κοινότητες ξαναβγάινουν στο δρόμο! Κλείνουν τα σχολεία τους, ανοίγοντας τα, ταυτόχρονα, στην κριτική σκέψη, τη συζήτηση, την αλληλεγγύη και τη συλλογικότητα, αξίες που για πολλά χρόνια μετά την παγκόσμια ήττα της Αριστεράς παρέμεναν βαθιά χωμένες στο συρτάρι του «σύγχρονου τρόπου ζωής», του άκρατου αναταγωνισμού και της πιο ακραίας ιδιώτευσης.
- Οι φοιτητικοί σύλλογοι γεμίζουν τη φαρέτρα τους με νέο κόσμο από τους νεοεισελθόντες στα πανεπιστήμια, που αντιλαμβάνονται πως η αναγνώριση των «πτυχιών» των Κέντρων Ελευθέρων «Σπουδών» αποτελεί ταφόπλακα για το δημόσιο, δωρεάν και ακαδημαϊκό χαρακτήρα της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης.

Ο χειμώνας θα είναι καυτός, τόσο για την αντιδημοκρατικά κυβερνώσα «πλειοψηφία» του 41% και των 152 βουλευτών, όσο και για όσους, αντί να παίρνουν θέση για τα οξύτατα κοινωνικά προβλήματα της εποχής μας, βαυκαλίζονται με πολιτικά κενές, γηπεδικού τύπου σκιαμαχίες για την εκλογή του νέου Προέδρου-Εκπορθητή της εξουσίας...
Ας μην εξαντλούμε τη διάθεσή μας για κοινωνική αλλαγή σε μια «αντισυμβατική» απάντηση σε ένα τηλεφωνικό γκάλοπ ή στο απογευματινό μούντζωμα των θιάσων των τηλεπαραθύρων. Έχουμε τη δύναμη να κάνουμε τους ισχυρούς, αδύναμους. Έχουμε τη δύναμη να δείξουμε στο δρόμο και στους κοινωνικούς χώρους που ζούμε, σπουδάζουμε και εργαζόμαστε, ότι εμείς είμαστε η πλειοψηφία. Εμείς, που δεν ανεχόμαστε να παίζουν με την αξιοπρέπειά μας και να μετατρέπουν τη ζωή μας σε επιβίωση. Εμείς που δεν ανεχόμαστε να παρακολουθούν τις ζωές μας με μια εφιαλτική, γενικευμένη εφαρμογή της οργουελιανής κοινωνίας της επιτήρησης. Εμείς που δεν ανεχόμαστε κάποιοι τυχάρπαστοι ακροδεξιοί και «υπερπατριώτες» -της πολιτικής και όχι μόνο- να καπηλεύονται την επιθυμία μας για μια Ελλάδα αυτόνομη πολιτικά, παραγωγική, πρωταγωνίστρια στον πολιτισμό, τις επιστήμες και τους αγώνες για ειρήνη, στα Βαλκάνια και την Ευρώπη. Εμείς, οι πολλοί και οι πολλές, που μάθαμε –επιτέλους- ότι μπορούμε και να νικάμε. Να μην το ξεχάσουμε, αλλά να το κάνουμε πράξη καθημερινά, τώρα που το δίκαιο της ανάγκης το επιβάλλει.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ (7/11/07)

Για τις παρελάσεις (και όχι μόνο...)

2007-10-26T16:58:00.000+03:00

Σημερινή ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου
της Νεολαίας Συνασπισμού

Οι «υγιείς πατριωτικές δυνάμεις» του τόπου, αφού ξεκίνησαν να…περιποιούν τιμές στην επέτειο του «ΟΧΙ» με την επίθεση και το μαχαίρωμα φοιτητή του Φυσικού από Χρυσαυγίτες και αφού πλημμύρισαν με τα εθνικιστικά παραληρήματά τους τα «επετειακά» τηλεοπτικά παράθυρα, φορούν τώρα τα καλά τους και παρατάσσονται στις θέσεις των επισήμων, για να απολαύσουν την απόδοση τιμών από μαθητές και στρατευμένους, στο όνομα –πάντα- του αντιφασιστικού αγώνα του λαού μας εναντίον του Μουσολίνι και, αργότερα, των ναζί. Στο πλάι τους συναντούν «παλικάρια» με φρεσκοξυρισμένα κρανία, πρόθυμα να «προασπίσουν» τα…πάτρια εδάφη από «ενοχλητικούς» μετανάστες και «προδότες» αριστερούς και δημοκράτες πολίτες, που αντιδρούν στη διαιώνιση μιλιταριστικών και εθνικιστικών εθίμων και καταλοίπων.
Ως Νεολαία Συνασπισμού απαιτούμε την άμεση κατάργηση των παρελάσεων, επαναλαμβάνοντας πως τα «ΟΧΙ» δεν θέλουν Μεταξάδες, ούτε γιορτάζονται με στρατιωτικής έμπνευσης έθιμα. Το δικό μας, σημερινό «ΟΧΙ» είναι αντιφασιστικό, αντιρατσιστικό, αντιπολεμικό και αντιεθνικιστικό. Έτσι τιμάμε εμείς λαούς, πρόσωπα, κοινωνικές και πολιτικές ομάδες που αγωνίστηκαν και αγωνίζονται σε όλο τον κόσμο για την ελευθερία και την αξιοπρέπειά τους.

2ο Συνέδριο Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ)

2007-10-26T16:25:00.000+03:00

Πράγα, 23-25 Νοεμβρίου 2007
«Χτίζουμε την εναλλακτική προοπτική»

Με οικοδεσπότες το Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (SDS) Τσεχίας και το Κομμουνιστικό Κόμμα Βοημίας-Μοραβίας (που συμμετέχει ως παρατηρητής στο ΚΕΑ), θα διεξαχθεί στην Πράγα το 2ο Συνέδριο του ΚΕΑ, με βασικό του σύνθημα την οικοδόμηση μιας Αριστερής, εναλλακτικής πρότασης για την Ευρώπη.
Στο Συνέδριο θα συμμετέχουν τα 19 κόμματα-μέλη του ΚΕΑ, τα 9 κόμματα-παρατηρητές, 2 κόμματα ως υποψήφια μέλη (η συμμαχία του «Respect» από την Αγγλία και ο αριστερός συνασπισμός «Une Autre Gauche» από το Βέλγιο) , καθώς και δεκάδες προσκεκλημένα κόμματα από ολόκληρο τον κόσμο (ανάμεσα τους το ΚΚ Κούβας, εκπρόσωποι των ριζοσπαστικών, αντινεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων της Βενεζουέλας, της Βολιβίας, του Εκουαδόρ κ.α). Ξεχωριστή σημασία αποκτά η πρόσκληση προς τα 5 μεγαλύτερα κόμματα της Παλαιστινιακής Αριστεράς, που αυτή την περίοδο κινούνται για πρώτη φορά μαζί, προς το σχηματισμό ενός ενωτικού σχήματος της Αριστεράς στην πολύπαθη Παλαιστίνη.
Στο Συνέδριο θα ψηφιστούν τα κείμενα των Θέσεων και καταστατικές αλλαγές, καθώς και μια σειρά ψηφισμάτων. Ήδη, η Σύνοδος των Πρέδρων του ΚΕΑ και η Εκτελεστική του Επιτροπή, που συνεδρίασαν στη Λισσαβώνα τις μέρες των μεγάλων εργατικών κινητοποιήσεων ενάντια στην άτυπη Σύνοδο Κορυφής, ενέκριναν ψήφισμα ενάντια στη νέα Ευρωπαϊκή Συνθήκη (που αντικαθιστά το νεκρό «Ευρωσύνταγμα»), καθώς και ψήφισμα για τον άμεσο τερματισμό του εμπάργκο των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς την Κούβα.
Στο περιθώριο του Συνεδρίου θα πραγματοποιηθούν συναντήσεις των Δικτύων Γυναικών, LGBT και Συνδικαλιστών του ΚΕΑ, ενώ αναμένεται, για πρώτη φορά μετά την ίδρυση του ΚΕΑ το 2004, να σχηματιστεί και επίσημα η Ομάδα Εργασίας Νέων της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, μετά από προσπάθειες πολλών μηνών που τώρα καρποφορούν.
Η Ευρωπαϊκή Αριστερά συνεχίζει το μακρύ, δύσκολο, μα αναγκαίο και όμορφο δρόμο της πολιτικής ενότητας. Με κοινό βηματισμό, σχεδιάζουμε το κοινό μας πολιτικό σχέδιο για μια διαφορετική Ευρώπη, απαλλαγμένη από τα βαρίδια του νεοφιλελευθερισμού, του μιλιταρισμού και του νεοσυντηρητισμού.

Από τη Λισσαβώνα ως τη Ρώμη: Ο κόσμος της εργασίας δεν σκύβει το κεφάλι!

2007-10-26T15:57:00.000+03:00

Την ίδια ώρα που στη Λισσαβώνα συνερχόταν η άτυπη Σύνοδος Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές (300.000 σύμφωνα με τους διοργανωτές) πλημμύρισαν τους κεντρικούς δρόμους της πόλης, φωνάζοντας ένα μεγάλο «Φτάνει πια», ενάντια στη νεοφιλελεύθερη πολιτική της επισφάλειας και της υποδούλωσης των εργαζομένων. Ταυτόχρονα, εξέφρασαν την απαίτηση για τη διεξαγωγη δημοψηφισμάτων σε όλα τα κράτη-μέλη σχετικά με τη νέα «Ευρωπαϊκή Συνθήκη», που ψηφίστηκε από τους ηγέτες της Ε.Ε. προκειμένου να χρυσωθεί το χάπι από την παταγώδη ήττα τους με το πρώτο «Ευρωσύνταγμα» και να προωθηθεί ταχύτερα η θεσμοποίηση της κυριαρχίας της Αγοράς στην Ευρώπη. Στη διαδήλωση συμμετείχε και ευρεία αντιπροσωπεία του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ανάμεσά τους και αντιπροσωπεία του Συνασπισμού και της Νεολαίας Συνασπισμού), ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα του «Μπλόκο της Αριστεράς».

Δύο μέρες μετά τις κινητοποιήσεις στη Λισσαβώνα, το Σάββατο 20 Οκτωβρίου καταγράφηκε ως μια ξεχωριστή και ιστορική μέρα στην ιστορία της ιταλικής Αριστεράς. Πάνω από 500.000 πολίτες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης και του Κόμματος των Ιταλών Κομμουνιστών και μιας σειράς ταξικών συνδικάτων (π.χ. της FIOM των μεταλλεργατών) και κατέκλυσαν τη Ρώμη, ενάντια στις πρόσφατες αντεργατικές ρυθμίσεις της Κυβέρνησης Πρόντι για το ασφαλιστικό, τις συντάξεις και την εργασιακή επισφάλεια των νέων.
Οι δυνάμεις της Αριστεράς αψήφισαν το συμβιβασμό της πλειοψηφίας του Συνδικάτου της CGIL ,που αποδέχτηκε τα νέα μέτρα και, αφού δήλωσαν ότι το ίδιο θα πράξουν και στο Κοινοβούλιο (με ό,τι συνέπειες μπορεί να έχει αυτή η στάση), απαίτησαν από τον Πρόντι να σεβαστεί το εκλογικό πρόγραμμα συνεργασίας της Κεντροαριστεράς και να εφαρμόσει επιτέλους όλα αυτά για τα οποία είχε δεσμευτεί έναντι της Αριστεράς και της ιταλικής κοινωνίας.
Παράλληλα, τα δύο κόμματα, μαζί με τη «Δημοκρατική Αριστερά» του Φ. Μούσι (ομάδα που αποχώρησε από το νέο «Δημοκρατικό Κόμμα» του Βελτρόνι) και τους Πράσινους, συνεχίζουν τον εντατικό μεταξύ τους διάλογο για το σχηματισμό ενός κοινού πολιτικού υποκειμένου της εναλλακτικής Αριστεράς, που θα ταράξει τα νερά και τις ισορροπίες προς όφελος των δυνάμεων της εργασίας και θα καταστεί πολύ πιο αποτελεσματικό στη διεκδίκηση φιλολαϊκών πολιτικών, όντας είτε στην κυβερνητική πλειοψηφία, είτε από θέση αντιπολίτευσης (με το δεύτερο ενδεχόμενο να είναι πλέον ορατό στον ορίζοντα).

Σύσκεψη με πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ Λέσβου στην Καλλονή για τα κτηνοτροφικά

2007-10-12T00:08:00.000+03:00

Η διάθεση του γάλακτος, αλλά και γενικότερα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κτηνοτρόφοι της Λέσβου, των οποίων η μη ορατή στο άμεσο μέλλον λύση τους, τους έχει φέρει σε απόγνωση, δεν είναι μόνο υπόθεση μιας ομάδας συμπολιτών μας, αλλά αγγίζει συνολικά όλους τους κατοίκους τους νησιού μας. Αυτό είναι ένα από τα βασικά συμπεράσματα της σύσκεψης που οργάνωσε ο Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς την Τετάρτη στην Καλλονή και στην οποία συμμετείχαν δεκάδες κτηνοτρόφοι από τα χωριά της Λέσβου. Η σύσκεψη, στην οποία συμμετείχαν όχι μόνο μέλη και φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και κτηνοτρόφοι από άλλους πολιτικούς χώρους, είχε σαν βασικό στόχο να ανοίξει η συζήτηση, προκειμένου η ριζοσπαστική Αριστερά του τόπου μας να διαμορφώσει συγκεκριμένες θέσεις και προτάσεις και να αναπτυχθεί ένα κίνημα κτηνοτρόφων, το οποίο με διάφορους τρόπους θα επιβάλλει λύσεις στα άμεσα και οξυμένα προβλήματα του χώρου.

Σημείο στο οποίο συνέκλιναν όλες οι απόψεις που ακούστηκαν, είναι ότι το μοντέλο στο οποίο σήμερα στηρίζεται η παραγωγή και η διάθεση τουγάλακτος στον τόπο μας δημιουργεί συνεχώς αδιέξοδα. Το κύκλωμα των ζωοτρόφων, που επιβαρύνουν το κόστος παραγωγής στον παραγωγό, ελέγχεται από εταιρείες οι οποίες επιβάλλουν στον παραγωγό δικούς τους όρους, με αποτέλεσμα συνεχώς να αυξάνεται η τιμή τους. Η μεγαλύτερη ποσότητα γάλακτος συγκεντρώνεται από λίγους μεγάλους εμπόρους, που πιέζουν συνεχώς τους παραγωγούς για χαμηλή τιμή διάθεσης του προϊόντος τους. Τα προϊόντα που παράγονται από την μια φτάνουν ακριβά στους καταναλωτές, ενώ, από την άλλη, η παραγωγική διαδικασία που χρησιμοποιείται, επιβαρύνει επικίνδυνα το περιβάλλον, με αποτέλεσμα να έχει αρνητικές επιπτώσεις στην ποιότητα ζωής, τόσο των καταναλωτών, αλλά και των παραγωγών.

Η τοπική μας κοινωνία εκβιάζεται, κοινωνικές ομάδες στρέφονται η μια εναντίον της άλλης, αφού τους τίθενται συνεχώς διλήμματα, τα οποία όμως στερούνται ουσιαστικής βάσης.

Έτσι, για παράδειγμα, το βασικό δίλημμα που σήμερα εμφανίζεται να υπάρχει, είναι «είτε διάθεση του γάλακτος με οποιοδήποτε κόστος για το περιβάλλον και την κοινωνία, είτε προστασία του περιβάλλοντος με οποιοδήποτε κόστος για τους παραγωγούς». Από αυτή την κατάσταση, όμως, χάνουν όχι μόνο οι παραγωγοί, αλλά και οι καταναλωτές και η κοινωνία μας γενικότερα.

Στη σύσκεψη τονίσθηκε με έμφαση ότι, σε τελική ανάλυση, το πρόβλημα που αναδεικνύεται και το πραγματικό δίλημμα, είναι το κατά πόσο έχει μέλλον η οικογενειακή κτηνοτροφία στο νησί μας, το πώς οι κτηνοτρόφοι θα μπορούν να ζουν από την δουλειά τους και το κατά πόσο οι καταναλωτές έχουν δικαίωμα σε ασφαλή, ποιοτικά και φθηνά προϊόντα. Σε τελική ανάλυση, το πραγματικό δίλημμα είναι το κατά πόσο όλοι μας έχουμε δικαίωμα στην ποιότητα ζωής που μας αρμόζει. Αυτό είναι ένα πρόβλημα που συνδέεται συνολικά με το τι είδους ανάπτυξη θέλουμε για τον τόπο μας.

Η απάντηση που ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει είναι καταφατική. Προϋπόθεση για να ξεπεραστεί αυτός ο φαύλος κύκλος είναι να παρθούν πρωτοβουλίες και να αναπτυχθούν κινήματα, που θα ξεπερνούν τη σημερινή κατάσταση και θα αναδεικνύουν στην πράξη ένα άλλο μοντέλο οργάνωσης του κυκλώματος παραγωγής και διάθεσης. Αυτό το μοντέλο πρέπει να στηρίζεται πρώτα και κύρια στους παραγωγούς και τις συνεταιριστικές τους οργανώσεις και πρέπει να αναπτύσσει συνέργειες με τους καταναλωτές και τα κινήματά τους. Αυτό το μοντέλο είναι εφικτό και υλοποιήσιμο. Ειδικότερα, μερικοί από τους άξονες αυτών των προτάσεων του ΣΥΡΙΖΑ που αναδείχτηκαν στην συνάντηση και οι οποίοι πρέπει να εξειδικευτούν στη συνέχεια είναι:

Κτηνοτροφική παραγωγή:

α) Νομοθετική ρύθμιση της ορθολογικής χρήσης των βοσκοτόπων και βελτίωση της παραγωγικής τους ικανότητας. Οργανική σύνδεση της ζωικής και φυτικής παραγωγής, για εξασφάλιση των αναγκαίων ζωοτροφών. Επιδότηση για την μεταφορά των ζωοτροφών στους παραγωγούς. Ανάπτυξη άμεσων δικτύων μεταξύ κτηνοτρόφων και παραγωγών ζωοτροφών, χωρίς τη μεσολάβηση εμπόρων και μεσαζόντων.

β) Ανάπτυξη της έρευνας σε καίρια θέματα κτηνοτροφίας, όπως ανάδειξη, βελτίωση και αναπαραγωγή αυτοχθόνων φυλών ζώων. Δημιουργία κέντρου γενετικής βελτίωσης στον νομό μας.

γ) Αύξηση των ενισχύσεων για ίδρυση κτηνοτροφικών μονάδων, συντόμευση διαδικασίας έγκρισης επενδύσεων στα πλαίσια του ΚΠΣ, απλούστευση διαδικασιών έγκρισης περιβαλλοντικών όρων ίδρυσης κτηνοτροφικών μονάδων, συντόμευση χρόνου καταβολής εξισωτικής αποζημίωσης στους κτηνοτρόφους.

δ) Στήριξη της βιολογικής κτηνοτροφίας (ενημέρωση, εκπαίδευση, υποδομές, σφαγεία, έλεγχος ποιότητας), απαγόρευση της κυκλοφορίας μεταλλαγμένων ζωοτροφών, προβολή και καθιέρωση της ταυτότητας των προϊόντων, δημιουργία παραρτημάτων του ΕΦΕΤ στο νομό μας και συστηματικούς ελέγχους ποιότητας.

ε) εφαρμογή προγραμμάτων κατάρτισης των κτηνοτρόφων, ασφάλισης ζωικού κεφαλαίου έναντι διαφόρων κινδύνων, στελέχωση δομών της νομαρχίας για συμβουλευτική στήριξη κτηνοτρόφων, «σχέδια βελτίωσης» για συγχρηματοδότηση κόστους ανέγερσης ποιμνιοστασίων, κλπ.

Παραγωγή γαλακτοκομικών προϊόντων:

α) Δημόσια παρέμβαση στη διαμόρφωση των τιμών παραγωγού (γάλακτος-κρέατος) με καταπολέμηση των διαφόρων «καρτέλ», έλεγχο στις τιμές των αγροεφοδίων (ζωοτροφές, κτηνοφάρμακα), κλείσιμο της ψαλίδας τιμών παραγωγού-καταναλωτή, έλεγχος της ποιότητας, προστασία των ποιοτικών προδιαγραφών της «φέτας» και των άλλων προϊόντων ΠΟΠ και ΠΓΕ του νομού μας, αποτροπή «ελληνοποίησης» ξένων προϊόντων.

β) Ενθάρρυνση και στήριξη των προσπαθειών συνεταιριστικοποίησης των κτηνοτρόφων (παραγωγή, επεξεργασία, τυποποίηση, εμπορία). Σε αυτά τα πλαίσια, είναι ανοιχτό για εμάς το ζήτημα της δημιουργίας ενός μεγάλου συνεταιριστικού εργοστασίου ή περισσότερων μονάδων διασκορπισμένων σε κάθε περιοχή, οι οποίες θα αξιοποιούν τα πλεονεκτήματα και τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής.

γ) Ανάπτυξη συνεργειών με άλλους κλάδους και δραστηριότητες για την αποτελεσματική διάθεση των αποβλήτων των παραγωγικών μονάδων.

δ) Για το άμεσο πρόβλημα της διάθεσης του γάλακτος αυτή την χρονιά, είμαστε αλληλέγγυοι και θα καλύψουμε πολιτικά τις πρωτοβουλίες που πρέπει να πάρουν οι ίδιοι οι παραγωγοί, προκειμένου να προστατεύσουν την παραγωγή τους, με το άνοιγμα των κλειστών συνεταιριστικών μονάδων.

ε) Ανάπτυξη και εφαρμογή συστημάτων ελέγχου της υγιεινής και ασφάλειας των παραγόμενων προϊόντων, τα οποία, από τη μια θα εξασφαλίζουν τον καταναλωτή και από την άλλη θα είναι φιλικά με τον οικογενειακό και μικρό χαρακτήρα της κτηνοτροφικής μας παραγωγής.

Εμπορία:

α) Ενεργοποίηση των συνεταιριστικών οργανώσεων και της Ενωσης Συνεταιρισμών για την ανάπτυξη δικτύων πωλήσεων, καθώς επίσης και για την προβολή και προώθηση των γαλακτοκομικών προϊόντων.

β) Ανάπτυξη άμεσων δικτύων παραγωγών και καταναλωτών, σύνδεση των παραγωγών με τα κινήματα των καταναλωτών.

Κρίσιμος παράγοντας μιας εναλλακτικής αριστερής πολιτικής στον κτηνοτροφικό τομέα του τόπου μας είναι η ανάπτυξη ενός ριζοσπαστικού συνδικαλιστικού κινήματος, που θα εκφράζει τα συμφέροντα τωνμικρομεσαίων κτηνοτρόφων και θα αναπτύσσει τις συνεργασίες και την κοινή δράση με άλλα κοινωνικά κινήματα (συνεταιριστικό, εργατικό, οικολογικό κλπ). Με βάση τα παραπάνω, στη συνάντηση αποφασίστηκε η συγκρότηση επιτροπής, στην οποία συμμετέχουν και κτηνοτρόφοι και η οποία θα αναλάβει τη συστηματική ανταλλαγή απόψεων, την ανάπτυξη κοινών πρωτοβουλιών και το συντονισμό παρεμβάσεων, τόσο σε τοπικό, αλλά και εθνικό επίπεδο.

Κατάληψη στην Κτηματική Εταιρεία Δημοσίου (ΚΕΔ)

2007-10-01T22:10:00.000+03:00

Κατάληψη πραγματοποιήθηκε σήμερα το πρωί στα γραφεία της ΚΕΔ, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για το ξεπούλημα του φυσικού πλούτου στη Ζαχάρω.
Γύρω στα 70 άτομα από τη Νεολαία Συνασπισμού, με την αλληλέγγυα συμμετοχή του Βουλευτή Β' Πειραιά του ΣΥΡΙΖΑ, Παναγιώτη Λαφαζάνη, προχωρήσαμε σήμερα στις 10.00 το πρωί σε κατάληψη των γραφείων της Κτηματικής Εταιρείας Δημοσίου (ΚΕΔ), στη συμβολή της Λεωφόρου Αλεξάνδρας & της οδού Κόνιαρη. Αφού ακινητοποιήθηκαν οι 2 σεκιουριτάδες της εισόδου, ανεβήκαμε στον 6ο όροφο, όπου στεγάζονται τα γραφεία του Δ.Σ. και του Προέδρου της ΚΕΔ. Κρεμάστηκε κάθετο γιγαντοπανό από τον 6ο ως τον 3ο όροφο της πρόσοψης του κτιρίου (στην Αλεξάνδρας) με σύνθημα "Ό,τι γλύτωσε από τη φωτιά τους, θα το κάψει η ανάπτυξή τους" και μείναμε στο κτίριο, ενημερώνοντας τους υπαλλήλους για τους λόγους της κατάληψης και τις θέσεις μας για το ζήτημα και απαιτώντας να δούμε τον Πρόεδρο, ο οποίος απουσίαζε και -φυσικά- δεν ήρθε ποτέ...
Η κατάληψη έληξε μετά τις 11.30 χωρίς παρατράγουδα και η κινητοποίηση συνεχίστηκε επί της Αλεξάνδρας με άνοιγμα δεύτερου πανό και μοίρασμα προκηρύξεων στους περαστικούς και...μέσα στα παράθυρα των διερχόμενων λεωφορείων και τρόλεϋ.

Ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε στην κινητοποίηση.

Ό,τι δεν έκαψε η φωτιά,
Θα το «κάψει» η ανάπτυξή τους…
Συμβολική κατάληψη κτιρίου Κτηματικής Εταιρείας Δημοσίου, 1/10/2007

Προτού καλά καλά κοπάσουν οι καπνοί των δολοφονικών πυρκαγιών στην Ηλεία και τις άλλες περιοχές, οι πολιτικοί αυτουργοί της μεγαλύτερης σύγχρονης περιβαλλοντικής καταστροφής που έχει υποστεί η χώρα μας, ξεκίνησαν το ξεπούλημα της δημόσιας γης: Τέσσερις μόλις μέρες πριν τις εκλογές, η Κυβέρνηση έβγαλε στο σφυρί μια παραλιακή έκταση 2.593.041,80 τετραγωνικών μέτρων, που εκτείνεται από τη Ζαχάρω (από το παραλιακό κέντρο Παρά θίν' αλός του Δήμου) έως τον ποταμό Νέδα, «παραχωρώντας» την για 70 χρόνια στον Δήμο Ζαχάρως.
Ο υφυπουργός Οικονομικών, κ. Δούκας, έσπευσε να υπογράψει την παραχώρηση δημόσιας έκτασης, και μάλιστα σε ένα Νομό που έχει κηρυχθεί «πυρόπληκτος» και «αναδασωτέος». Μόνο που η συγκεκριμένη περιοχή είναι προστατευόμενη από την Ευρωπαϊκή Ένωση, βάσει του προγράμματος Natura και μάλιστα σε τμήμα της περιοχής αυτής γίνεται η ωοτοκία της θαλάσσιας χελώνας Καρέτα-Καρέτα, ενός αυστηρά προστατευόμενου είδους, που απειλείται με εξαφάνιση. Αυτό, όμως, δεν φαίνεται να ενδιαφέρει όσους ονειρεύονται την «αξιοποίηση» της έκτασης, με πρώτο το Δήμαρχο Ζαχάρως, που εξήγγειλε το όραμά του να «φυτέψει» στα 2.593 στρέμματα παραλιακής γης ξύλινες κατοικίες, καφέ, εστιατόρια και ξαπλώστρες. Για το λόγο αυτό έχει ήδη αναθέσει το project σε μελετητική εταιρεία (σύμφωνα με δηλώσεις του!), ενώ σκοπεύει να ενοικιάσει περίπου 100 στρέμματα σε ιδιώτες επενδυτές…
Η πρωτοφανής αυτή –πρωτίστως πολιτική- απόφαση της Κυβέρνησης δεν αποτελεί ξεκομμένο γεγονός. Είναι ενταγμένη σε ένα συνολικότερο σχέδιο για σταδιακό μοσχοπούλημα ολόκληρης της παραλιακής ζώνης της Ηλείας. Είναι ένα μικρό μέρος μονάχα της περιβαλλοντοκτόνας πολιτικής που ακολουθεί η ΝΔ, μια πολιτική την οποία πήρε «προίκα» από της κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ (ας μην ξεχνάμε πως ο «μνηστήρ» κ. Βενιζέλος εισηγήθηκε πρώτος το 2001 τη δασοκτόνα αναθέωρηση του Άρθρου 24).
Ας πάψει, λοιπόν, ο κ. Καραμανλής και το πολιτικό του προσωπικό να μας εμπαίζουν με ατάκες του στυλ «όπου ήταν δάσος, θα ξαναγίνει δάσος». Οι πολίτες έμαθαν. Ξέρουν. Έχουν κρίση. Ξεκίνησαν, έστω και μερικώς, να τους τιμωρούν. Να αντιδρούν. Να αντιστέκονται. Στο πλάι τους βρήκαν κι εμάς. Και θα συνεχίσουν να μας βρίσκουν.
Κάνουμε αρχή σήμερα, με τη συμβολική κατάληψη του κτιρίου της «Κτηματικής Εταιρείας Δημοσίου» (ΚΕΔ), η Διοίκηση της οποίας σύναψε την «προγραμματική συμφωνία» με το Δήμο Ζαχάρως.
Διεκδικούμε να μην πειραχτεί ούτε εκατοστό φυσικού πλούτου. Να μην χτιστεί και να μην εμπορευματοποιηθεί ούτε εκατοστό δημόσιας γης, που αποτελεί –στο κάτω κάτω- περιουσία ολόκληρου του λαού μας, κι όχι κονσέρβα προς πώληση από τον οποιοδήποτε «μπακάλη», Δήμαρχο ή Υπουργό.

1η Οκτωβρίου 2007

Αν όχι τώρα, πότε;

2007-09-26T20:39:00.000+03:00

Κόπασε ο εκλογικός κουρνιαχτός. Κι άρχισαν τα όργανα: Βγήκε ξανά από τα προεκλογικά σκοταδια ο κ. Αναλυτής και «τάζει» σύνταξεις στα 70-75 (!). Άρχισε και εξελίσσεται (με ιπτάμενους φραπέδες, «πολιτικό πολιτισμό» και πολιτικά ερωτήματα του τύπου «χωρεί στους δύο τρίτος;») η διαδοχολογία στο ΠΑΣΟΚ. Ανέλαβε το άλλοτε «καλό παιδί της ΟΝΝΕΔ», ο κ. Στυλιανίδης, το Υπουργείο Παιδείας και ο πρώην Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, κ. Χηνοφώτης, έγινε υφυπουργός Δημοσίας Τάξεως...Όσο για το Υπουργείο Αιγαίου, έγινε «Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας & Νησιωτικής Πολιτικής» και εδρεύει πλέον στον Πειραιά. Μετεγκαταστάθηκε δηλαδή στο «φυσικό του χώρο»: Δίπλα στα εφοπλιστικά γραφεία της πρωτεύουσας...
Με λίγα λόγια, τα πράγματα αγριεύουν. Και όταν τα πράγματα αγριεύουν, δεν υπάρχουν περιθώρια για εσωστρέφεια και επανάπαυση. Δεν χωράνε «ατομικοί δρόμοι», αδιαφορία και ιδιώτευση. Δεν χωράνε τακτικές μισαλλοδοξίας ανάμεσα σε δυνάμεις που δουλεύουν ενάντια στο σημερινό, απάνθρωπο σύστημα.
Η κρίση στο ΠΑΣΟΚ αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο, αυτό που ισχυριστήκαμε προεκλογικά: Ότι εκεί που επικρατεί η εξουσιολαγνεία, τελειώνει η πολιτική. Εκεί που ανθίζουν οι «πολιτικοί καριέρας», μαραίνονται τα όνειρα και οι προσδοκίες της κοινωνίας...Χιλιάδες συμπολίτες μας πίστεψαν στο χώρο αυτό. Στη Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, στην Αλλαγή, τη δίκαιη κοινωνία. Στην πορεία, τους βγήκε ο «εκσυγχρονισμός». Η στροφή 180 μοιρών προς το δρόμο του Μπλερ και του Κλίντον. Ο Γιωργάκης. Ο Βενιζέλος. Η «Ελληνίδα Σεγκολέν». Σκέτη απογοήτευση δηλαδή. Μάχη για τη διανομή της εσωκομματικής εξουσίας, αντί για μάχη ενάντια στη χειρότερη διακυβέρνηση που γνώρισε ποτέ η χώρα. Μάχη χωρίς πολιτικές αρχές, χωρίς προοπτική.
Την ίδια ώρα, η Αριστερά έχει για πρώτη φορά συνολικό ποσοστό 13% και η μια πλευρά της αρνείται να το βλέπει αθροιστικά...Είναι προσβολή απέναντι στις προσδοκίες του κόσμου που τώρα στρέφει το ενδιαφέρον και τις ελπίδες του προς την Αριστερά, αυτή η τακτική. Αυτή η τακτική έδιωξε τον κόσμο από την Αριστερά παλαιότερα. Θα συνεχίσει η ηγεσία του ΚΚΕ να την εφαρμόζει; Για πόσο ακόμη; Μέχρι να ξαναφτάσουμε τα αποτελέσματα του ’93 ή του 2000; Γιατί; Τι κέρδισε το ΚΚΕ ως κόμμα και η κοινωνία μας από την πολιτική απομόνωση της Αριστεράς;
Το 5% και οι 14 βουλευτές που έχει πλέον η ριζοσπαστική Αριστερά στη Βουλή είναι «υπό δοκιμή», όπως πολύ σωστά τόνισε ο Αλέκος Αλαβάνος. Και η δοκιμή είναι σε εξέλιξη. Δεν αφορά μόνο το ΣΥΡΙΖΑ. Αφορά όλους/ες εκείνους/ες που πονάνε την υπόθεση της Αριστεράς και αγωνιούν για ένα παρόν κι ένα μέλλον με αξιοπρέπεια.
Είναι καιρός να ανοίξει για τα καλά η συζήτηση για την ενότητα (πρώτα στο επίπεδο του δρόμου, των κοινωνικών αγώνων). Χωρίς αποκλεισμούς και προαπαιτούμενα. Ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ, της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, δεν έχει τίποτα να χάσει από αυτή την υπόθεση. Αντιθέτως, έχει πολλά να κερδίσει.
Με ένα πρόγραμμα κοινών πολιτικών στόχων και μετώπων (ανεργία, ασφαλιστικό, περιβάλλον, παιδεία κ.α.) που να στρέφεται ενάντια στους διαχειριστές του πιο άγριου νεοφιλελευθερισμού, αλλά και σε αυτούς που «υπόσχονται» (και στο παρελθόν εφάρμοσαν) τα ίδια: Ας μην ξεχνάμε, τελικά, πως ο κ. Βενιζέλος εισηγήθηκε το 2001 (επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ) την δασοκτόνα αναθεώρηση του Άρθρου 24 του Συντάγματος και είναι φανατικός υπερασπιστής των ιδιωτικών πανεπιστημίων...
Σε εποχές πολύ πιο δυσοίωνες, συναντηθήκαμε στο δρόμο. Όταν, για παράδειγμα, εμποδίσαμε τη «μεταρρύθμιση» Γιαννίτση στο Ασφαλιστικό, το 2000. Έχουμε δικαίωμα να φανούμε κατώτεροι των περιστάσεων και των αναγκών μας σήμερα; Έχουμε δικαίωμα να μην υπερβούμε τους εαυτούς μας;
Κι αν αυτή η προσπάθεια περιμένουμε να ξεκινήσει από το «κέντρο», είναι σαν να αποποιούμαστε τις ευθύνες μας. Από τα «μικρά», τα τοπικά, τα καθημερινά πρέπει να ξεκινήσουμε να χρωματίζουμε το μωσαϊκό της κοινής δράσης. Χωρίς φοβίες και δογματισμούς. Το κάναμε (έστω και ημιτελώς ή με πολλές αδυναμίες) σε κάποιες περιπτώσεις στο κοντινό παρελθόν. Γιατί οχι και τώρα; Κι αν όχι τώρα, πότε;

Δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες "Δημοκράτης" (26/09) & "Δημοκράτης Μυτιλήνης" (26/09)

Σχόλιο για την ψηφοφορία στο blog μου

2007-09-25T00:21:00.000+03:00

41% των 99 επισκεπτών που ψήφισαν στην ψηφοφορία του blog μου, επέλεξαν άλλα κόμματα πλην ΣΥΡΙΖΑ...

Πιο συγκεκριμένα, το..."blog poll" έδειξε:

ΝΔ: 8%

ΠΑΣΟΚ: 10%

ΚΚΕ: 13%

ΣΥΡΙΖΑ: 58%

ΑΛΛΟ: 10%

ΑΚΥΡΟ/ΛΕΥΚΟ: 0%

Θεωρώ το αποτέλεσμα αυτό αρκετά ενθαρρυντικό, αφού θεωρώ πως η "μόλυνση" ανάμεσα σε διαφορετικές ιδέες και αντιλήψεις μόνο επικίνδυνη δεν είναι! Ελπίζω η επαφή αυτή να συνεχιστεί και τώρα, που η προεκλογική αντιπαράθεση έληξε, αλλά ανοίγονται ένα σωρό κρίσιμα ζητήματα, που απαιτούν την εγρήγορση και την ευαισθητοποίησή μας και που σίγουρα θα προκαλέσουν πολώσεις στην κοινωνία...

Υ.Γ. Παραθέτω το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, γιατί σκοπεύω να την αποσύρω και να βάλω στη θέση της άλλη ψηφοφορία, για διαφορετικό ζήτημα.

6 σημεία για το εκλογικό αποτέλεσμα

2007-09-24T23:40:00.000+03:00

Αν και καθυστερημένα (λόγω της δικαιολογημένης μετεκλογικής ανάπαυλας), δημοσιεύω ένα κειμενάκι που έστειλα στα τοπικά ΜΜΕ της Λέσβου την επομένη των Εκλογών...

6 ΣΗΜΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ
1. Δεν πετάμε στα σύννεφα. Ο δικομματισμός δεν κατέρρευσε. Παρόλα αυτά, το τελικό αποτέλεσμα των Εθνικών Εκλογών αποτελεί ένα πρώτο, εξαιρετικά ενδιαφέρον, κρίσιμο και ελπιδοφόρο βήμα έμπρακτης αμφισβήτησης του δικομματισμού, που για πρώτη φορά μετά το 1996 περιορίζεται σε ποσοστό οριακά κάτω του 80%. Η αρχή έγινε.
2. Η μεγάλη αύξηση του ποσοστού του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι, κατά τη γνώμη μου, μονάχα αποτέλεσμα μιας διάθεσης των πολιτών για διαμαρτυρία. Είναι και θετική ψήφος, που ήλθε ως επιβράβευση τόσο της πρωταγωνιστικής στάσης του ΣΥΡΙΖΑ στους μεγάλους κοινωνικούς αγώνες του τελευταίου διαστήματος, όσο και των ενωτικών, ριζοσπαστικών αριστερών και οικολογικών χαρακτηριστικών του εγχειρήματός μας.
3. Αποτελεί εξαιρετικά αρνητική εξέλιξη η είσοδος του ΛΑΟΣ στη Βουλή, αφού οι ρατσιστικές, ξενοφοβικές και εθνικιστικές ιδεοληψίες του αποκτούν θεσμική έκφραση. Η ιδεολογική και πολιτική μάχη με την ελληνική ακροδεξιά πρέπει να μπει επιτακτικά στο προσκήνιο για την Αριστερά.
4. Το σχεδόν 9% που εξασφαλίζει ο ΣΥΡΙΖΑ στους νέους ψηφοφόρους (18-24 ετών) είναι μια θετική ψήφος στήριξης, αλλά και προσμονής για κάτι καλύτερο από την Αριστερά. Δεσμευόμαστε πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσει αταλάντευτα να βρίσκεται στο πλευρό του νεολαιίστικου, αλλά και όλων των άλλων κοινωνικών κινημάτων. Είναι ύψιστο καθήκον μας από σήμερα να μην διαψεύσουμε τη «Γενιά του Άρθρου 16» και τη «Γενιά των 500ων ευρώ».
5. Στο Νομό μας ο ΣΥΡΙΖΑ καταγράφει άνοδο 0,5% (4% από 3,5% το 2004). Εϊναι μια αρχή, που όμως χρειάζεται πολλή προσπάθεια για να οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερες επιτυχίες. Από σήμερα υποσχόμαστε αυτό που «τάξαμε» και προεκλογικά: Ότι θα είμαστε παρόντες/ούσες σε κάθε μικρή ή μεγάλη μάχη για τον τόπο μας, με στόχο τη διεύρυνση της επαφής μας με τον κόσμο των νησιών μας και τη διεύρυνση της εμπιστοσύνης των συμπολιτών μας προς το ΣΥΡΙΖΑ.
6. Ευχαριστούμε τους συμπολίτες μας σε τοπικό και εθνικό επίπεδο που μας δίνουν στήριγμα και έντολη για συνέχιση της προσπάθειας για την ενότητα της Αριστεράς. Η συζήτηση τώρα ανοίγει. Ο αγώνας για τα δικαιώματα και την αξιοπρέπειά μας δεν χωρά περιχαρακώσεις και δογματισμούς. Συνεχίζουμε...αριστερά κι ενωτικά!

Μυτιλήνη 17 Σεπτέμβρη 2007

Δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες "Εμπρός" (18/09) και "Αιολικά Νέα"

Αύριο...

2007-09-15T15:55:00.000+03:00

Αύριο αξιοπρέπεια, όχι εκβιασμούς...

Αύριο κινήματα, όχι διαχείριση...

Αύριο ενότητα, όχι δογματισμό...

Αύριο ΖΩΗ, ΟΧΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗ...

Αύριο ΑΡΙΣΤΕΡΑ...

ΑΥΡΙΟ ΣΥ.ΡΙΖ.Α!

Γιάννης Μπουρνούς

Υποψήφιος Βουλευτής Ν. Λέσβου

του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς

ΕΤ3-Αγιάσος και...τέλος....(;)

2007-09-15T15:05:00.000+03:00

Το χθεσινό πρωί με βρήκε στον (κερδοφόρο, παρόλα αυτά μοσχοπουλημένο στους ιδιώτες) ΟΤΕ της πόλης μας, στο αυτοσχέδιο "στούντιο" τηλεόρασης, μέσα από το οποίο γίνονται όλες σχεδόν οι τηλεοπτικές συνδέσεις κρατικών και ιδιωτικών καναλιών με τη Λέσβο...Τετ α τετ με έναν υποψήφιο της ΝΔ από τις Κυκλάδες, που έφερε ως επιχείρημα για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων την ύπαρξη 12 τέτοιων στην...Τουρκία...Στο αντεπιχείρημα ότι σε μια από τις πιο εύρυθμα λειτουργούσες και κοινωνικά αναπτυσσόμενες χώρες της Ε.Ε., τη Φινλανδία, δεν υπάρχουν ιδιωτικά "ιδρύματα", ο γαλάζιος αντίπαλος ψέλλισε γενικολογίες περί "ανάγκης αλλαγών"...Τόλμησε, δε, ο κύριος αυτός να υπερηφανευτεί που στις αρχές της δεκαετίας του '90 υπήρξε στέλεχος της ΟΝΝΕΔ...Τότε που ο ΟΝΝΕΔίτης Καλαμπόκας δολοφονούσε το Νίκο Τεμπονέρα...Τότε που οι..."νεανικές ομάδες κρούσης" της μητσοτακικής κυβέρνησης επιτίθονταν νύχτα στις μαθητικές καταλήψεις...Γι αυτά είναι περήφανος άραγε ο ανθυποψήφιός μου από τη ΝΔ Κυκλάδων; Δεν τόλμησε, φυσικά, να μου απαντήσει...

Το απόγευμα η συναισθηματική φόρτιση ανέβηκε κατακόρυφα. Τελευταία προεκλογική συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ στη Λέσβο...Στην πλατεία της Αγιάσου. Εκεί που η ιστορία βαραίνει ακόμα πιο πολύ. Εκεί που ο ΕΛΑΣ και ο ΔΣΕ είναι πάντα παρόντες, κάθε απόγευμα, σ' αυτά τα πρόσωπα με τα αραιωμένα άσπρα μαλλιά και τους ρόζους στα χέρια...Κι εμείς εκεί, χθες. Πάνω σε μια σεμνή εξέδρα, μ' ένα μπουκέτο κόκκινα γαρύφαλα πάνω στο τραπέζι, που στο τέλος οι ντόπιοι σύντροφοί μας τα χάρισαν στο νεότερο υποψήφιο, κάνοντας με να φουσκώσω σαν παγώνι από τη χαρά μου...Ο Μιχάλης ο Σιάχος, συνυποψήφιός μου και ντόπιος στην καταγωγή, μίλησε καλά, αναλυτικά, τεκμηριωμένα, αλλά και αποφασιστικά, αριστερά, ενωτικά, με πυγμή. Καυτηρίασε και αυτούς που, ένα βράδυ πριν, είχαν ξοδέψει τα 2/3 της ομιλίας τους στο χωριό πετώντας λάσπη και μίσος προς το ΣΥΡΙΖΑ...

Είναι ντροπή και ασέβεια να μιλάς διχαστικά μπροστά σ' αυτούς τους ανθρώπους. Είναι ντροπή να χωρίζεις ήρωες σε "συνεπείς" και "προδότες". Γιατί αυτοί κάποτε μας 'μάθαν πως "οι λαοί νικούν με τ' όπλο στο χέρι" και 'βγάλαν τη χώρα μας απ' το σκοτάδι. Και μετά χτίσαν ΕΔΑ. Γίναν δεύτερη πολιτική δύναμη στον τόπο. Λυγίσαν τους ανθρωποφύλακες και τους βασανιστές τους σε ξερονήσια και φυλακές. Στρώσαν το χώμα για να πατάμε σήμερα εμείς...Κάποιοι τους "τιμούν" σήμερα, τρώγοντας τις σάρκες τους...Ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε...

Προπαγάνδα υπέρ των μεταλλαγμένων στο βιβλίο Βιολογίας της Γ' Γυμνασίου!!!

2007-09-15T11:54:00.000+03:00

Από την ιστοσελίδα του Τάσου Κουράκη (www.kourakis.gr):

Όσα δεν κατάφεραν οι πολυεθνικές των εταιρειών βιοτεχνολογίας με τον πακτωλό χρημάτων για τη διαφήμιση των “πλεονεκτημάτων” των μεταλλαγμένων τροφίμων, όσα δεν κατάφεραν οι πρεσβείες και η διπλωματία των ΗΠΑ για να πιεσθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση να συγκατανεύσει στην είσοδο γενετικά τροποποιημένων στο έδαφός της ενάντια στη θέληση εκατομμυρίων ανθρώπων, όσα δεν κατάφεραν οι πληρωμένοι επιστήμονες από την MONSANTO και τις άλλες εταιρείες να μας πείσουν ότι με τα μεταλλαγμένα θα λύσουν το πρόβλημα της πείνας στον κόσμο, προσπάθησε να το καταφέρει το Υπουργείο Παιδείας στη χώρα μας, το οποίο στόχευσε μέσα από το βιβλίο βιολογίας της Γ΄γυμνασίου, να διαμορφώσει μια στάση αποδοχής της νέας γενιάς γύρω από τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα.

1. Στη σελίδα 124 του βιβλίου με δύο εικόνες τα λέει όλα: στη μία εικονίζονται ντομάτες υγιείς, ελκυστικές , κόκκινες, με την υπόδειξη ότι είναι γενετικά τροποποιημένες και στην άλλη ντομάτες μουχλιασμένες, ζαρωμένες και καφεκόκκινες, με την υπόδειξη ότι είναι μη γενετικά τροποποιημένες. Το μήνυμα σαφές. Όχι απλά μια υπεροχή των μεταλλαγμένων αλλά η μοναδική υγιής τροφή. Οι φυσικές ντομάτες που καταναλώναμε τόσα χρόνια είναι για τη χωματερή.

2. Στην ίδια σελίδα πιο κάτω γράφει “…όταν καλλιεργούμε τέτοια φυτά (δηλαδή γενετικά τροποποιημένα), δεν χρειάζεται να κάνουμε χρήση παρασιτοκτόνων. Η σοδειά μας δεν κινδυνεύει, το κόστος παραγωγής μειώνεται και το προϊόν φτάνει στον καταναλωτή σε χαμηλότερη τιμή”. Πάλι η υπεροχή των μεταλλαγμένων, λες και διαβάζουμε διαφημιστικό εταιρειών βιοτεχνολογίας χωρίς καμία αναφορά για την καταστροφή της χλωρίδας και πανίδας του γύρω περιβάλλοντος και την αύξηση της χρήσης φυτοφαρμάκων, με μοναδικό κερδισμένο τις εταιρείες παραγωγής μεταλλαγμένων φυτών.

3. Στη σελίδα 13 χωρίς να κατονομάζει ευθέως ότι μιλάει για γενετικά τροποποιημένα, αλλά τα υπονοεί με σαφήνεια, γράφει ότι “…οι νέες ποικιλίες καλαμποκιού και σταριού, που είναι ανθεκτικές σε διάφορα έντομα και μικροοργανισμούς, έχουν μεγαλύτερη απόδοση”. Τούτο είναι λάθος καθώς οι μεταλλαγμένες ποικιλίες δεν έχουν μεγαλύτερη απόδοση, ούτε προκύπτει από πουθενά. Αυτό που προβάλλουν οι ίδιες οι εταιρείες, είναι το μικρότερο κόστος παραγωγής, εξαιτίας της μικρότερης κατανάλωσης ζιζανιοκτόνων και εντομοκτόνων (ακόμη και αυτό αμφισβητείται, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα).

4. Στην ίδια σελίδα λέει ότι τα τρόφιμα αυτά “ …προσφέρονται λύσεις σε πολλά κοινωνικά προβλήματα, όπως αυτά του υποσιτισμού …” Είναι αδιανόητο σχολικό εγχειρίδιο να αναπαράγει τα επιχειρήματα προώθησης των εταιρειών, όταν γνωρίζουμε ότι το πρόβλημα της πείνας θα επιδεινωθεί, όπως και η εξάρτηση των αγροτών.Όσον αφορά στο κεφάλαιο όπου αναπτύσσονται οι προβληματισμοί, είναι τόσο επιφανειακή και συνοπτική η προσέγγιση για την ενδεχόμενη διατάραξη της ισορροπίας του περιβάλλοντος, που αναφέρεται μόνο και μόνο για να δείξει «το αμερόληπτον» του πράγματος.

Η όλη προσέγγιση είναι μια μεθοδευμένη προσπάθεια να διαμορφωθεί μια νέα μεταλλαγμένη γενιά που θα καταναλώνεί οτιδήποτε αποφασίζουν οι πολυεθνικές της διατροφής. Οι ευθύνες της κυβέρνησης και του υπουργείου παιδείας είναι τεράστιες, γιατί δεν πρόκειται περί αβλεψίας και λάθους, αλλά για συνειδητή εφαρμογή υπερατλαντικών οδηγιών.

SYRIZA HARDCORE!!!

2007-09-14T17:01:00.001+03:00

Από αριστερά προς τα δεξιά (η σειρά δεν ενέχει κανένα πολιτικό υπονοούμενο...!):
-Στο μπάσο ο Γιάννης Μπανιάς (ΑΚΟΑ)
-Στα ντράμς ο Ρούντι Ρινάλντι (ΚΟΕ)
-Στα πνευστά (πίπιζα, κλαρίνο, φλογέρα) ο Μανώλης Γλέζος
-Στην κιθάρα ο Αντώνης Νταβανέλλος (ΔΕΑ)
-Ηλεκτρική κιθάρα και πρώτη φωνή ο.....Αλέκος -Τζάγγερ- Αλαβάνος!!!

SYRIZA...KEEP ROCKIN' !!!

Νεανικές προτάσεις για την Α' και τη Β' Αθήνας!

2007-09-14T00:39:00.000+03:00

Μυτιληνιοί/ές της Αθήνας...
Φίλες και φίλοι του blog μου...

Πάρτε χαρτί και στυλό και σημειώστε... Ακολουθεί ξεδιάντροπη πρόταση για...σταύρωμα πέντε..."ταραξιών", που κοσμούν τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ στην Α' και τη Β' Αθήνας...

Για την Α' Αθήνας:

Σβίγκου Ράνια (Ουρανία)
Είναι 26 ετών. Γεννήθηκε και ζει μόνιμα στην Κυψέλη. Αποφοίτησε από το Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου και σήμερα είναι μεταπτυχιακή φοιτήτρια Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Δραστηριοποιήθηκε στο φοιτητικό σχήμα «Αντί της Σιωπής» και υπήρξε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Φοιτητών/τριών και των Οργάνων Συνδιοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου. Εκπροσώπησε το Δίκτυο Αυτόνομων Ριζοσπαστικών Αριστερών Σχημάτων (ΔΑΡΑΣ) στο απερχόμενο Κεντρικό Συμβούλιο της ΕΦΕΕ. Σήμερα είναι μέλος του Δ.Σ του Συλλόγου Μεταπτυχιακών Φοιτητών/τριών Πολιτικής Επιστήμης & Κοινωνιολογίας.
Από το 2000 είναι μέλος της Νεολαίας Συνασπισμού, της οποίας έχει διατελέσει Γραμματέας Σπουδάζουσας Αθήνας. Από το 2003 είναι μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου και της Γραμματείας της Οργάνωσης. Συμμετέχει στο κίνημα ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση μέσα από το Ελληνικό και το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, από τη διαδήλωση της Γένοβας και μετέπειτα.

σ.σ: Η πρώτη γυναίκα που έφτασε ως τη θέση του Γραμματέα Σπουδάζουσας σε οργάνωση Νεολαίας της Αριστεράς (ΟΛΗΣ της Αριστεράς)... Ως συνδικαλίστρια έφερνε το Πάντειο...άνω κάτω! Δεν πρόδωσε ποτέ την Κυψέλη για κάποιο πιο..."φαντεζί" προάστειο...

Τζανακόπουλος Δημήτρης
Είναι 25 ετών, απόφοιτος της Νομικής Αθηνών και Μεταπτυχιακός Φοιτητής στη Φιλοσοφία του Δικαίου.
Εντάχθηκε στη Νεολαία Συνασπισμού το 2001.
Εξελέγη μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου και της Γραμματείας του το 2003. Από το 4ο Συνέδριο της Οργάνωσης (Δεκέμβριος 2005) είναι Γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της Νεολαίας Συνασπισμού.
σ.σ: Έχουμε φάει παρέα δακρυγόνα στη Θεσσαλονίκη τον Ιούνιο του 2003 και στους δρόμους της Αθήνας, στους αγώνες της "Γενιάς του Άρθρου 16"... Και είναι ο... Γραμματέας μου! Χρειάζεται να πω κι άλλα...;!!!

Στη Β' Αθήνας:

Βαμβουρέλλη Μαρία (Κορίτσι από τον τόπο μας!)

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980, κατοικεί στη Νέα Σμύρνη και κατάγεται από τη Μυτιλήνη. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Νοσηλευτικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στην Ιατρική Σχολή Αθηνών. Εργάζεται ως νοσηλεύτρια στα Δημοτικά Ιατρεία της Νέας Σμύρνης. Ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Φοιτητών του Τμήματος Νοσηλευτικής. Το 2002 ήταν υποψήφια Δημοτική Σύμβουλος στη Νέα Σμύρνη, με επικεφαλής τον Γ. Κουτελάκη και υποψήφια Νομαρχιακή Σύμβουλος, το 2006, με το συνδυασμό "Ενεργοί Πολίτες". Συμμετείχε ενεργά στη συγκρότηση του Ελληνικού και του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ, καθώς και σε διεθνείς διαδηλώσεις του κινήματος ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Το 2000 εντάχθηκε στην ανανεωτική και ριζοσπαστική Αριστερά, μέσα από τη Νεολαία Συνασπισμού και από το Μάρτιο του 2003 είναι μέλος της Γραμματείας του Κεντρικού Συμβουλίου της Οργάνωσης.

σ.σ: Εκρηκτικό κράμα Αγιάσου και Μανταμάδου! Διαδώστε το σε όλα τα Λεσβιακά "λόμπυ" στο λεκανοπέδιο! Σε 7 χρόνια θα είναι Δήμαρχος Νέας Σμύρνης... Αν την Κυριακή πάρει λιγότερες ψήφους από την Έφη Σαρρή, θα αυτοπυρποληθώ!

Καλκανδής Πέτρος

Είναι 28 χρονών. Μεγάλωσε και ζει στο Ηράκλειο Αττικής. Είναι φοιτητής στο Πάντειο Πανεπιστήµιο στο Τµήµα Πολιτικής Επιστήµης και Ιστορίας. Έχει σπουδάσει Ειδικός Εφαρµογών Πληροφορικής. Κατά καιρούς έχει εργαστεί σε διάφορες «δουλειές του ποδαριού». Ήταν µέλος στην Επιτροπή νέων του Εργατικού Κέντρου Αθήνας.
∆ραστηριοποιείται στο φοιτητικό κίνηµα µέσα από το φοιτητικό σχήµα «Αντί της Σιωπής», συµµετέχει στο ∆ίκτυο Αυτόνοµων Ριζοσπαστικών Αριστερών Σχηµάτων (∆.Α.Ρ.Α.Σ) και στην Αριστερή Ενότητα. Είναι µέλος του ∆.Σ. του Συλλόγου φοιτητών/τριών Παντείου Πανεπιστηµίου ενώ ήταν µέλος της Συντονιστικής Επιτροπής κατάληψης κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων.
Έχει αναπτύξει ενεργό δράση στο αντιπαγκοσµιοποιητικό κίνηµα συµµετέχοντας στις διεθνείς διαδηλώσεις ενάντια στο G8 σε Γένοβα το 2001 και στο Ρόστοκ το 2007. Είναι µέλος του συντονιστικού Αθήνας του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουµ, ενώ ήταν στην Οργανωτική Επιτροπή του 4ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουµ στην Αθήνα.
Έχει συµµετάσχει σε αποστολή αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό την περίοδο των προεδρικών εκλογών, όντας παρατηρητής της Παλαιστινιακής Αρχής. Υπήρξε ιδρυτικό µέλος του Ανοιχτού Σχολείου Μεταναστών. Συµµετέχει στην συντακτική οµάδα του «Εντός Εποχής». Είναι µέλος της Γραµµατείας του Κεντρικού Συµβουλίου της Νεολαίας Συνασπισµού. Ήταν υποψήφιος δηµοτικός σύµβουλος στις δυο προηγούµενες δηµοτικές εκλογές στο Ηράκλειο Αττικής.

Σακελλαρίδης Γαβριήλ

Γεννήθηκε στη Ν. Σµύρνη το 1980 και αποφοίτησε από το Πειραµατικό Λύκειο της Ευαγγελικής Σχολής. Είναι πτυχιούχος του Τµήµατος Οργάνωσης και ∆ιοίκησης Επιχειρήσεων του Οικονοµικού Πανεπιστηµίου Αθηνών και κάτοχος µεταπτυχιακού στην Οικονοµική θεωρία από πανεπιστήµιο στη Νέα Υόρκη. Σήµερα είναι υποψήφιος διδάκτορας στο Τµήµα Οικονοµικής Επιστήµης του Πανεπιστηµίου Αθηνών. Ως φοιτητής διετέλεσε µέλος του ∆.Σ. του Συλλόγου Φοιτητών ΑΣΟΕΕ “Σωτήρης Πέτρουλας”, καθώς και εκπρόσωπος των φοιτητών στη Σύγκλητο του Πανεπιστηµίου. Το 2002 εκπροσώπησε τη Νεολαία Συνασπισµού στο 2ο Παγκόσµιο Κοινωνικό Φόρουµ στο Πόρτο Αλέγκρε, ενώ την περίοδο 2002-2003 ήταν µέλος του Συµβουλίου του Ευρωπαϊκού ∆ικτύου ∆ηµοκρατικών Αριστερών Νεολαιών. Στις τελευταίες δηµοτικές εκλογές ήταν υποψήφιος δηµοτικός σύµβουλος στη Νέα Σµύρνη µε την παράταξη «Νέα Σµύρνη-Ποιότητα Ζωής». Σήµερα είναι µέλος της Γραµµατείας του Κεντρικού Συµβουλίου της Νεολαίας Συνασπισµού και γραµµατέας Β’ Αθήνας, ενώ εργάζεται ως οικονοµολόγος στο Ινστιτούτο Νίκος
Πουλαντζάς.

Μεσότοπος-Άγρα-Υπουργείο Αιγαίου-Πλωμάρι

2007-09-14T00:13:00.000+03:00

Τετάρτη 12/09: Εξαιρετική τύχη να μιλάς στην πλατεία του Μεσοτόπου...Όσοι από τους χωριανούς είχαν...γλιτώσει από τα 25-30 πούλμαν που κατέβαιναν μανιασμένα στη Μυτιλήνη για την ομλία του κ.Καραμανλή, κάθησαν υπομονετικά στα δύο καφενεία της πλατείας, μας άκουσαν με σεβασμό προς την άποψή μας και μετά μας έδωσαν την ευκαιρία να μάθουμε τι σκέφτονται, τραπέζι το τραπέζι, παρέα την παρέα...Άνθρωποι γεμάτοι ιστορία, αγώνες, μόχθο, αλλά και απογοητεύσεις, ήττες, πισωγυρίσματα...Ερωτήσεις και άχτι για τη διάσπαση του ΚΚΕ το '91, αλλά και διαπίστωση της ύστατης ανάγκης για ενότητα και κοινούς αγώνες, "προτού μας τα πάρουν όλα"...Έφυγα πολύ πλούσιος σε εμπειρία για την Άγρα...Μίνι περιοδεία στην πλατεϊτσα και την νεανική καφετέρια του χωριού και μετά...γλέντι με ντόπιους συντρόφους και συζητήσεις για τον...κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό στο Ανατολικό Μπλοκ και τη δικτατορία του Τσαουσέσκου, εν μέσω καραφακίων και (φιλικών) τσουγκρισμάτων!!!

Το Δελτίο Τύπου που στείλαμε σήμερα στα τοπικά ΜΜΕ αναφέρει τα εξής:

" Την Αγρα και τον Μεσότοπο επισκέφθηκε εχτές Τετάρτη αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ στην οποία συμμετείχαν οι υποψήφιοι βουλευτές Σωκράτης Ματζουράνης, Γιάννης Μπουρνούς και Ηρακλής Πιτσιλαδής. Κατά τη διάρκεια της χθεσινής του ομιλίας στη συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ στο Μεσότοπο, ο Γιάννης Μπουρνούς τόνισε τα παρακάτω:
«Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ένα πρώτο, εξαιρετικά σημαντικό βήμα για την ενότητα και τη συσπείρωση της Αριστεράς και όλων των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που αντιστέκονται απέναντι στο σημερινό απάνθρωπο σύστημα.
Εμείς δεν λέμε πως η υπόθεση της ενότητας έχει τελειώσει, επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ στάθηκε στα πόδια του, διευρύνθηκε και φτάνει σήμερα να αποτελείται από 10 (δέκα) κόμματα και οργανώσεις της ριζοσπαστικής, οικολογικής, σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής Αριστεράς, καθώς και από χιλιάδες ανένταχτους αγωνιστές σε όλη τη χώρα. Εμείς αναζητούμε τις ομοιότητες μεταξύ μας κι όχι τις διαφορές, όπως κάνει η ηγεσία του ΚΚΕ. Να αφήσουμε στην άκρη συμπεριφορές όπως αυτή της κ. Παπαρήγα, που στην πρόσφατη Συνέντευξη Τύπου του ΚΚΕ στο Ζάππειο αναφέρθηκε 24 φορές στο ΣΥΡΙΖΑ, πιο πολλές απ' όσες αναφέρθηκε σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ μαζί.
Σε αυτή μας την προσπάθεια καλούμε και τον κόσμο του ΚΚΕ, αλλά και τον κόσμο που κάποτε πίστεψε στα ιδανικά του ΠΑΣΟΚ και σήμερα αισθάνεται προδομένος, βλέποντας τις προσδοκίες και τις ελπίδες του να διαψεύδονται. Κανείς δεν περισσεύει από την υπόθεση της ενότητας, γιατί μπροστά μας έχουμε εξαιρετικά κρίσιμες μάχες να δώσουμε. Για την παιδεία, το ασφαλιστικό, την εργασία, την υγεία, το περιβάλλον, τα δικαιώματά μας. Να ξεκινήσουμε να τις δίνουμε μαζί, από τις 16 Σεπτέμβρη, χτίζοντας μια ισχυρή, ενωτική Αριστερά στο Κοινοβούλιο και τους δρόμους. Μπορούμε!»"

Πέμπτη 13/09: Αρκετά χαμόγελα και πολλές ευχές εισπράξαμε από τους εργαζόμενους του Υπουργείου Αιγαίου νωρίς το μεσημέρι...Άραγε, πόσοι από αυτούς θα μας "χαμογελάσουν" και θα μας "ευχηθούν" με την ψήφο τους την Κυριακή; Πόσοι θα αποφασίσουν θα ξεφορτωθούν από πάνω τους τα βαρίδια που τους κρατάνε τόσα χρόνια κολλημένους στο έδαφος της διάψευσης και της απογοήτευσης; Πολλοί, ας ελπίσουμε...

Μεσημεριανή ανάπαυλα, ανασκούμπωμα και γρήγορα στο Πλωμάρι! Φτάσαμε στο τέλος της ομιλίας του συντρόφου βουλευτή της "άλλης όχθης", της μοναχικής...Ας ελπίσουμε κάποια στιγμή στο μέλλον να φτάνουμε στα χωριά την ίδια ώρα, μαζί...Καθώς ετοίμαζα δυο αράδες για την ομιλία μου, το μάτι και το αυτί μου έπεσαν πάνω σε μια παρέα εφήβων, που έπαιζαν με τα κινητά τους, ερωτοτροπώντας όπως όλοι οι συνομίληκοί τους στο δυτικό κόσμο, με τις νέες τεχνολογίες...Αφιέρωσα σχεδόν όλες μου τις αναφορές σε αυτούς, τη γενιά των gadgets, των ψηφιακών συναισθημάτων, αλλά και των blogs...Το χάρηκα...

"Δανεικά" (Μέρος 2ο...)

2007-09-13T16:57:00.001+03:00

Ο Κώστας Καραμανλής στη Μυτιλήνη...

Ο Γιωργάκης Παπανδρέου διεκδικεί με αυτοπεποίθηση την εξουσία...

Ο Καραμανλής και οι "ταραξίες" του φοιτητικού κινήματος...

Χέρι-Χέρι ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ...

Η συντρόφισα Αλέκα πρωταγωνίστρια στον αγώνα ενάντια στο Συνασπισμό (και ενίοτε τον καπιταλισμό...)

...Και ο Παπαθεμελής σηκώνει το (ακροδεξιό) παράστημά του...

"Δανεικά", αισιόδοξα, με φαντασία, χιούμορ και ευαισθησία!

2007-09-13T16:19:00.000+03:00

Κάνοντας την καθημερινή μου βόλτα στην blogoσφαιρα, αλίευσα και αναδημοσιεύω τα παρακάτω:

1. Από το salata.wordpress.com

Η ΣΑΛΑΤΑ ΨΗΦΙΖΕΙ!

Γιατί με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.:
- Γιατί δεν θέλουμε να δώσουμε ψήφο εμπιστοσύνης σε τράπεζες, εργοδότες, εργολάβους, χρηματομεσίτες, μεγαλοξενοδόχους και εφοπλιστές, να προχωρήσουν τις μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη ο τόπος.
- Γιατί δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τις διαφορές ανάμεσα στις «δεσμεύσεις για ένα καλύτερο αύριο» του Κ. Καραμανλή και τις «δεσμεύσεις για ένα καλύτερο μέλλον» του Γ. Παπανδρέου, που θεωρούν τους ανθρώπους ανόητους.
- Γιατί δυσκολευόμαστε να αποφασίσουμε αν είναι καλύτερο να χάνουν τα ταμεία μας δισεκατομμύρια, στο χρηματιστήριο ή σε κρυφά ομόλογα.
- Γιατί όταν λένε ότι «θέλουν ισχυρή λαϊκή εντολή», εννοούν ότι θέλουν να κυβερνάνε γράφοντας τον κόσμο στα τέτοια τους.
- Γιατί τα έχουμε πάρει στο κρανίο με την τεράστια οικολογική καταστροφή για την οποία και οι δύο είναι υπεύθυνοι. Θεωρούν ότι η «ανάπτυξη», το τσιμέντο και τα κέρδη είναι πάνω από το δημόσιο φυσικό πλούτο, και το αποδεικνύουν συστηματικά τα τελευταία δέκα χρόνια, με νόμους, αποχαρακτηρισμούς και με την προσπάθεια να αναθεωρηθεί το άρθρο 24.
- Γιατί και οι δύο είναι συγκεκριμένοι όταν μιλάνε για ελαστική απασχόληση, απελευθέρωση απολύσεων, άνοδο των ορίων συνταξιοδότησης, ενώ είναι γενικόλογοι και ασαφείς -ακόμα και προεκλογικά-, όταν μιλάνε για μισθούς και συντάξεις.
- Γιατί και οι δύο προτιμάνε να δίνουν δισεκατομμύρια σε πολεμικές αγορές και να χαρίζουν χρέη και φόρους σε επιχειρηματίες, εκκλησία και ΠΑΕ, παρά να τα διαθέσουν για παιδεία, υγεία, προστασία του περιβάλλοντος, κοινωνική πολιτική.
- Γιατί και οι δύο είναι με τις κάμερες στους δρόμους, τα κάγκελα στις παραλίες, τις βίλες στα δάση και τα ΜΑΤ παντού.
- Γιατί δεν ξεχνάμε την λεηλασία των δημοσιών χώρων και της οικονομίας που έγινε με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, για να καταλήγουν σήμερα εγκαταστάσεις και χώροι σε ιδιώτες για εκμετάλλευση.
- Γιατί είμαστε αναποφάσιστοι ανάμεσα στην Μαριέττα και τον Χρυσοχοϊδη στο υπουργείο Παιδείας.
- Γιατί είμαστε ακόμα πιο αναποφάσιστοι ανάμεσα στον Πολύδωρα και τον Πάγκαλο για το υπουργείο Δημόσιας Τάξης.
- Γιατί είμαστε με την αναδιανομή του πλούτου προς όφελος της κοινωνίας, με την δημόσια και δωρεάν παιδεία, με το περιβάλλον, με τα δημοκρατικά κοινωνικά δικαιώματα.
- Γιατί είμαστε με τους φοιτητές που βγήκαν στο δρόμο και όχι με τον ΣΕΒ.
- Γιατί είμαστε με τα No Global κινήματα, με τα ευρωπαϊκά και παγκόσμια φόρουμ, με τις διεθνείς διαδηλώσεις στη Γένοβα, το Παρίσι, το Ροστόκ, την Αθήνα και αλλού, και γιατί μας τη δίνει η μιζέρια της «ιδεολογικής καθαρότητας» και του απομονωτισμού, σε στυλ, «εμείς, εμείς, οι μόνοι ταξικά συνεπείς».
- Γιατί είμαστε με την ενότητα και δεν θεωρούμε ντε και καλά εχθρούς όλους τους αριστερούς που δεν συμφωνούν μαζί μας.
- Γιατί οι ισχυρές φωνές της αριστεράς και της αντίστασης και στο κοινοβούλιο, είναι κάτι που ενοχλεί και μπορεί να έχει και αποτελέσματα.
- Γιατί πρέπει να ενισχυθούν όλα τα μικρά κόμματα, εκτός από τους ακροδεξιούς, τους λαϊκιστές και τους φασίστες.
- Kαι γιατί ξέρουμε ότι όποιος από τους δύο και να νικήσει, μας προορίζει για την ίδια θέση...

2. Από το aiolos.pblogs.gr

Είναι πολλοί και διακριτοί οι λόγοι που μας οδήγησαν να στηρίξουμε και να δημοσιοποιήσουμε αυτή την στήριξη μας στην ενωτική κίνηση του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς...
Θεωρούμε σαν ενεργοί πολίτες πως οφείλουμε να εκφράζουμε δημόσια και δίχως συστολές τη γνώμη μας...

Πιστεύουμε πως είναι ανάγκη να ανοιχθούν καινούργιοι δρόμοι στο πολιτικό πεδίο, είναι αναγκαίο να εκφραστεί μια τέτοια πολιτική φυσιογνωμία που:
- Να βάζει σαν στόχο της την ήττα του νεοφιλελευθερισμού και δικομματισμού από την αριστερά και τα κινήματα..
- Να ανασυγκροτεί τα κινήματα και τον "ουτοπικό" λόγο της Αριστεράς δείχνοντας πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός, επίκαιρος και αναγκαίος...
- Να καταδείξουμε με απλό αλλά και σαφή τρόπο και λόγο πως η ριζοσπαστική Αριστερά έχει σαν όραμα μια νέα, μια άλλη κοινωνία, που ο άνθρωπος θα είναι πάνω από τα κέρδη, και η ελευθερία και η δημοκρατία θα είναι προϋποθέσεις για την έκφραση και την ενεργοποίηση των πολιτών...
- Να κινήσουμε, να ξαναγοητεύσουμε και να ξανασυγκινήσουμε τον κόσμο της Αριστεράς και όχι μόνο...
- Να κινήσουμε και συγκινήσουμε τον κόσμο της νεολαίας...

Οδηγούμαστε σε αυτήν την επιλογή γιατί με αυτήν μπορούμε να προωθήσουμε καλύτερα ζητήματα που απασχολούν έντονα και προβληματίζουν τον κόσμο όπως αυτά που έχουν να κάνουν με το περιβάλλον το οποίο τόσο βάναυσα ταλαιπωρήθηκε ειδικά φέτος...
Είναι σαφές ότι όσο και αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αυτό που θα θέλαμε ή αυτό που έχουμε ανάγκη, αποτελεί ένα μικρό και ανολοκλήρωτο παράδειγμα μιας ενωτικής προσπάθειας στο χώρο της Αριστεράς...
Το τελευταίο διάστημα υπήρξαν κινήματα που ταρακούνησαν την κοινωνία... Ζήσαμε το "ξύπνημα" ενός σημαντικού τμήματος της κοινωνίας, της νεολαίας... Επιβεβαιώθηκε ξανά ότι μπορούν να κερδηθούν μικρές η μεγάλες μάχες...
Πιστεύουμε πως το μείζον σήμερα δεν είναι η όποια ιδεολογική καθαρότητα αλλά η ενωτική συμβολή για την ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού και του δικομματισμού που θολώνει τον ορίζοντα και μας πνίγει τις ανάσες...
Με βάση αυτά τα ελάχιστα σημεία η συμμετοχή μας δεν είναι συμβολική και τυπική.. Είναι ενεργητική και αποβλέπει στην προβολή ειδικά των παρακάτω σημείων:
Ανεξαρτησία από τον δικομματισμό σε όλα τα επίπεδα.
Η αριστερά να μην ξαναγίνει ουρά της αστικής πολιτικής και ούτε να αυτοπεριθωριοποιηθεί...
Η ενότητα της Αριστεράς αφορά ολόκληρη την κοινωνική και πολιτική αριστερά. Αποτελεί όρο ενός άλλου πολιτικού πολιτισμού που απαντά με ρεαλισμό αλλά και χρώμα στην απαίτηση για αποτελέσματα με άλλο στίγμα...
Θέλουμε να ανοίξει μια γενική συζήτηση για τους βασικούς φορείς προώθησης του νεοφιλελευθερισμού και επομένως και σχετικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πιστεύουμε ότι μια σύγχρονη αριστερά πρέπει να λέει ένα ξεκάθαρο "όχι"... Ένα φτάνει πια στην Ευρώπη του νεοφιλελευθερισμού, του ρατσισμού, του πολέμου...

Για μια νέα σχέση της πολιτικής με την κοινωνία και τα κινήματα...
Για μια νέα σχέση της Αριστεράς με τον κόσμο της εργασίας και της νεολαίας... Με το περιβάλλον και τον πολιτισμό...
Για μια νέα σχέση της Αριστεράς με το μέλλον...

Παπαμιχαήλ Σωτήρης http://taraxopoios.pblogs.gr/
Τάκης Τσαντήλας http://aiolos.pblogs.gr/
Γιάννης Καραμέρης http://arhani.pblogs.gr/
Κώστας Κολλημένος

http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Poems&act=index&poet_id=19852&sort=date&order=desc
Κώστας Τσούμας

http://www.musicwave.gr/el/members/member_info.asp?cat_id=3&id=3062&show=p
Γιώργος Βασιλειάδης http://sxolia-kai-apopseis.pblogs.gr/
Βασιλική Λαδοπούλου μέλος του pathfinder

Βίκτωρας Σαλονίκης

http://www.musicwave.gr/el/members/member_info.asp?cat_id=3&id=3101
Vas (Βασίλης) http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Poems&act=index

Μήνυμα υποστήριξης από την Ένωση Κομμουνιστικής Νεολαίας Μολδαβίας

2007-09-13T03:24:00.000+03:00

Η ΕΝΩΣΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΜΟΛΔΑΒΙΑΣ (Νεολαία του ΚΚ Μολδαβίας, που κυβερνά αυτοδύναμο τη χώρα με ποσοστό 46%), εκφράζει με επιστολή της στη Νεολαία Συνασπισμού τη συμπαράστασή της στο Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς στις εκλογές της 16ης Σεπτέμβρη, καλώντας τους νέους στην Ελλάδα να στηρίξουν την ενωτική εναλλακτική πρόταση της Αριστεράς. Το πλήρες κείμενο έχει ως εξής:

Η Ένωση Κομμουνιστικής Νεολαίας της Δημοκρατίας της Μολδαβίας (UCYM) εκφράζει την πλήρη υποστήριξη και αλληλεγγύη της στο Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ) για τις εθνικές εκλογές που θα πραγματοποιηθούν στην Ελλάδα στις 16 Σεπτεμβρίου 2007.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε επιτυχημένα να φέρει κοντά προοδευτικά πολιτικά κόμματα και οργανώσεις της Αριστεράς, κάτω από μια πλατφόρμα που προσφέρει μια εναλλακτική λύση σε μια χώρα που μαστίζεται από τις συντριπτικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές των κυβερνήσεων και τις οικολογικές καταστροφές. Χτισμένος με τις φωνές των νέων κοινωνικών κινημάτων, που κερδίζουν όλο και μεγαλύτερη υποστήριξη στην Ελλάδα, την Ευρώπη και ολόκληρο τον κόσμο, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στην πραγματικότητα η φωνή των πολλών και η ελπίδα των καταπιεσμένων.

Η UCYM καλεί τους νέους στην Ελλάδα να στηρίξουν και να ψηφίσουν αυτή την εναλλακτική, για να κερδίσουν και πάλι το δικαίωμά τους στην δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, στην αξιοπρέπεια και την κοινωνική δικαιοσύνη!

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΗ!

Το Εκτελεστικό Συμβούλιο της
Ένωσης Κομμουνιστικής Νεολαίας Μολδαβίας

Οι "μικροί" και οι "μεγάλοι"...

2007-09-13T03:19:00.000+03:00

«Εκλογές και κόμματα, με φρου φρου κι αρώματα» τραγουδούσε κάποτε ο Τζίμης Πανούσης.
«Εκλογές πάνω σε πτώματα, με φωτιές και επιδόματα» παραφράζω εγώ, έχοντας, μάλιστα, την πρωτόγνωρη αποστολή να συμμετέχω σε αυτές από τη θέση του νεότερου υποψηφίου του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς στο Νομό μας...
Ο κόσμος στην πόλη και τα χωριά μας είναι βουβός κι εξοργισμένος. Όχι μόνο γιατί βλέπει στις οθόνες του τα αποκαϊδια του δασικού μας πλούτου, των χαμένων ή ρημαγμένων ανθρώπινων ζωών και, μαζί, του «επανιδρυμένου» μας κράτους. Και πριν από τις πυρκαγιές τα ίδια αισθανόταν.
Γιατί έβλεπε τις προσδοκίες και τις ελπίδες του να σβήνουν (σε αντίθεση με τις φωτιές). Γιατί είδε τη νέα γενιά να ζει στη γενικευμένη επισφάλεια των 500ων ευρώ. Γιατί κάποτε γινόσουν πτυχιούχος για να είσαι προνομιούχος. Σήμερα γίνόμαστε πτυχιούχοι, για να γίνουμε συμβασιούχοι. Όμηροι μιας 8μηνης ή 18μηνης σύμβασης, που υπογράψαμε μετά από ώρες αναμονής έξω από βο(υ)λευτικά ή «πολιτικά» γραφεία μαυρογυαλούρων πολιτικάντηδων. Δουλεύοντας σε μισές δουλειές, με μισή ή καθόλου ασφάλιση και με ελάχιστα ή ανύπαρκτα εργασιακά δικαιώματα (τα ανθρώπινα ωράρια ή το δικαίωμα στην απεργία και το συνδικαλισμό μας έχουν αφήσει χρόνους από καιρό...).
Την ίδια ώρα οι νέοι αγρότες, κτηνοτρόφοι και ψαράδες, δεν παλεύουν μονάχα με τη γη, τα ζωντανά τους ή τη θάλασσα. Παλεύουν να επιβιώσουν συμπιεσμένοι από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τη γραφειοκρατία, την κρατική εγκατάλειψη, τα καρτέλ και το υψηλό κόστος των πρώτων υλών. Ο πρωτογενής τομέας παραγωγής των νησιών μας συρρικνώνεται και κανείς δεν ενδιαφέρεται να κάνει κάτι. Κι ύστερα «προβληματίζονται» κάποιοι «ιθύνοντες», γιατί αδειάζει ο τόπος μας από νέους ανθρώπους...
Οι γονείς μας αγωνίζονται να συμπληρώσουν μήνες και χρόνια, για να απολαύσουν το... «προνόμιο» μιας απάνθρωπης σύνταξης. Η δική μας νέα γενιά συνειδητοποιεί πως δεν θα πάρει σύνταξη ποτέ. Γιατί ως τα 30 και τα 35 δουλεύει ανασφάλιστη. Και γιατί, με το νέο Ασφαλιστικό, σκοπεύουν να μας αναγκάσουν να αποχαιρετούμε τον κόσμο τούτο δουλεύοντας, ως τα 70 ή και τα 75 μας χρόνια!
Μίζερη περιγραφή ή πραγματικότητα; Σίγουρα πολύ πιο πραγματικές εικόνες από τα κακόγουστα σήριαλ της κας Γενηματά ή της κας Πατουλίδου. Το ΠΑΣΟΚ, μη μπορώντας να κάνει τίποτε άλλο (μιας και έχει προ καιρού ξεχάσει τι θα πει αντιπολίτευση), κάνει αυτό που ξέρει καλά από το παρελθόν του: Προσπαθεί να σηκώσει τους τόνους έναντι της εξοργιστικά αλαζονικής ΝΔ με ολίγη από «μαύρη δεξιά» και «εκλογές βίας και νοθείας» (αυθεντική Λαλιωτική συνταγή). Πάει, εξανεμίστηκε το «νεό ήθος» του κ. Παπανδρέου. Μαζί με τις ελπίδες των ξεριζωμένων της Ηλείας. Μαζί με τις προσδοκίες του 87% που ψήφισε δικομματισμό το 2004. Μαζί με την υπομονή μας.
Ας αλλάξουμε το τοπίο! Ας κάνουμε τη σιωπή μας φωνή και την οργή μας αντίσταση. Όπως έκανε η «γενιά του Άρθρου 16», που κλόνισε τη δικομματική συναίνεση στη Βουλή και συγκλόνισε ολόκληρη την κοινωνία. Όπως έκανε η «γενιά του Άρθρου 24», που γκρέμισε τα κάγκελα στις παραλίες του Ελληνικού και κατέκλυσε το Σύνταγμα και τις πλατείες όλης της χώρας για τη δολοφονία του δημόσιου φυσικού πλούτου στην Πάρνηθα, την Πεντέλη, την Ηλεία, την Εύβοια...Όπως έκανε και κάνει η δική μας, ριζοσπαστική και ενωτική Αριστερά, ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς, που όλη την προηγούμενη περίοδο βρέθηκε στο πλάι όλων των κοινωνικών ομάδων που ξεσηκώθηκαν.
Μπορεί να μας λένε και (ποσοστιαία) να είμαστε –μέχρι τις 16 Σεπτέμβρη- μικροί...Όμως η ιστορία και η πραγματικότητα δείχνουν ότι, στις κρισιμότερες στιγμές, οι «μεγάλοι» αποδεικνύονται πολύ μικροί και οι «μικροί» στέκονται πολύ μεγάλοι...

Δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες "Εμπρός" (07/09/07) και "Αυγή" (11/09/07)

Να γεννηθεί η "Γενιά της 16ης Σεπτέμβρη"!

2007-09-13T03:12:00.001+03:00

Το παρακάτω στάλθηκε πριν λίγο στα Λεσβιακά και Λημνιακά ΜΜΕ:

Μετά τη συνάντηση αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ με το Σύλλογο Συμβασιούχων του Πανεπιστημίου Αιγαίου, την Τρίτη 11 Σεπτεμβρίου, ο υποψήφιος Βουλευτής, Γιάννης Μπουρνούς, έκανε την παρακάτω δήλωση:

«Μετά τη “γενιά του Άρθρου 16”, που έγραψε ιστορία αναγκάζοντας τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να οπισθοχωρήσουν ατάκτως στη Βουλή και μπλόκαρε την ιδιωτικοποίηση της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, έχει έρθει η ώρα την προσεχή Κυριακή να γεννηθεί “η γενιά της 16 Σεπτέμβρη”: Οι εργαζόμενοι/ες των 500ων ευρώ , οι όμηροι των Stage και των 8μηνων ή 18μηνων συμβάσεων, μαζί με όλες τις άλλες κοινωνικές ομάδες που πλήττονται βάναυσα από την αντικοινωνική πολιτική της ΝΔ και των προκατόχων της, έχουμε τη δύναμη να κάνουμε την ημέρα των εκλογών ένα πρώτο, μεγάλο βήμα στο μακρύ δρόμο προς την αλλαγή των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών στον τόπο και τη χώρα μας. Έχουμε τη δυνατότητα να σφραγίσουμε, με την ψήφο και την ενεργό συμμετοχή μας, μια νέα περίοδο, που θα χαρακτηριστεί από την ισχυρή παρουσία της ενωτικής, ριζοσπαστικής, οικολογικής Αριστεράς, του ΣΥΡΙΖΑ, στη Βουλή και τους δρόμους, στο πλάι όσων αγωνίζονται για μια ζωή με αξιοπρέπεια».

Νοσοκομείο Μυτιλήνης-Συμβασιούχοι Πανεπιστημίου Αιγαίου-Συνέντευξη Τύπου-Πλατεία Σαπφούς

2007-09-12T15:49:00.000+03:00

Δευτέρα 10/9: Επισκεφθήκαμε το Νοσοκομείο της Μυτιλήνης, όπου και συνομιλήσαμε με ιατρικό, νοσηλευτικό και διοικητικό προσωπικό, φθάνοντας ως και την πόρτα του ΕΚΑΒ. Κατά την αναχώρησή μας συναντήσαμε τη Ζωή Λειβαδίτου από την Ελληνική Ομάδα Διάσωσης, που εκείνη την ώρα περιέθαλπε στην είσοδο των επειγόντων περιστατικών μια ομάδα οικονομικών μεταναστών από το Κασμίρ, που δύο Πολωνοί λαθρέμποροι ψυχών είχαν επιχειρήσει να βγάλουν στο νησί. Πρόσωπα φοβισμένα, κορμιά στοιβαγμένα σε μια γωνιά και μάσκες χειρουργείου, μέχρι να γίνουν οι απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις...Ζωές-κουρέλια, που πλήρωσαν το βιός μιας ζωής για να φτάσουν ως τη γη της...επαγγελίας και να γλιτώσουν ποιός ξέρει τί...

Το βράδυ της Δευτέρας δυστυχώς έχασα την περιοδεία στην Αγία Παρασκευή, παρόντος και του Υποψηφίου Επικρατείας, του Άλκη του Ρήγου, αφού το "Αρχιπέλαγος TV" με προσκάλεσε στο κεντρικό Δελτίο Ειδήσεων, όπου είχα την ευκαιρία για μια τετ α τετ συνομιλία με την παρουσιάστρια, κ. Χ''Γεωργίου.

Τρίτη 11/09: Φτάσαμε νωρίς στην Πανεπιστημιούπολη του "Ξενία" για μια συνάντηση με το Σύλλογο Συμβασιούχων του Πανεπιστημίου Αιγαίου, με νέους ανθρώπους, δηλαδή, που είχαν πολλά να μας πουν... Με το "Νόμο Παυλόπουλου" έκαναν αίτηση μονιμοποίησης 220 συμβασιούχοι και μονιμοποιήθηκαν οι 170, παρότι όλοι/ες τους κάλυπταν πάγιες ανάγκες του ιδρύματος. Οι συμβασεις τους δεν συνάπτονται μέσω του Τακτικού Προϋπολογισμού του Πανεπιστημίου (λόγω έλλειψης κονδυλίων), αλλά μέσω της Επιτροπής Ερευνών! Ακόμη και η πρόσληψη καθαριστριών γίνεται μέσω εργολάβων (!), οι οποίοι διαχειρίζονται τους μισθούς των καθαριστριών, χωρίς κανείς να γνωρίζει τα ποσά που καταλήγουν στις τσέπες των γυναικών αυτών... Την ίδια ώρα, στο νέο, ενιαίο Διοικητικό Οργανισμό, που ιδρύθηκε πρόσφατα, 80 θέσεις παραμένουν κενές, όταν 50 συμβασιούχοι στη Μυτιλήνη, 7 στη Χίο και 3-4 στη Ρόδο παραμένουν ξεκρέμαστοι και σε καθεστώς ομηρίας... Ήμασταν , είμαστε και θα είμαστε στο πλάι τους. Το κάναμε στο Ευρωκοινοβούλιο, αναγκάζοντας την ελληνική Κυβέρνηση να προχωρήσει -έστω και περιορισμένα- σε βελτιωτικές κινήσεις, για να αποφύγει τις ευρωπαϊκές καταδίκες... Το κάναμε στην ελληνική Βουλή και τους δρόμους. Θα συνεχίσουμε να το κάνουμε από Δευτέρα, διεκδικώντας, όπως ανέφερε ο Άλκης Ρήγος, το ίδιο το Πανεπιστήμιο να είναι ο μόνος αρμόδιος φορέας που θα κρίνει ποιοί από τους συμβασιούχους εργαζομένους του πληρούν τις προϋποθέσεις για μονιμοποίηση, χωρίς κάνενας κρατικός ρουσφετολογικός μηχανισμός να μπορεί να κρατά αυτούς τους ανθρώπους ομήρους...Θα είμαστε εκεί, μέχρι οι συμβάσεις τους να γίνουν αορίστου χρόνου και να μονιμοποιηθούν, γιατί το αξίζουν και είναι δικαίωμά τους!

Αμέσως μετά κατηφορίσαμε προς την προκυμαία και το "Λέσβιον" για τη Συνέντευξη Τύπου, στην οποία βασικός ομιλητής ήταν ο Α. Ρήγος. Αποφασιστικός τόνος φωνής, καθαρές θέσεις και λόγος δασκάλου, όπως ταιριάζει σε έναν πανεπιστημιακό της Αριστεράς... Δίπλα του σταθήκαμε και οι 5 υποψήφιοι του Νομού μας, μη μπορώντας, όμως, να αρθρώσουμε λέξη, λόγω του σχετικού νόμου για τις τηλεοπτικές εμφανίσεις των υποψηφίων βουλευτών...

Η Τρίτη έκλεισε με τον καλύτερο τρόπο, γεμάτη νέες φάτσες, χαρά, μουσικές και αισιοδοξία! Οι νέοι και οι νέες του ΣΥΡΙΖΑ "ζωντανέψαμε" την Πλατεία Σαπφούς, παρακολουθώντας σε γιγαντο-οθόνη την κεντρική προεκλογική ομιλία του Αλέκου Αλαβάνου στην Αθήνα. Ήταν μια συγκέντρωση που έκανε την Πλατεία Κοτζιά να μοιάζει απελπίστικά μικρή για τον κόσμο της ριζοσπαστικής Αριστεράς... Οι εικόνες αυτές, οι φωνές που ακούγαμε από τα ηχεία, αλλά και οι τηλεφωνικές περιγραφές των Αθηναίων συντρόφων μας, που μιλούσαν συγκινημένοι για το ωραιότερο θέαμα που έχουν δει ποτέ, έκαναν κι εμάς να αισθανθούμε κομμάτι αυτού του μεγάλου εγχειρήματος, αυτής της πανέμορφης προσπάθειας να ξαναγεμίσουμε όσους καταπιέζονται με ελπίδα, δυναμισμό, αισιοδοξία, αποφασιστικότητα... Αυτά κι άλλα πολλά συζητήσαμε μετά το τέλος της προβολής, με τη συνοδεία μουσικής και ποτού, έτσι για να διασκεδάσουμε και λίγο, λίγες μέρες πριν το κάλεσμα της κάλπης... Γιατί η Αριστερά ξέρει και να...γλεντάει ;-)

Δήμος Ευεργέτουλα-Αγορά Μυτιλήνης-Δήμος Θερμής-Μανταμάδος-Κάπη-Κλειώ

2007-09-10T19:53:00.000+03:00

Τρέξιμο, τρέξιμο κι άλλο τρέξιμο! Ασταμάτητο τρέξιμο με τα φυλλάδια του ΣΥΡΙΖΑ στο χέρι, για να ενημερώσουμε όσο περισσότερους συμπολίτες μας γίνεται για τις θέσεις και τις πράξεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς εν όψει των εκλογών...
Οδοιπορικά μικρά και μεγάλα σε χωριά, πλατείες και πραγματικότητες διαφορετικές. Πολύ πλούσιες εικόνες και πολύ διαφορετικά και εναλλασσόμενα συναισθήματα, ανάλογα με την ιστορία και τις ιδιαιτερότητες του κάθε τόπου...Έχουμε και λέμε:

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 7/9: "Σκυταλοδρομία" στα χωριά του Δήμου Ευεργέτουλα. Τα "καλά" του Καποδίστρια...Ένα παζλ κοινοτήτων ατάκτως στοιβαγμένων "στα γρήγορα" για να φτιαχτεί όπως-όπως ένας ακόμα Δήμος, λες κι έτσι θα λυθούν τα προβλήματα της αυτοδιοίκησης. Λες κι έτσι θα εκλείψει η γραφειοκρατία... Μύθοι και πραγματικότητες σε άμεση σύγκρουση. Γέρικα πρόσωπα, αλλά και νεανικά κομμωτήρια, μπιλίαρδα και... μοντέρνα αγροτικά αυτοκίνητα στο πλάι των παλιών Datsun. Και το χειμώνα; Τί; Όταν φεύγουν οι παραθερίζοντες πίσω στην Αθήνα, τί; Κι όμως, δείγματα ελπιδοφόρα: Ένας Δήμος στην επαρχία ενός ακριτικού νήσιού, με τη δική του Πολυπολιτισμική Ορχήστρα!

ΣΑΒΒΑΤΟ 8/9: Ξεκινήσαμε με πρωινή βόλτα στην κεντρική αγορά της Μυτιλήνης. Γεμάτες βιτρίνες και ράφια. Τριπλές εκπτώσεις. Εκποιήσεις. Λιγοστή κίνηση. Ακρίβεια. Σκοτεινιασμένα βλέμματα μαγαζατόρων και καταναλωτών... Ξάφνου, ένας μαυροπίνακας γραμμένος με κιμωλία σπάει την ομοιομορφία της εικόνας. "Προκαλεί" για γέλιο, σκέψη, απαξίωση, αντίδραση, αντίσταση...

Το απόγευμα περιοδεύσαμε στα χωριά του Δήμου Θερμής, καταλήγοντας στο λιμανάκι της Θερμής. Δεν πρόλαβα καν να κάνω μια ανάπαυλα: Το "Αρχιπέλαγος" με περίμενε στις 10.30 μμ για ένα τρικομματικό πάνελ στην εκπομπή "Εκλογές Εξπρές"... Δυστυχώς, απουσίαζε κάποιος υποψήφιος της ΝΔ, λόγω του μεγέθους του στούντιο, κι έτσι αναγκάστηκα να αντιπαρατεθώ μονάχα με τους εκπροσώπους του...ζαλισμένου ΠΑΣΟΚ και του έξαλλου σε δογματισμό (και...αγχωμένου) ΚΚΕ...

ΚΥΡΙΑΚΗ 9/9: Πρώτο ελεύθερο πρωινό (επιτέλους!) μετά από πάρα πολλές ημέρες... Κατόρθωσα να κάνω το τελευταίο μου μπάνιο στη θάλασσα για φέτος, σ' έναν από εκείνους τους κρυφούς, μικρούς παραδείσους, που κάνουν το νησί μας να γράφεται στη συνείδηση μου ως ένα θέαμα μοναδικό, ως ένα από τα πιο χαρισματικά κομμάτια γης στον κόσμο...

Το βράδυ τα συναισθήματα άλλαξαν... Μανταμάδος.

Ο Ριζοσπάστης στο τραπέζι και βλέμμα παγερό. Σχεδόν αγριεμένο. Εχθρικό. Τραγικό. Λυπηρό. Απογοητευτικό. Χθεσινό. Πεπερασμένο. Κι αδικαίωτο... Λες και το μεγάλο πρόβλημα της εποχής είναι ο Στάλιν κι ο Χρουστσώφ... Κρίμα.

Στην Κάππη όμοιες εικόνες, λίγο βελτιωμένες σε σχέση με την άλλοτε "Μικρή Μόσχα".

Και στην Κλειώ (Κλειού για μας τους Μυτιληνιούς) αλλαγή. Χαμόγελα. Ζεστασιά. Ενδιαφέρον. Σεβασμός στο λόγο και την παρουσία μας. Ελπίδα. Αισιοδοξία. Ανάταση. Στο τέλος, ομιλητές και ακροατήριο πανηγυρίσαμε παρέα το τρίποντο του Σπανούλη έναντι των Κροάτών! Ωραίες εικόνες. Ζεστός αποχαιρετισμός. Ευτυχώς...

Συνέντευξη στο "Ράδιο Γέρα"

2007-09-07T15:08:00.000+03:00

Με πολλή χαρά αποδέχτηκα την πρόταση του φίλου Στρατή Δελόγκου για μια συνέντευξη κατά τη διάρκεια της ραδιοφωνικής του εκπομπής στο "Ράδιο Γέρα" (που εδρεύει στο Πέραμα).

Παλιά καραβάνα ο δάσκαλος. Πέρα από την αρθρογραφία του στο "Εμπρός", φοράει ακουστικά και πιάνει μικρόφωνο τα τελευταία 8 (οκτώ) χρόνια, καυτηριάζοντας τα κακώς κείμενα και σχολιάζοντας την επικαιρότητα.

Κατά τις 10.00 το πρωί έφτασα στο σταθμό. Ομολογουμένως, βρέθηκα στο πιο...πρωτότυπο ραδιοφωνικό στούντιο της ζωής μου! Γρήγορα -και με τη βοήθεια ενός εξαιρετικού τούρκικου καφές- ξεπέρασα την έκπληξη μου και προσαρμόστηκα στα δεδομένα της εκπομπής, αφού, για περισσότερο από μια ώρα ο παρουσιαστής με βομβάρδισε με "δύσκολες" και ουσιώδεις ερωτήσεις (σε πλήρη αντιδιαστολή με τις ασόβαρες χαζομάρες του κ. Λιάτσου στο χθεσινοβραδινό debate...).

Ούτε που κατάλαβα πότε τέλειωσε η εκπομπή. Τόσο πυκνή ροή είχε η συνομιλία μας. Αποχαιρέτησα το Περάμα (για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες ώρες) και ξεκίνησα να οδηγώ προς τη Μυτιλήνη, αγκαλιά με τις πανέμορφες εικόνες του Κόλπου Γέρας και το ανέλπιστα δροσερό αεράκι. Μακάρι τέτοιος, φρέσκος αέρας να φυσήξει και την άλλη Κυριακή...

Πριν λίγο στείλαμε στα τοπικά ΜΜΕ το παρακάτω απόσπασμα από τη συνέντευξη:

«Καλώ το νέο κόσμο της Γέρας και του Νομού μας, όταν θα βρεθεί πάνω από την κάλπη την 16η Σεπτέμβρη, να μην αποφασίσει με βάση το ποιός επαγγελματίας πολιτικάντης της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ τού έσφιξε πιο θερμά το χέρι ή του χάρισε το πιο αστραφτερό χαμόγελο, κατά τη διάρκεια των περιοδειών του δικομματικού θιάσου.
Το ποιός είναι πραγματικά φίλος της τοπικής μας κοινωνίας φάνηκε ξεκάθαρα τα τελευταία 3,5 χρόνια (όσον αφορά τη ΝΔ), φάνηκε, όμως, και τη... «μια αιωνιότητα και μια μέρα» των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ.
Για μας, το Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς, φίλοι του λαού μας είναι όσοι και όσες πάλεψαν για τα δίκαιά του στο δρόμο και τη Βουλή, για την παιδεία, την εργασία, το περιβάλλον, τα κοινωνικά δικαιώματα. Αυτοί που έγιναν γνωστοί, όχι μέσα από τα προεκλογικά τηλεοπτικά πάνελ ή τις φωτισμένες διαφημιστικές πινακίδες, αλλά από τους αγώνες τους και τη δράση τους για τα τοπικά και εθνικά προβλήματα.
Είμαι αισιόδοξος ότι αυτές τις δυνάμεις θα επιβραβεύσουν οι συμπολίτες μας. Κι αν, τελικά, πράξουν έτσι, τότε είμαι σίγουρος πως ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς θα βρεθεί πολύ ψηλά στις προτιμήσεις τους».

Παλαιόκηπος-Μεσαγρός-Σκόπελος-Παππάδος-Πέραμα

2007-09-07T13:33:00.000+03:00

Το χθεσινό απόγευμα βρεθήκαμε στα χωριά της Γέρας, με πρώτο σταθμό τον Παλαιόκηπο και επόμενους το Μεσαγρό (απ' όπου και η 1η φωτογραφία), το Σκόπελο, τον Παππάδο και το Πέραμα (απ' όπου και η 2η φωτο).

Στην πλατεία του Σκοπέλου -πέρα από δύο αφίσες του...Βασίλη Λεβέντη- συναντήσαμε και "γαλάζιο" κλιμάκιο, το οποίο μοίραζε (όπως τόσο καλά ξέρει να κάνει) χαμόγελα, ελπίδες κι υποσχέσεις...Σκέφτηκα πως, μπορεί εμείς να μην έχουμε να "τάξουμε", αλλά τουλάχιστον μιλάμε στον κόσμο με τα πρόσωπά μας καθαρά, χωρίς να κρύβουμε τίποτα και με πλήρη συναίσθηση της αποστολής και του χρέους μας...

Στο δρόμου του γυρισμού άκρα του τάφου σιωπή. Όχι γιατί η περιοδεία μας δεν πήγε καλά (το αντίθετο μάλιστα), αλλά γιατί είχε ήδη αρχίσει το debate των πολιτικών αρχηγών και το κρατικό ραδιόφωνο έπαιζε στη διαπασών στο αυτοκίνητο...

Συνεχίσαμε να παρακολουθούμε το debate τηλεοπτικά στην Πλατεία Σαπφούς. Φτάσαμε μέχρι και να χειροκροτήσουμε, όταν ο Αλαβάνος άστραψε εναντίον του Καραμανλή για τους "ταραξίες" και τη γενιά του Άρθρου 16. Όταν έκανε έναν...κοτζάμ Πρωθυπουργό να καταπιεί αμάσητα τα όσα είχε πει 10 λεπτά πριν και να ανασκευάσει τις "καθωσπρέπει" φρειδερικικές αναφορές του σε όσους πέρυσι γέμισαν τους δρόμους και την ψυχή μας με ελπίδα και ζωή...

ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

2007-09-06T01:41:00.000+03:00

Μετά την ανακοίνωση της συμμετοχής μου στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ στο Νομό Λέσβου έλαβα τα παρακάτω μηνύματα αλληλεγγύης και υποστήριξης από νέα στελέχη αδελφών Αριστερών κομμάτων από διάφορες χώρες της Ευρώπης. Κινήσεις σαν κι αυτές αποτελούν την καλύτερη απόδειξη για τους ισχυρούς δεσμούς αλληλεγγύης που καλλιεργούμε ως έλληνική ριζοσπαστική Αριστερά τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη (και όχι μόνο) και γι' αυτό με γεμίζουν χαρά και ικανοποίηση...Αποφάσισα, έτσι, να τα μοιραστώ μαζί σας...

ΓΑΛΛΙΑ: SARAH JANE MELLOR, ΓΑΛΛΙΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ (PCF)

Από το Παρίσι στη Λέσβο, μερικές θετικές και εναλλακτικές σκέψεις για το φίλο μου Γιάννη!

Μπορούμε μονάχα να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας προς την Ελλάδα, όταν συνειδητοποιείς το μέγεθος αυτών των θανατηφόρων δασικών πυρκαγιών: φυσικά τοπία καταστράφηκαν, η αγροτική γη ρημάχτηκε, άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια και τη ζωή τους...Όμως, ένα δευτερόλεπτο προτού εκτιμήσουμε το οικολογικό κόστος, φρεσκάρετέ μου τη μνήμη! Την ημέρα των εκλογών, βλέπετε, αυτό δεν θα είναι απλώς ένα ρητορικό ερώτημα: Ποιός πραγματικά συζήτησε και πήρε μέτρα για την οικολογική προστασία;

Σίγουρα όχι το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία, που ήταν απασχολημένοι με το να διαγκωνίζονται στην προβολή του οικονομικού φιλελευθερισμού και να εμπλέκονται σε σκοτεινές συμφωνίες.
Από την άλλη πλευρά, οι φίλοι και εταίροι μας της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, ο Συνασπισμός, τοποθέτησε από την ίδρυσή του τα περιβαλλοντικά ζητήματα στο επίκεντρο και αξιολογεί το οικοσύστημα ως κοινό αγαθό, που πρέπει να διατηρηθεί με κάθε κόστος.
Παρομοίως, και η εκπαίδευση δεν είναι για πούλημα. Θυμάμαι τον πρωταγωνιστικό ρόλο που έπαιξε ο Συνασπισμός στο νικηφόρο αγώνα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων...

Ο φίλος μου, Γιάννης Μπουρνούς, υποψήφιός σας, τον οποίο γνώρισα κατά τις ημέρες του στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο Δημοκρατικών Αριστερών Νεολαιών (ENDYL) και του οποίου την ευχάριστη δημιουργικότητα πάντα εκτιμούσα, εκπροσωπεί αυτή τη νέα γενιά, που βαρέθηκε να ζει σε μια επισφαλή ισορροπία, διεκδικεί το δικαίωμα στην ελπίδα, το δικαίωμα στο όνειρο...Για ένα καλύτερο μέλλον! Για έναν άλλο, εφικτό κόσμο! Και μπορώ μονάχα να του ευχηθώ τα καλύτερα! Για τις 16 Σεπτεμβρίου μπορώ να σας πω το εξής: Η εικονική μου ψήφος μαζί του!

Sarah Jane Mellor

Μέλος της Εθνικής Επιτροπής

του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος (PCF)

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: KATALIN GENNBURG, ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΚΟΜΜΑ (DIE LINKE)

Από το Βερολίνο στη Λέσβο, εκφράζω τη θερμότατη στήριξή μου στον υποψήφιο του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς στις Εθνικές Εκλογές στην Ελλάδα, Γιάννη Μπουρνού.
Ο Γιάννης μπορεί να φέρει την ευρωπαϊκή προοπτική στην πολιτική ατζέντα της Λέσβου και της χώρας. Μετά την τεράστια διαφθορά, για την οποία η συντηρητική κυβέρνηση πρέπει να αναλάβει την ευθύνη, ο Γιάννης μπορεί να εκφράσει την ανανέωση στην πολιτική, με την ανθρωπιστική και διεθνιστική του άποψη και την εμπλοκή του στον αγώνα για μια κοινωνική Ευρώπη, έναν αγώνα που σίγουρα περιλαμβάνει και τις κοινωνικές πολιτικές στη Λέσβο. Θα τα καταφέρει!
Εκφράζω την αλληλεγγύη μου σε έναν από τους πιο ταλαντούχους Ευρωπαίους που στηρίζει τη ριζοσπαστική Αριστερά και τον αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό.

Από το Βερολίνο και τη Γερμανία,

Katalin Gennburg
Εκπρόσωπος της Νεολαίας του Αριστερού Κόμματος Γερμανίας (DIE LINKE)

ΦΙΝΛΑΝΔΙΑ: JUSSI SARAMO, ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΝΕΟΛΑΙΑ (VASEMMISTONUORET)

Ο Γιάννης είναι ένα από τα σημαντικότερα ενεργά μέλη του ριζοσπαστικού Aριστερού κινήματος νεολαίας στην Ευρώπη. Ξέρει πώς να κάνει τα πράγματα να δουλεύουν, ακόμη κι αν μερικές φορές έχουμε πολιτισμικές διαφορές ή διαφορετικές μεθόδους δουλειάς. Ελπίζω να του δοθούν όσο το δυνατόν περισσότερες ευκαιρίες να χτίσει σε όλα τα επίπεδα ένα πιο κοινωνικό και ισότιμο κόσμο.

Jussi Saramo

Πρόεδρος της Αριστερής Νεολαίας Φινλανδίας (VASEMMISTONUORET)

ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

2007-09-05T01:27:00.000+03:00

Προσπάθησα να το "χωρέσω" στην υποενότητα "προφίλ" του blog μου, αλλά δεν χωράει, κι έτσι το δημοσιεύω ως ξεχωριστό post. Είναι το βιογραφικό σημείωμα που έχει κοινοποιηθεί στα τοπικά ΜΜΕ της Λέσβου...

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΟΥΡΝΟΥΣ

Είναι 27 ετών, κάπου ανάμεσα στη «γενιά του Άρθρου 16» και τη «γενιά των 500ων ευρώ». Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μυτιλήνη. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Αγγλικής Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ αυτή την περίδο ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Πολιτική Επικοινωνία, στο Τμήμα Επικοινωνίας & ΜΜΕ.
Ως ιδρυτικό μέλος του Δικτύου Αυτόνομων Ριζοσπαστικών Αριστερών Σχημάτων (ΔΑΡΑΣ) στη σχολή του, υπήρξε εκπρόσωπος φοιτητών στα όργανα συνδιοίκησης και τη Σύγκλητο του Πανεπιστημίου Αθηνών, καθώς και μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Φοιτητών Φιλοσοφικής. Σήμερα είναι μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Μεταπτυχιακών Φοιτητών του τμήματός του. Συμμετείχε ενεργά στις σημαντικότερες φοιτητικές κινητοποιήσεις των τελευταίων ετών.
Εντάχθηκε στη Νεολαία Συνασπισμού το 1998. Από το 2003 είναι μέλος της Γραμματείας του Κεντρικού Συμβουλίου, Υπεύθυνος Διεθνών Σχέσεων & Εκπρόσωπος Τύπου της Οργάνωσης.
Διατέλεσε μέλος του 5μελούς Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Δικτύου Δημοκρατικών Αριστερών Νεολαιών (ENDYL) και συμμετέχει στο κίνημα για μια εναλλακτική παγκοσμιοποίηση από το 2000. Είναι ιδρυτικό μέλος του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ και συμμετείχε σε όλες τις Συνόδους τους Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ, ως εισηγητής σε σεμινάρια για ζητήματα Ευρώπης & νεολαίας. Αυτή την περίοδο συμμετέχει στην ομάδα εργασίας νέων του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς.
Έχει αρθρογραφήσει στις εφημερίδες «Εμπρός», «Αιολικά Νέα», «Αυγή» & «Ελευθεροτυπία», ενώ υπήρξε ραδιοφωνικός παραγωγός του σταθμού «Στο Κόκκινο 105,5 FM».

"Κολιός"-Λεπέτυμνος-Άργενος-Συκαμιά-Σκάλα Συκαμιάς...

2007-09-04T02:45:00.000+03:00

Το σούρουπο της Κυριακής μας βρήκε έξω από το εργοστάσιο της "Κολιός Α.Ε.", εκεί όπου εκατοντάδες κτηνοτρόφοι του νησιού μας, άνθρωποι του σκληρού πρωτογενούς τομέα παραγωγής, σχηματίζουν ουρές για να πουλήσουν το γάλα τους για ψίχουλα στον εν λόγω ενσαρκωτή της λέξης "καρτέλ". Ξέρετε, εκείνου του θεσμοθετημένου και νομιμοποιημένου συστήματος κλοπής της παραγόμενης υπεραξίας από τα μονοπώλια και ολιγοπώλια...Σαν να μην έφτανε αυτό, η "Κολιός Α.Ε." είναι υπεύθυνη για τη μόλυνση ολόκληρης της γύρω περιοχής με...περισσεύματα της επεξεργασίας του γάλακτος (το γνωστό μας τυρόγαλο), που καταλήγουν σε ρέματα και στο κοντινό ποτάμι, που με τη σειρά του "βγάζει" στην ευλογημένη από τη φύση παραλία της Κάγιας. Δεν θα μπορούσαμε να προσπεράσουμε το εργοστάσιο χωρίς να κάνουμε την οποιαδήποτε παρέμβαση, να αφήσουμε έστω κι ένα μικρό, δημόσιο σχόλιο...

Η συνέχεια πρωτόγνωρη, άλλη μια νέα εμπειρία: Λεπέτυμνος και Άργενος, 100 και 200 μόνιμοι κάτοικοι αντίστοιχα. Τοπίο ονειρικό: Ανθισμένες αυλές, καλοκαιρινή δροσιά κι ένα καφενείο βγαλμένο από ασπρόμαυρο φιλμ. Κάλα όλα αυτά...για το καλοκαίρι. Βασάνισα αρκετή ώρα το μυαλό μου προσπαθώντας να φανταστώ, πώς καταφέρνει ο λιγοστός και αρκετά γηρασμένος πληθυσμός των δύο χωριών (και πολλών άλλων στο νησί) να περνά εκεί, στον ορεινό Βοριά της Λεσβιακής υπαίθρου, χειμώνες δύσκολους, χωρίς ανέσεις, χωρίς μόνιμο γιατρό στη γειτονιά, χωρίς κοντινό φαρμακείο και κέντρο υγείας. Θυμήθηκα τα barrios της Βενεζουέλας και τους 150.000 Κουβανούς γιατρούς που έχουν γεμίσει τις φτωχογειτονιές της χώρας του Τσάβες, καλύπτοντας την πρωτοβάθμια περίθαλψη...Να που πολλές φορές ο "Τρίτος Κόσμος", ο "αναπτυσσόμενος", βάζει τα γυαλιά σ' εμάς τους "αναπτυγμένους Ευρωπαίους"...Βλέπεις, εξαρτάται και τι είδους ανάπτυξη κυνηγάς και εφαρμόζεις...Αλλά ας μην ανοιχτώ σε μια τέτοια κουβέντα απόψε...

Στην πλατεία της Συκαμιάς (χωριό όπου η Ανανεωτική Αριστερά γιορτάζει -από παλιά μέχρι σήμερα- σε κάθε εκλογές!) στήθηκε η μάζωξη. Δεύτερο σοκ της ημέρας: ομιλία μπροστά στα δύο καφενεία του χωριού...Ξεκίνησα διστακτικά, αλλά νομίζω πως στο δρόμο το ξεπέρασα και κάτι κατάφερα. Τουλάχιστον ο κόσμος έδειχνε δεκτικός και μας σεβάστηκε και τους τρεις ομιλητές, προσφέροντάς μας τη σιωπή και την προσοχή του...Είναι όμορφο να ακούνε όσα έχεις να πεις. Κι ας τα απορρίψουν μετά. Είναι νίκη να κάνεις τον άλλο να σε ακούει, σε μια εποχή και σε μια προεκλογική περίοδο που πνίγεται από τους καπνούς της φωτιάς και της οργής...Την ίδια ώρα που μιλούσαμε για την αναγκαιότητα της ενότητας, εμφανίστηκε στη μικρή πλατεία ένας νέος άνθρωπος, θα'ταν δεν θα'ταν 30-35, που θεώρησε τη στιγμή κατάλληλη για να πουλήσει το έντυπο του πολιτικού του χώρου, εκείνου του χώρου που καμώνεται πως βαστά στο σεντούκι του όλη την αλήθεια του κόσμου, καθώς κοιτίεται αυτάρεσκα και αυτιστικά στον αραχνιασμένο καθρέφτη της "καθαρότητας"...Κρίμα.

Η βραδιά μας τέλειωσε όμορφα στη Σκάλα Συκαμιάς, όπου...ανταμοίψαμε τους εαυτούς μας πλουσιοπάροχα, γευόμενοι τη ντόπια θαλασσίνη...υπεραξία (!) κάτω από τη Μουριά του Μυριβήλη και ακούγοντας ιστορίες από παλιότερους. Ιστορίες πικρές, που μετά από τόσα χρόνια ακούγονται γλυκόπικρες. Ιστορίες για διασπάσεις και φαγωμούς και "γινάτια". Καλό είναι ν' ακούς. Σε βοηθάει να σκέφτεσαι, να μιλάς, να εμπνέεσαι ή/και να απορρίπτεις, για να πας παρακάτω...

Όταν η τέχνη του δρόμου συναντά την Αριστερά!

2007-09-01T03:28:00.000+03:00

Η "πλάτη" του εκλογικού κέντρου του ΣΥΡΙΖΑ στην Πλατεία Σαπφούς της Μυτιλήνης, όπως "μολύνθηκε" από τα χρώματα, τη φαντασία και το κέφι μιας παρέας 16άρηδων και 17άρηδων γκραφιτάδων προχτές, την πρώτη ημέρα λειτουργίας του...Όταν η τέχνη του δρόμου συναντά την Αριστερά, γίνονται τα...αδύνατα δυνατά!

N.D. DISCOUNT!

2007-08-31T01:22:00.000+03:00

Λειτουργεί από σήμερα το εκλογικό κέντρο του ΣΥΡΙΖΑ στη Μυτιλήνη!

2007-08-31T01:00:00.000+03:00

Με εντονότατη τη νεανική παρουσία ξεκίνησε απόψε τη λειτουργία του το εκλογικό κέντρο του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ) στη Μυτιλήνη. Η Πλατεία Σαπφούς, έτσι, αποκτά έντονο αριστερό χρώμα, αφού στο άλλό άκρο της άνοιξε το εκλογικό κέντρο του ΚΚΕ...Η διαφορά όμως εμφανής: Από τη μια πλευρά ένα αυστηρό προκάτ κτίσμα με κουζινάκι, τουαλέτα και...aircondition (!!!) και από την άλλη ένα πιο λιτό, πλήν όμως γεμάτο νεανικό παλμό περίπτερο, που πήρε χρώμα από μια ομάδα εφήβων γκραφιτάδων, που μας χάρισαν το χρόνο και το ταλέντο τους! Μακάρι όλη η προεκλογική περίοδος να κυλήσει έτσι, γεμάτη χαρούμενες μουσικές, γέλια και αισοδοξία. Μακάρι και το αποτέλεσμα να μην διαψεύσει την πρωτόγνωρη αυτή ατμόσφαιρα...

Από αύριο επιστροφή στις περιοδείες: Περιφέρεια και Δικαστήρια το πρωί, Καλλιθέα και Χρυσομαλλούσα το απόγευμα. Πώς θα είναι, άραγε, η περιοδεία στη γειτονιά που με μεγάλωσε; Αγωνιώ, αλλά χαίρομαι κιόλας που θα το κάνω...Όχι γιατί "πρέπει", αλλά γιατί αξίζει...

Στο μεταξύ, αύριο θα συμμετέχω και στο πρώτο προεκλογικό τηλεοπτικό πάνελ, στην TVM, που θα βιντεοσκοπηθεί το μεσημέρι και θα προβληθεί τις βραδινές ώρες...Να κι ένας τομέας της προεκλογικής δουλειάς που δεν με γεμίζει άγχος! Συνηθισμένα τα βουνά στα...τηλεοπτικά χιόνια...Ελπίζω μόνο η συζήτηση να μην περιοριστεί σε επιφανειακές κορώνες και να μπορέσουμε να αναπτύξουμε επιχειρήματα, για να φανεί η θέση ισχύος της Αριστεράς μας, ιδιαίτερα κάτω από τις παρούσες, τραγικές συνθήκες...Όποιος/α είδε τη σημερινή συνέντευξη τύπου του Αλέκου Αλαβάνου στο Ζάππειο, (ελπίζω να) καταλαβαίνει τι εννοώ...

Κι όμως υπάρχουν ευθύνες!

2007-08-31T00:56:00.000+03:00

Δέκα πρότασεις του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς για τα δάση & το περιβάλλον...

2007-08-29T13:58:00.001+03:00

...όπως τις παρουσίασε χθες, σε συνέντευξη Τύπου, ο Αλέκος Αλαβάνος. Οι προτάσεις αυτές περιλαμβάνονται σε επιστολή που έστειλε ο Πρόεδρος του Συνασπισμού στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους αρχηγούς των τριών κομμάτων που εκπροσωπούνται στη Βουλή.

1. Στήριξη των άρθρων 24 και 117 του Συντάγματος για την προστασία των δασών. Απόσυρση της πρότασης της Ν.Δ. για αναθεώρησή τους.
2. Εφαρμογή, με βάση τις σημερινές συνθήκες, των κεντρικών υποδείξεων του ομόφωνου πορίσματος της Διακομματικής Επιτροπής της Βουλής του 1993, ιδιαίτερα για τη δημιουργία Συντονιστικού Φορέα Δασοπυρόσβεσης.
3. Κατάργηση του Νόμου 2612 του 1998 της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ που υποβαθμίζει την πρόληψη, τη διαχωρίζει από την καταστολή, περιθωριοποιεί την Δασική Υπηρεσία, την Τοπική Αυτοδιοίκηση, τους Δασοπυροσβέστες που πρέπει να μονιμοποιηθούν.
4. Κατάργηση του Νόμου 3208 του 2003 της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ που οι ρυθμίσεις του κρίνονται συνεχώς αντισυνταγματικές από το Συμβούλιο Επικρατείας, που ακυρώνει τους υπάρχοντες δασικούς χάρτες και στηρίζει τις ενέργειες για αποχαρακτηρισμό δασικών εκτάσεων.
5. Άμεση μείωση των κρατικών δαπανών για στρατιωτικούς εξοπλισμούς κατά 25% και μεταφορά των πόρων σε ένα προωθημένο σύστημα υποδομών για την πρόληψη και την δασοπυρόσβεση.
6. Κατεπείγον πρόγραμμα, με αίτηση οικονομικής και τεχνικής συνδρομής προς τον ΟΗΕ, την UNESCO, την Ευρωπαϊκή Ένωση, τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, τις Διεθνείς Ομοσπονδίες Ολυμπιακών Αθλημάτων, για την αρτιότερη δυνατή αποκατάσταση του περιβάλλοντος στην Αρχαία Ολυμπία, χώρου που θα ολοκληρωθεί πριν την τελετή της αφής της φλόγας για τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου.
7. Αναθεώρηση όλου του Δ’ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης, όπως και των Προγραμμάτων Δημοσίων Επενδύσεων, με ένα Ειδικό Πρόγραμμα 2007-2013 για την οικολογική και οικονομική αποκατάσταση των πληγεισών περιοχών, με προτεραιότητα τη δημιουργία συνθηκών για την παραμονή των νέων στις ορεινές και ημιορεινές περιοχές.
8. Ίδρυση Υπουργείου Περιβάλλοντος, κατάργηση του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης όπως συμβαίνει στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
9. Κατάργηση των Οικοδομικών Συνεταιρισμών. Απαγόρευση της εκτός σχεδίου δόμησης.
10. Εθνικοποίηση των δασών, με εν ανάγκη χρήση υποχρεωτικών και οριστικών απαλλοτριώσεων, ολοκλήρωση το συντομότερο δυνατό του δασικού κτηματολογίου.

Πρωί και βράδυ στο δρόμο...

2007-08-29T01:48:00.000+03:00

Πολύ κουραστική, αλλά και πολύ πλούσια σε εμπειρίες η σημερινή μέρα...

Ξεκινήσαμε κατά τις 11.30 το πρωί, διασχίζοντας την Καβέτσου, την Ελ. Βενιζέλου, το Πάρκο της Αγ. Ειρήνης, την Αλυσίδα και την Αερ. Γιαναρέλλη...Θεαματικές (!) είσοδοι σε μαγαζιά, γρήγορες κουβέντες με εργαζόμενους και περαστικούς, χαμόγελα και ευχές για μια καλή πορεία. Θετικό και το δεύτερο "τέστ δρόμου" λοιπόν! Παρόλο που η αμηχανία γίνεται κανόνας για έναν άνθρωπο που πρώτη φορά συμμετέχει ως υποψήφιος σε μια κεντρική εκλογική μάχη, το αντάμωμα με φιλικά πρόσωπα, ακόμα και η μια καλή κουβέντα που θα ακούσεις στο δρόμο, σε κάνει να χαλαρώνεις. Και -κυρίως- να συνεχίζεις και μάλιστα με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία γι' αυτό που κάνεις. Όπως έλεγα και στα νεότερα παιδιά, τους "αφανείς στρατιώτες" που έχουν ριχτεί στη μάχη των εκλογών, έχουμε λόγους να θεωρούμε πως στις 16 Σεπτεμβρίου μπορούμε να κάνουμε τις 2673 ψήφους, που πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ στο Νομό μας το 2004, να φαντάζουν εξαιρετικά λίγες! Και κυρίως μπορούμε σε αυτές τις λιγοστές μέρες που απομένουν να αλλάξουμε συνειδήσεις, ή έστω να δώσουμε ερεθίσματα σε πολύ κόσμο για να αλλάξει σιγά σιγά τον τρόπο που βλέπει τα πράγματα, τη ζωή του, την καθημερινότητά του, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει και να αναζητήσει τρόπους για να διεκδικήσει τη λύση τους...

Μετά από ένα σύντομο απογευματινό διάλειμμα, φορτώσαμε τα αυτοκίνητά μας και κάναμε την πρώτη οργανωμένη περιοδεία σε χωριά: Η Μόρια, η Παναγιούδα, τα Πάμφιλα και ο Αφάλωνας γέμισαν με φυλλάδια, κείμενα και ανθρώπους της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Κι εκεί η αρχή ήταν αμήχανη (ακόμα πιο αμήχανη από το αστικό τόπιό της πόλης), όσο αμήχανη μπορεί να είναι η πρώτη επαφή ενός νέου ανθρώπου της πόλης με ένα κοινό που στα πρόσωπά του αντικρίζεις το μόχθο και τους κόπους μιας ζωής...Αλλά κι εκεί γρήγορα αφήσαμε το άγχος στην άκρη. Το κείμενο για τις πυρκαγιές "έφυγε" ταχύτατα, ο κόσμος βράζει, φωνάζει, οργίζεται. Μακάρι αυτή η τραγική και βίαια συνειδητοποίηση των ημερών να μετατραπεί και σε πιο μακρόπνοη αμφισβήτηση των "κυρίαρχων", και στις εκλογές και μετά από αυτές, όταν οι καπνοί από τα δικομματικά βεγγαλικά και από τα σπίτια των ξεριζωμένων θα έχουν διαλυθεί...

Επιτυχημένη η χθεσινή ανοιχτή οργανωτική συνάντηση των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ στη Μυτιλήνη

2007-08-29T01:17:00.000+03:00

Μαζευτήκαμε κατά τις 8.00 μμ χθες (Δευτέρα) στο ξενοδοχείο "Λασία". Κόσμος πολύς, πρόσωπα παλιά, πρόσωπα πολύ βαριά σε ιστορία, ατομική και συλλογική. Αλλά και πρόσωπα φιλικά κι αγαπημένα, από εκείνα που γεμίζουν τις παιδικές αναμνήσεις. Μεγάλη η αμηχανία όταν πρέπει να μιλήσεις μπροστά σ' ένα κοινό που έχει τόση ιστορία, τόση πείρα και τόσους αγώνες πίσω του, ώστε να είναι ικανό να σε "διαβάσει" ανά πάσα στιγμη...

Ευτυχώς, στο πλάι της αίθουσας τα μαλλιά σκούραιναν! Δύο μεγάλα τραπέζια γεμάτα νεολαία, στήριγμα στη δύσκολη αποστολή και πρωτόβγαλτη μαγιά, που κάνει τα πρώτα της βήματα στην Αριστερά βαπτιζόμενη σε μια από τις πιο δύσκολες, πιο κουραστικές, αλλά και πιο σημαντικές μάχες: Τη μάχη της παρουσίας μιας ισχυρής και αιχμηρής Αριστεράς την επαύριο της 16ης Σεπτέμβρη.

Η συνάντηση κύλησε καλά, παρά τα επιμέρους παράπονα και παρατηρήσεις. Κι αυτές πιο πολούσιους μας κάνουν. Έτσι έχουμε μάθει εμείς, στη δική μας όχθη της Αριστεράς.

Μπορεί ο δρόμος να μην είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά αυτή τη φορά δικαιούμαστε να αισιοδοξούμε, γιατί έχουμε πολλά όπλα στη φαρέτρα των πεπραγμένων αλλά και των επιχειρημάτων μας. Και, δυστυχώς, έχουμε και την πραγματικότητα να μην διαψεύδει τις δυσοίωνες προβλέψεις και τις προειδοποιήσεις μας...

Δηλώσεις του Αλέκου Αλαβάνου για τους πυροπαθείς και τις πληγείσες περιοχές

2007-08-29T01:05:00.000+03:00

Σε δηλώσεις του σήμερα ο επικεφαλής του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς, Αλέκος Αλαβάνος, μεταξύ άλλων τόνισε:

Για τα χρέη των πυροπαθών στις τράπεζες
Ζητάμε την απελευθέρωση των κατοίκων των πυρποληθέντων περιοχών από τις δανειακές υποχρεώσεις τους στις τράπεζες. Αποτελεί πρόκληση να έχουν διαγραφεί χρέη ύψους 51 δις ευρώ και να έχουν ρυθμισθεί χρέη 138 εκ. ευρώ για τις Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρείες και να μην γίνεται αυτό για αυτούς που έχουν χάσει συγγενείς, οικοσκευή, σπίτια, όλο το βιος τους.

Για τις ενδεχόμενες τουριστικές επενδύσεις στις πληγείσες περιοχές
Πληροφορούμαστε με ανησυχία προτάσεις για τουριστικές ή άλλες επενδύσεις αξιοποίησης των κατεστραμμένων περιοχών. Αυτό θα αποτελούσε ενθάρρυνση προς εμπρησμό σε καταπατητές και οικοπεδοφάγους σε όλη την Ελλάδα και σήμα για νέες πυρκαγιές. Η υλοποίησή τους θα σημάνει ότι αυτό που δεν έγινε δυνατό με τις προσπάθειες της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ για τις επενδύσεις στη Λίμνη Καϊάφα, που αποσύρθηκαν, αυτό που δεν έγινε με την τροπολογία της Ν.Δ. για τα δασικά αυθαίρετα, που επίσης αποσύρθηκε, μπορεί να γίνει με τη φωτιά. Ζητάμε την αναδάσωση και του τελευταίου τετραγωνικού μέτρου που κάηκε.

Για το ενδεχόμενο «ανίσχυρης» κυβέρνησης
Οι πολίτες δεν πρέπει να ανησυχούν για το ενδεχόμενο «ανίσχυρης κυβέρνησης» ή ακόμα και για την έλλειψη αυτοδυναμίας. Στα πλαίσια του δικομματισμού, οι ισχυρές κυβερνήσεις παραλαμβάνουν χάος και παραδίδουν μεγαλύτερο χάος. Η τεράστια καταστροφή με τις πυρκαγιές σε όλη τη χώρα οφείλεται κατά πρώτον στην πλήρη ανικανότητα της Ν.Δ. για κρατική προστασία. Κατά δεύτερο λόγο, γιατί υπήρχε ένα σύστημα αποσυντονισμού των δυνάμεων παρέμβασης που νομοθέτησε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ από το 1998 με τον εκτοπισμό της δασικής υπηρεσίας και της Αυτοδιοίκησης. Οι πολιτικές της χώρας μας πρέπει να αναπροσδιορισθούν σε βάθος. Πρέπει να καλύψουμε το κενό. Πρέπει να αλλάξουμε το τοπίο. Μπορούμε να ακολουθήσουμε νέους και τολμηρούς δρόμους. Αυτούς προτείνει ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Η ελληνική κυβέρνηση αρνήθηκε πυροσβεστική βοήθεια από την ΠΓΔ Μακεδονίας!

2007-08-29T00:26:00.000+03:00

Έλαβα το παρακάτω email και το δημοσιεύω χωρίς σχόλια...Γιατί, αν μπω στη διαδικασία του σχολιασμού, θα γίνω ανεξέλεγκτος...

"Η Ελλάδα αγνοεί τη βοήθεια που προσφέρθηκε από την ΠΓΔ Μακεδονίας για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών

28 Αυγούστου 2007-Πράκτορειο Ειδήσεων Focus

Σκόπια. Η Ελλάδα αγνόησε τη βοήθεια της Μακεδονίας για την καταπολέμηση των πυρκαγιών που έκαιγαν τη χώρα για αρκετές μέρες τώρα, σύμφωνα με το Kanal 5 TV.
Τρία οχήματα, 26 πυροσβέστες από τη Bitola, τα Skopje και το Prilep, και 60μελές πλήρωμα από την Διεύθυνση για την προστασία και τη διάσωση στην πόλη Gevgelija όπου θα συγκεντρωνόντουσαν. Όμως, καμία απάντηση δε δόθηκε από την Ελλάδα, μέσω του Μακεδονικού Κέντρου Διαχείρισης Κρίσεων και της Ελληνικής Διεύθυνσης Πολιτικής Προστασίας που ήταν υπεύθυνες για να πουν πόση και τί είδους βοήθεια χρειάζεται η Ελλάδα από την ΠΓΔΜ. Και αφού δεν υπήρχε απάντηση, οι ομάδες από τη Μακεδονία έμειναν πίσω.
Το Kanal 5 ρωτά αν η Ελλάδα αγνόησε τη βοήθεια λόγω των προβληματικών πολιτικών σχέσεων ανάμεσα στις δυο χώρες. Το μέσο σχολιάζει πως μια λεπτομερής λίστα των χωρών που προσέφεραν βοήθεια στην Ελλάδα δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών. Όμως η ΠΓΔΜ δεν ήταν ανάμεσα σε αυτές τις χώρες, σημειώνει το Kanal 5"...

Δράση ενημέρωσης από τους νέους & τις νέες του ΣΥΡΙΖΑ στη Μυτιλήνη

2007-08-27T17:28:00.000+03:00

Σε μια πρώτη κίνηση ενημέρωσης της τοπικής κοινωνίας της Μυτιλήνης σχετικά με τις θέσεις του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς για την εξελισσόμενη τραγωδία των πυρκαγιών, προχώρησε σήμερα το μεσημέρι μια ομάδα νέων του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι νέες & οι νέοι του ΣΥΡΙΖΑ διέσχισαν την κεντρική αγορά της πόλης, μοιράζοντας σχετικά κείμενα και συζητώντας με καταστηματάρχες & διερχόμενους.

Οι δράσεις για τις φωτιές (ελπίζουμε) να μην σταματήσουν εδώ: Αφενός, παραμένουμε σε εγρήγορση για τυχόν ξέσπασμα πυρκαγιάς στο νησί μας και αφετέρου παρακολουθούμε τις εξελίξεις σχετικά με την πρωτοβουλία που έχει παρθεί από bloggers και ακτιβιστές του διαδικτύου, για συγκεντρώσεις στην Αθήνα και όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας, την Τετάρτη 29 Αυγούστου...

Ακολουθεί το κείμενο του ΣΥΡΙΖΑ που μοιράστηκε σήμερα:

ΕΚΛΟΓΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ 60 ΑΠΑΝΘΡΑΚΩΜΕΝΑ ΠΤΩΜΑΤΑ…
ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ. ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ. ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΠΟΝΟΣ.
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ…

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΜΠΡΗΣΜΟΥΣ

Στην αρχή έλεγε ότι τις βάζει η αντιπολίτευση.
Τώρα που η κατάσταση χειροτέρεψε κρύβεται πίσω από τις «κλιματικές αλλαγές», επικαλείται θεωρίες για «οργανωμένο σχέδιο» και την ανάγκη «εθνική συνεννόησης».

ΚΙ ΟΜΩΣ…Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΕΝ ΚΡΥΒΕΤΑΙ

-Οι κλιματικές αλλαγές δεν είναι δικαιολογία για την ανυπαρξία περιβαλλοντικής πολιτικής. Αντίθετα απαιτούν αυστηρά μέτρα για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος – μέτρα που η κυβέρνηση αρνείται να πάρει.
-Οι εμπρησμοί στα δάση πολλαπλασιάζονται προεκλογικά, όταν υπάρχει υπόσχεση για αποχαρακτηρισμούς. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με κλιματικές αλλαγές.

-Η επίκληση «οργανωμένου σχεδίου», χωρίς καμία ένδειξη, είναι επικοινωνιακός λαϊκισμός. Η κυβέρνηση προσπαθεί να εμφανιστεί ως θύμα, για να συγκαλύψει τις ευθύνες της και να καταστείλει τις φωνές κριτικής.
-Όταν ο εμπρησμός είναι καθιερωμένη και αποτελεσματική πρακτική για να καταπατηθεί ένα δάσος, δεν χρειάζεται κάποιο «οργανωμένο σχέδιο» για να μπει η φωτιά.

-Εθνική συνεννόηση σημαίνει ένα πράγμα: Να αναγνωριστούν έμπρακτα οι ευθύνες, για μια πολιτική που έχει αφήσει τον δασικό μας πλούτο ανοχύρωτο απέναντι σε κάθε λογής οικονομικά συμφέροντα:
με την αναθεώρηση του άρθρου 24 του Συντάγματος
με την απόπειρα νομιμοποίησης αυθαιρέτων στη Bουλή
με τους διαρκείς αποχαρακτηρισμούς καμένων δασικών εκτάσεων
με τους δασικούς χάρτες που δεν έχουν εκδοθεί και την απουσία δασικού και εθνικού κτηματολογίου

ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΘΕΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 24!
ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΟΥΝ ΟΙ ΔΑΣΙΚΕΣ ΕΚΤΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΠΑΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ «ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ».
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕ ΤΑ ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ!
ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΜΑΣ ΦΩΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΜΑΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ!

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΡΔΗ

Να κάνουμε τον πόνο μας οργή και την οργή μας αντίσταση...

2007-08-27T03:39:00.000+03:00

Tην Τετάρτη 29 Αυγούστου, στις 19.00, θα διοργανωθεί συγκέντρωση στην Πλατεία Συντάγματος, στην οποία καλούν μια σειρά από bloggers, μετά την πρώτη (επιτυχημένη) απόπειρα που έγινε για τη φωτιά στην Πάρνηθα.
Αλλά και στη Μυτιλήνη δεν θα καθήσουμε με σταυρωμένα τα χέρια...Σε λίγες ώρες, αν όλα πάνε καλά, θα κάνουμε μια πρώτη παρέμβαση, ως νέοι & νέες του ΣΥΡΙΖΑ, στην κεντρική αγορά της πόλης...Λεπτομέρειες αύριο (ελπίζω όλα να πάνε καλά, ώστε να καταφέρω να "ανεβάσω" και φωτογραφίες από τη δράση που σχεδιάζουμε...).
Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εμείς, ποιοί;
ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΜΑΣ ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΜΑΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ...

Ανοιχτή συνάντηση του ΣΥΡΙΖΑ Λέσβου

2007-08-26T01:25:00.000+03:00

Τη Δευτέρα 27 Αυγούστου, στις 8 το βράδυ, στο ξενοδοχείο «Λασία» στη Νεάπολη Μυτιλήνης, θα πραγματοποιηθεί ανοιχτή οργανωτική συνάντηση του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ), προκειμένου να ετοιμαστεί καλύτερα η προεκλογική δουλειά στο Νομό.

Στη συνάντηση αυτή καλούνται να πάρουν μέρος όλα τα μέλη και οι φίλοι των συνιστωσών που συμμετέχουν στον Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς, αλλά και κάθε ανένταχτος αριστερός, όπως και κάθε πολίτης που θα ήθελε να συνδράμει λίγο ή πολύ με τις ιδέες και τη φυσική του παρουσία στην κεντρική πολιτική μάχη των εκλογών της 16ης Σεπτεμβρίου.

Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Παναγιώτης Λαμπρόπουλος, εκπρόσωπος της εκλογικής επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ Λέσβου, ενώ, κατά τη διάρκειά της, θα παρουσιαστούν και θα τοποθετηθούν οι 5 υποψήφιοι του ψηφοδελτίου.

Παρουσίαση του ψηφοδελτίου του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ) στο Νομό Λέσβου

2007-08-25T23:59:00.000+03:00

Παρουσιάστηκε χθες (24/8) στο ξενοδοχείο "Λέσβιον" της Μυτιλήνης το ψηφοδέλτιο του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ) στο Νομό Λέσβου. Το ψηφοδέλτιο παρουσίασε ο εκπρόσωπος της εκλογικής επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ Λέσβου, Παναγιώτης Λαμπρόπουλος.

Αντιγράφω από την τοπική εφημερίδα "Εμπρός" (και το φύλλο της 25ης Αυγούστου):

Νέα πρόσωπα από το ΣΥΡΙΖΑ...Ποιοί είναι οι υποψήφιοι βουλευτές.

Ο Σωκράτης Μαντζουράνης είναι στέλεχος της ΚΕΔΑ (Κίνηση για την Ενότητα Δράσης της Αριστεράς), ενώ πριν από τη συγκρότηση της ΚΕΔΑ ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Σήμερα είναι συνταξιούχος της Ολυμπιακής, όπου είχε συνδικαλιστική δράση.

Ο Γιάννης Μπουρνούς είναι μέλος της Γραμματείας του Κεντρικού Συμβουλίου της Νεολαίας Συνασπισμού, υπεύθυνος Διεθνών Σχέσεων και εκπρόσωπος τύπου της Οργάνωσης. Είναι 27 χρονών και έχει πτυχίο Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αυτή την περίοδο ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο αντικείμενο "Πολιτική Επικοινωνία & Νέες Τεχνολογίες" στο Τμήμα Επικοινωνίας & ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ο Βασίλης Τεντόμας είναι από τα ιδρυτικά στελέχη του Συνασπισμού στη Λέσβο, ενώ στις τελευταίες Νομαρχιακές Εκλογές ήταν επικεφαλής του συνδυασμού "Έχει ρεζέρβα τ' όνειρο".

Ο Ηρακλής Πιτσιλαδής είναι μέλος της ΑΚΟΑ. Είναι αρχιτέκτονας και έχει αναπτύξει σημαντική συνδικαλιστική δράση στο χώρο του Τεχνικού Επιμελητηρίου και των μηχανικών.

Ο Μιχάλης Σιάχος έχει γεννηθεί το 1972, είναι δημοσιογράφος, στέλεχος της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Ελλάδας (ΚΟΕ) και μέλος της συντακτικής επιτροπής της εφημερίδας "Αριστερά".

Βάστα καρδιά μου...

2007-08-24T22:35:00.000+03:00

Εκλογές πάνω σε απανθρακωμένα πτώματα...

Δεν υπάρχουν λόγια να χαρακτηρίσει κανείς τα όσα βλέπουμε στις τηλεοράσεις όλη τη μέρα. Με τι μυαλό να ασχοληθείς με τις εκλογές, την ανεργία, το Ζορμπά και το ασφαλιστικό;
Ο Κωστάκης και ο Γιωργάκης διαγκωνίζονται για το ποιός θα φανεί πιο συγκλονισμένος στον τηλεοπτικό φακό. "Απόψε είμαστε όλοι μαζί". Έτσι τους συμβούλευσαν οι επικοινωνιολόγοι τους, να λένε αυτές τις ώρες. Υποθέτω λοιπόν πως η οικογένεια του κ. Καραμανλή θρήνησε απόψε κάποιο συγγενή της, που χάθηκε εγκλωβισμένος στη φωτιά, επειδή κανείς δεν βρέθηκε να τον σώσει. Ή ότι η οικογένεια του κ. Παπανδρέου είδε το σπίτι της να καίγεται και περνά τη νύχτα στην παραλία της Ζαχάρως, προσπαθώντας να γλιτώσει από τις φλόγες...Ο Πρωθυπουργός κατέφθασε στην Ηλεία με ελικόπτερο, την ίδια ώρα που κανένα ελικόπτερο δεν επιχειρεί να απεγκλωβίσει τους δεκάδες πειρκυκλωμένους.
Την ώρα που ο Ταϋγετος, ο Πάρνωνας, η Εύβοια, η Κορινθία, η Αρκαδία, η Μεσσηνία και ολόκληρη η Ηλεία -ακόμα και ο (μέχρι χτές) παράδεισος του Καϊάφα- γίνονται στάχτη, οι 1000 νέοι αγροφύλακες παραλαμβάνουν τις φρεσκοτυπωμένες φωτογραφίες από την ορκωμοσία τους υπό του Μέγα Βύρωνος και τις τοποθετούν όλο καμάρι στην εταζέρα, αφού δεν έχουν τίποτα άλλο να κάνουν-χωρίς εκπαίδευση, χωρίς στολές και εξοπλισμό, χωρίς οχήματα...Αλλά η ορκωμοσία, ορκωμοσία!
Τι να πεις από αύριο σε όλο αυτό τον κόσμο; Πώς θα τολμήσουν οι ηθικοί (και πολιτικοί)αυτουργοί της δολοφονίας του οξυγόνου μας να καμαρώσουν για το έργο τους και να υποσχεθούν ένα ακόμα πιο λαμπρό μέλλον; Κι όμως, θα κάνουν ένα σύντομο διάλειμμα για το...ξεκάρφωμα και μετά θα συνεχίσουν ακάθεκτοι. Γιατί η εξουσιολαγνεία δεν γνωρίζει όρια και σταματημό. Και, κυρίως, κάνει τους ανθρώπους να ξεχνούν τι θα πει αξιοπρέπεια...

Πάρνηθα, Υμητός, Πεντέλη: Το κυβερνητικό έργο προχωρά ακάθεκτο!

2007-08-20T11:48:00.000+03:00

Με σύγχρονους Νέρωνες θα μπορούσε να παρομοιάσει κανείς τους σημερινούς «αρμόδιους» της κυβέρνησης, οι οποίοι αδιαφορούν πλήρως για την καταστροφή των δασικών εκτάσεων γύρω από το λεκανοπέδιο της Αττικής, αλλά και πάρα πολλών περιοχών σε όλη τη χώρα. Όχι μόνο αδιαφορούν για τις εκτάσεις πρασίνου της πρωτεύουσας, που καίγονται η μία μετά την άλλη, αλλά φαίνεται να είναι συνειδητή πολιτική τους επιλογή, αφού, εν όψει εκλογών, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να μεταβιβάσουν μέρος των καμένων εκτάσεων σε καταπατητές (εργολάβους, Εκκλησία, κ.α.), που ήδη διεκδικούν μεγάλες εκτάσεις οικοπέδων.
Στην ίδια λογική κινείται και η σχεδόν πλήρης έλλειψη πρόληψης και καταστολής των πυρκαγιών (αφού οι ελλείψεις της Πυροσβεστικής είναι μεγάλες σε όλους τους τομείς), αλλά και η πρόθεση της κυβέρνησης για την αναθεώρηση του Άρθρου 24 του Συντάγματος, που επιδιώκει τον αποχαρακτηρισμό των δασικών εκτάσεων και τη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων.
Την Πέμπτη που μας πέρασε (16 Αυγούστου), άλλος ένας από τους –κυριολεκτικά- τελευταίους πνεύμονες της Αττικής καταστράφηκε από τις πυρκαγιές. Ήταν η τρίτη πυρκαγιά στο λεκανοπέδιο της Αττικής (μετά την Πάρνηθα και τον Υμηττό) το φετινό καλοκαίρι και για άλλη μια φορά φάνηκε η παντελής έλλειψη πολιτικής για την πρόληψη των πυρκαγιών, αλλά και για το περιβάλλον γενικότερα. Ενώ ήταν γνωστό ότι η Πεντέλη ήταν μια περιοχή υψηλής επικινδυνότητας, αφού έχει καεί αρκετές φορές στο παρελθόν, οι δυνάμεις της Πυροσβεστικής έκαναν δύο ολόκληρες ώρες για να συντονιστούν, ενώ η φωτιά είχε φτάσει στις κατοικημένες περιοχές, καίγοντας δεκάδες σπίτια και αυτοκίνητα. Και, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης μίλησε για επιτυχημένη και έγκαιρη επέμβαση της Πυροσβεστικής και για άριστη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού. Δηλαδή, πρέπει ν’ αρχίσουν να καίγονται άνθρωποι (!), για ν’ αναλάβει κάποια στιγμή κάποιος τις ευθύνες του;!
Επίσης, για άλλη μια φορά, επικαλέστηκαν τις υψηλές θερμοκρασίες και τους ισχυρούς ανέμους για να κουκουλώσουν τις αδυναμίες της Πυροσβεστικής. Το πυροσβεστικό όχημα που κάηκε στην Πεντέλη, το γεγονός ότι ένα από τα οχήματα που έκανε περιπολία στην περιοχή είχε ελάχιστα αποθέματα νερού και το γεγονός ότι η προσπάθεια πυρόσβεσης στηριζόταν σε σημαντικό βαθμό σε εθελοντές, δείχνει τις ελλείψεις της Πυροσβεστικής τόσο σε εκπαίδευση, όσο και σε εξοπλισμό και ανθρώπινο δυναμικό.
Ας μην γελιόμαστε. Κύριος υπεύθυνος για την καταστροφή δεν είναι ο καιρός, ούτε το κακό το ριζικό μας, αλλά η κυβέρνηση με την παντελή έλλειψη πολιτικής για την προστασία των δασών και το περιβάλλον γενικότερα. Η προσπάθεια για την αναθεώρηση του Άρθρου 24 του Συντάγματος, που αφορά τον αποχαρακτηρισμό δασικών εκτάσεων και την νομιμοποίηση των αυθαιρέτων, δεν είναι αποκομμένη από τα σενάρια εμπρησμών στις πρόσφατες πυρκαγιές. Άλλωστε, είναι κοινώς γνωστό ότι, όσες υποσχέσεις και δηλώσεις για αναδάσωση και μη οικοπεδοποίηση και να γίνουν, κανείς δεν πρόκειται να εμποδίσει τις μεγάλες οικοδομικές επιχειρήσεις και τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα, που κρύβονται πίσω από τις ενέργειες της κυβέρνησης.
Αυτό που μένει να κάνουμε εμείς είναι να αγωνιστούμε για τη μη οικοπεδοποίηση και τσιμεντοποίηση των καμένων εκτάσεων και τη διεκδίκηση χώρων πρασίνου στα αστικά κέντρα. Στις καμένες δασικές εκτάσεις είναι επιτακτική ανάγκη να γίνουν περιβαλλοντικές μελέτες, για να κριθεί αν τα δάση πρέπει να αναδασωθούν ή να αφεθούν ελευθέρα ώστε ν’ αποκτήσουν νέα βλάστηση. Συγκεκριμένα, οι καμένες εκτάσεις της Πεντέλης χρίζουν ιδιαίτερης προσοχής, αφού έχουν καεί και καταπατηθεί επανειλημμένα. Να παραμείνουμε σε εγρήγορση, ώστε να μην παραδοθεί καμία καμένη έκταση στα χέρια ιδιωτών ή της Εκκλησίας (που εδώ και καιρό ετοιμάζει τα «εκκλησιαστικά ξενοδοχεία» της στον Υμητό και καταπατά εκτάσεις στην Πεντέλη)! Να βάλουμε τον άνθρωπο και το περιβάλλον πάνω από τα κέρδη-προτού να είναι απελπιστικά αργά!

Με αφορμή τα 40 χρόνια από τη δολοφονία του Τσε...

2007-07-12T16:35:00.000+03:00

Συζητώντας για έναν άνθρωπο με ιρλανδικές, ισπανικές αλλά και βάσκικες ρίζες, θα μπορούσαμε -χαριτολογώντας- να σχολιάσουμε, πως γεννήθηκε σχεδόν καταδικασμένος να διαθέτει επαναστατική φύση και να υποκύψει σε αυτήν αργά ή γρήγορα! Όταν, μάλιστα, ο ίδιος άνθρωπος διαβάζει Μποντλαίρ, Πάμπλο Νερούδα, Τζακ Λόντον, Φρόυντ και το Κεφάλαιο σε περίληψη στα δεκατέσσερά του, τότε η μελλοντική του εξέλιξη φαντάζει ακόμα πιο αναπόδραστη! Χάρη στην Περουβιανή εξόριστη (και μελλοντική πρώτη σύζυγό του) Χίλντα Γκαντέα Ακόστα, ο Ερνέστο, 25 ετών και ήδη κάτοχος διδακτορικού της ιατρικής, διαβάζει Λένιν, Τρότσκι και Μάο, την ώρα που μάχεται ενάντια στην επέμβαση μισθοφόρων των ΗΠΑ στη Γουατεμάλα. Λίγο πριν κάνει την, καθοριστική για τη ζωή του, συνάντηση με τον Φιντέλ, στα 1955, όταν γεννιέται η Χίλντα Μπεατρίς, ο Γκεβάρα γράφει στη μητέρα του πως «η κομμουνιστική του ψυχή ανοίγει διάπλατα» και πως η νεογέννητη κόρη του «είναι φτυστή ο Μάο Τσε Τούνγκ»!

Η συνέχεια, λίγο πολύ, είναι σε όλους κι όλες μας γνωστή: Ο Ερνέστο γίνεται «Τσε» και η ζωή του δεν του ανήκει πια, γιατί, πολύ απλά, την αφιερώνει στην επανάσταση. Ο Φιντέλ τον χαρακτηρίζει αρτίστα του ανταρτοπολέμου, την ίδια ώρα που ο Γκεβάρα καταφέρνει ταυτόχρονα να πολεμά, να γιατρεύει πληγές και να διδάσκει Γαλλικά το Ραούλ Κάστρο! Γίνεται ο…δημοφιλέστερος καταζητούμενος μαζί με τον Σιενφουέγκος και, στα 30 του, στην αυγή του 1959, μόλις 25 μήνες μετά την καταστροφική απόβαση του Granma, μπαίνει θριαμβευτής στην Αβάνα. Γίνεται Πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας και την ίδια ώρα χλευάζει το χρήμα, υπογράφοντας τα νέα τραπεζογραμμάτια με το ψευδώνυμό του!

Στις 5 Μαρτίου του ’60, τη μέρα που ο Αλμπέρτο Κόρδα τραβά τη φωτογραφία του αιώνα, ο Τσε συνομιλεί με τη Σιμόν ντε Μποβουάρ και τον Σάρτρ. Λίγο αργότερα αλωνίζει τις χώρες του σοσιαλιστικού και του αδέσμευτου μπλοκ, σε μια προσπάθεια να στηλωθεί η χώρα στα πόδια της μετά την έναρξη του καταστροφικού εμπάργκο από τις ΗΠΑ. Αψηφά τη διαμάχη στο εσωτερικό του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, επισκεπτόμενος τη Μόσχα και το Πεκίνο. Γϊνεται Υπουργός Βιομηχανίας (ένας Υπουργός που τις Κυριακές κουβαλάει σακιά με ζάχαρη και κόβει καλάμια) και αποκτά άλλα τέσσερα παιδιά με την Αλέιδα Μάρτς.

Το Δεκέμβρη του ’64 μιλά στα Ηνωμένα Έθνη, κατακεραυνώνοντας την πολιτική των ΗΠΑ, αλλά και κριτικάροντας εμμέσως την πολιτική της «ειρηνικής συνύπαρξης» που εφαρμόζει το Κρεμλίνο: «Η ειρηνική συνύπαρξη των εθνών δεν υπάρχει ανάμεσα σε εκμεταλλευτές και θύματα εκμετάλλευσης, ανάμεσα σε δυνάστες και καταδυναστευόμενους». Προφητεύει το ίδιο του το μέλλον, δηλώνοντας ότι «όταν θα έρθει η στιγμή, θα είμαι πρόθυμος να δώσω τη ζωή μου για την απελευθέρωση της μιας ή της άλλης λατινοαμερικάνικης χώρας, χωρίς να ζητήσω τίποτα από κανέναν, χωρίς να εκμεταλλευτώ κανέναν, χωρίς ν’ απαιτήσω κανένα αντάλλαγμα».

Γυρνά την Αφρική και συνάπτει ανταλλακτικές συμφωνίες με την Αλγερία, την ίδια ώρα που κατακεραυνώνει τη σοβιετική πολιτική πώλησης πρώτων υλών και αγοράς μηχανών.

Το ’65 γίνεται η χρονιά που σημαδεύει τη σύντομη ζωή του. Αφήνει την Κούβα καβάλα στο όραμα και τη δίψα του για άπλωμα της απελευθερωτικής και επαναστατικής διαδικασίας σε άλλες γωνιές του κόσμου. Γράφει στον Φιντέλ: «Εγώ μπορώ να κάνω ό,τι απαγορεύτηκε σ’ εσένα, λόγω των ευθυνών σου στην ηγεσία της Κούβας και ήρθε η ώρα να χωριστούμε…». Θέλει σαν τίποτα «ν’ ανάψει δύο, τρία, πολλά Βιετνάμ» και γράφει στους γονείς του πως είναι τυχοδιώκτης, αλλά «από αυτούς που ρισκάρουν το τομάρι τους για ν’ αποδείξουν τις αλήθειες τους». Αποτυγχάνει στην Αφρική, επιστρέφει, κρυφά, κλονισμένος στην Κούβα και μόλις στέκεται στα πόδια του, φεύγει στη Βολιβία, όπου, στις 8 Οκτωβρίου του ’67, τραυματίζεται κι αιχμαλωτίζεται.
Η φωτογραφία με το πτώμα του δεμένο πάνω σ’ ένα πάγκο, στο πλυσταριό του νοσοκομείου του Βαγιεγκράντε μένει να στοιχειώνει όνειρα κι εφιάλτες από τότε…

Ο Γκεβάρα δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια αποκομμένη φιγούρα, μια μεμονωμένη αναλαμπή στην πολιτική ιστορία της Λατινικής Αμερικής. Ο Τσε ήρθε να προσδεθεί σ’ εκείνο το λεπτό κόκκινο νήμα που ακόμα και σήμερα διατρέχει την αμερικάνικη ήπειρο απ’ άκρη σ’άκρη. Στο νήμα που ξεκίνησαν να πλέκουν ο Τουπακ Αμαρού, ο Χοσέ Μαρτί, ο Σιμόν Μπολιβάρ, ο Εμιλιάνο Ζαπάτα. Το νήμα του αντιαποικιακού και απελευθερωτικού αγώνα, που στον αιώνα του Τσε, τον 20ο, εμποτίστηκε με το στοιχείο της αντιιμπεριαλιστικής πάλης.

Το όραμα για μια συνολικά απελευθερωμένη και χειραφετημένη Λατινική Αμερική δεν νέκρωσε, άλλωστε, μαζί με το νεκρό σώμα του Τσε. Μετά από μια μακρά περίοδο ήττας της παγκόσμιας Αριστεράς, η πρώτη φλόγα ξεπήδηξε από την Τσιάπας και τους Ζαπατίστας, συμπαρασύροντας μαζί της, σε μια αργή και βασανιστική, αλλά πρωτογνωρη διαδικασία όλους εκείνους που, ως τότε, έμεναν ακίνητοι και χωρίς φωνή μπροστά στην άγρια νεοφιλελεύθερη επέλαση.

Η Λατινική Αμερική, λοιπόν, έγινε το έδαφος για μια από τις σημαντικότερες κοινωνικοπολιτικές ασυνέχειες στην πορεία του ιστορικού χρόνου. Και ξαφνικά, εμείς, οι Ευρωπαίοι, βρεθήκαμε εντελώς απροετοίμαστοι να συνειδητοποιήσουμε πως, τα όσα λέγαμε τόσα χρόνια σε θεωρητικό επίπεδο για τη δυνατότητα πρόκλησης μικρών ρωγμών στο νεοφιλελεύθερο οικοδόμημα, μπορούν να γίνουν πραγματικότητα!

Ακόμη κι αν το καθένα από τα κράτη που εντάσσονται σήμερα στο αντινεοφιλελεύθερο τόξο καταθέτει μικρότερα ή μεγαλύτερα δείγματα γραφής σχετικά με την υπόθεση της κοινωνικής αλλαγής και του κοινωνικοπολιτικού μετασχηματισμού…Ακόμη κι αν οι διάφορες πολύχρωμες προοδευτικές κυβερνήσεις πολλές φορές λοξοδρομούν, διαψεύδουν ελπίδες και βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο…Ακόμη κι αν η λατινοαμερικάνικη σοσιαλδημοκρατία συχνά έρχεται σε ρήξη με τις δεσμεύσεις της έναντι της ριζοσπαστικής Αριστεράς και των υποτελών τάξεων, ένα πράγμα είναι –για μας- σίγουρο: Τα βήματα που έχουν γίνει και γίνονται τα τελευταία χρόνια στη Λατινική Αμερική, συγκροτούν ως σύνολο ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον και κρίσιμο, υπερεθνικό, μετασχηματιστικό πείραμα – ένα ανταγωνιστικό προς το νεοφιλελευθερισμό και τον ιμπεριαλισμό μοντέλο, του οποίου η οικοδόμηση βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, ρευστότητα και ευελιξία, μακριά από το αποτυχημένο και καταστροφικό σταλινικό μοντέλο οικοδόμησης που γνωρίσαμε τον 20ο αιώνα.

Σε αυτή την υπόθεση τίθεται –κατά τη δική μας άποψη- εκτός συζήτησης η θεωρητική και πρακτική απουσία της δικής μας Αριστεράς, της νέας, ευρωπαϊκής, διεθνιστικής, ριζοσπαστικής Αριστεράς, της Αριστεράς που ξεκίνησε να αναδομείται μαζί και μέσα από το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα και συγκροτεί την ταυτότητά της ως ψηφιδωτό της σύγχρονης αντικαπιταλιστικής θεωρίας και πρακτικής, μη διστάζοντας να βροντοφωνάξει πως, αυτές που στο παρελθόν χαρακτηρίστηκαν ως «δευτερεύουσες αντιθέσεις», σήμερα αναδεικνύονται σε αναπόσπαστο και πρώτης γραμμής κομμάτι της πάλης για την κοινωνική αλλαγή, πλάι στις παραδοσιακές μορφές αγώνα για την ανατροπή των συσχετισμών υπέρ των υποτελών τάξεων και των δυνάμεων της εργασίας.

Τα μάτια, τα αυτιά και η καρδιά μας διατρέχουν σήμερα τον Ατλαντικό και προσγειώνονται στις φαβέλες, τα barrios, τις ιθαγενικές κοινότητες, τη ζούγκλα της Λακαντόνα, τις εθνικοποιημένες πηγές πετρελαίου και φυσικού αερίου, το παλάτι Μιραφλόρες και τα πρωτοβάθμια κέντρα υγείας. Κλείνουν για λίγο, μην αντέχοντας την εκκωφαντική φρίκη που αποπνέεται από τα νότια του νησιού της επανάστασης, από το ζωντανό μνημείο ντροπής που έχτισαν και κρατάνε ανοιχτό ο Μπους και η συμμαχία των προθύμων. Απλώνουμε το χέρι ως το Μαϊάμι, για να φτάσει ως τους 5 Κουβανούς κρατούμενους κι από ‘κει κατεβαίνουμε στην Οαχάκα, στους δασκάλους που διδάσκουν αξιοπρέπεια και ως τις αργεντίνες γυναίκες που έκαναν τις άδειες κατσαρόλες τους το πιο ηχηρό όπλο απέναντι στην απάθεια και τη σιωπή.

Το δικό μας, σημερινό αντάρτικο δεν περιορίζεται στην οροσειρά της Σιέρα Μαέστρα. Είναι, πέρα από πολιτικό και κινηματικό, επικοινωνιακό, συμβολικό και απλώνεται παγκόσμια, είτε μέσω της φυσικής μας παρουσίας σε αποστολές αλληλελεγγύης, είτε μέσω της εισβολής μας στα χωράφια του αντιπάλου: τις νέες τεχνολογίες.

Η υπόθεση του σοσιαλισμού με ελευθερία και δημοκρατία –του σοσιαλισμού του 21ου αιώνα, όπως τον αποκαλούν οι σύντροφοί μας από τη Βενεζουέλα- έχει ακόμα πολύ δρόμο να διανύσει, ώσπου να πραγματωθεί στη Λατινική Αμερική. Ελπίζουμε αρκετά λιγότερο απ’ όσον έχουμε να διανύσουμε στην «προηγμένη» και «εκσυγχρονισμένη» πολιτικά Ευρώπη. Σ’ αυτό το δρόμο, όσοι και όσες εργάζονται –με τις ιδιαιτερότητές και τις αδυναμίες τους- για αυτή την υπόθεση, θα μας βρουν δίπλα τους, πρόθυμους και πρόθυμες να τους ενισχύσουμε στις θεωρητικές τους αναζητήσεις, αλλά και διψασμένους/ες να μάθουμε από τις δικές τους πολιτικές πρακτικές. Θα μας βρουν έτοιμους και έτοιμες να τους ασκούμε διαρκή και ανυποχώρητη κριτική στη βάση της διεθνιστικής και ταξικής αλληλεγγύης, ώστε να μην επαναλαμβάνουν ή να αναπαράγουν λάθη που, είτε εμείς είτε οι προπάτορές τους έκαναν στο παρελθόν. Θα μας βρουν, όμως, και αποφασισμένους/ες να γεμίσουμε τους δρόμους του κόσμου και να μηδενίσουμε αποστάσεις και εμπόδια, κάθε φορά που οι κυρίαρχοι θα επιχειρήσουν να γεννήσουν νέους Μπατίστα και Πινοσέτ, είτε με τα όπλα, είτε μέσω των σύγχρονων ιδεολογικών μηχανισμών χειραγώγησης και επιβολής.

Λίγο πριν το θάνατό του, ο Ερνέστο γράφει στους γονείς του: «Από δω και στο εξής, μη βλέπετε το θάνατό μου σαν στέρηση. Να λυπηθείτε μόνο αν, όπως ο Χικμέτ, πάρω στον τάφο μου τη στενοχώρια ενός μισοτελειωμένου τραγουδιού».

Όσο κι αν προσπαθεί η κυρίαρχη ιδεολογία να επιβάλει την γενικευμένη αποϊδεολογικοποίηση, ιδιαίτερα στις νεότερες γενιές, μετατρέποντας τη φιγούρα του Τσε σε προϊόν της βιομηχανίας μόδας ή ακόμα και σε εμβληματική φιγούρα για ετερόκλητα συνοθυλεύματα αντιδραστικών πολιτικάντηδων ή φανατικών οπαδών αθλητικών ομάδων, δεν θα τα καταφέρει. Γιατί η δική μας γενιά και οι επόμενες που έρχονται, πρέπει και μπορούν να το συνεχίσουν αυτό το τραγούδι, βάζοντας στον τελευταίο στίχο του τις πιο όμορφες των λέξεων: Μέχρι την τελική νίκη – Hasta la Victoria final!

*Εισήγηση στην εκδήλωση του Συνασπισμού & της Νεολαίας Συνασπισμού 'Α Αθήνας με τίτλο "40 χρόνια από το θάνατο του Τσε Γκεβάρα - Λατινική Αμερική: Μια ήπειρος σε αναβρασμό" (Θησείο, 11 Ιουλίου 2007).

Ύμνος εις την ελευθερίαν...(της έκφρασης)

2007-06-07T04:38:00.000+03:00

Είχα καιρό να γράψω το ο,τιδήποτε στο blog μου, αλλά, βλέπετε, η ζωή μου τον τελευταίο καιρό είναι εξαιρετικά γεμάτη (από πολλές απόψεις) και φαίνεται πως εξωτερικεύω δημιουργικά τη σκέψη και τα συναισθήματά μου προς άλλες κατευθύνσεις, αντί του ιστολογίου μου, αν και αναγνωρίζω πως κακώς το παραμελώ...

Έχω, όμως, εξεγερθεί με όσα έγιναν στην Art Athina και όσα συνέβησαν στην δύσμοιρη (που μου έγραψε και μια φίλη) κ. Στεφανή, που "τόλμησε" να χρησιμοποιήσει τον (κατά τα άλλα...) "Ύμνο εις την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ" σε ένα έργο της που...δυστύχισε να βγει λίγο πιο προκλητικό για το γούστο και τις αντοχές του κάθε Άδωνη Γεωργιάδη, των Καρατζαφερηδο-Παπαθεμελήδων, της Αρχιεπισκοπής και (όπως υποψιάζομαι) του Κώστα Πρέκα (που, απορώ, δεν έχει μιλήσει ακόμη...): των αντιπροσώπων, δηλαδή, της clean-cut, λεβεντοβλάχικης, ελληνοχριστιανικής, "καθαρής" Ελλαδάρας του δόγματος "με τη βοήθεια του Θεού, θα σας *αμήσουμε την Παναγία, κωλοαλβανοί-αδερφάρες-κο(υ)μμούνια-κουλτουριάρηδες-κωλοσυνασπισμένοι"...

Πήγε, που λέτε, η Στεφανή και έβαλε τον Εθνικό Ύμνο (που εξυμνεί την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, επαναλαμβάνω) ως μουσικό χαλί του οπτικού της υλικού, που απεικόνιζε μια γυναίκα να έρχεται σε στενότερη επαφή με το αιδοίο της. "ΘΑΝΑΤΟΣ στην ξετσίπωτη, τη γαλιάντρα, τη φιλότουρκη και φιλοσκοπιανή λεσβία", ήταν η αμεσότατη αντίδραση του "ανωνύμου" καταγγέλοντος και η Αστυνομία δεν δίστασε να υπακούσει, κατάσχοντας το έργο, συλλαμβάνοντας τον διευθυντή της έκθεσης και απειλώντας τη δημιουργό με μήνυση για "προσβολή εθνικού συμβόλου"...Κι όλα αυτά μέσα σε ιδιωτικό χώρο, στον οποίο, ΑΝ ΕΠΕΛΕΓΕΣ να μπεις, πλήρωνες εισιτήριο! Αποθέωση, δηλαδή, της προσωπικής επιλογής. Αλλά τι να καταλάβει ο εν υπηρεσία πραίτωρ από τέτοια πράγματα...Αφού του είπαν ότι "αυτό είναι ανθελληνικό και θα κάνει την κόρη σου λεσβία και αναρχικιά", έτρεξε το όργανο να καταστείλει...

Μέσα στην παραζάλη, κι αφού διάβασα δεκάδες άρθρα, είδα δεκάδες ρεπορτάζ και "απόλαυσα" εκατοντάδες τηλεπαράθυρα, είπα να ψάξω και στο Ριζοσπάστη, μια και ο Περισσός δεν τα πάει και πολύ καλά με τους "κουλτουριάρηδες", γιατί είναι μακριά από το προλεταριάτο, άσε που βάζουν τον ταξικό εχθρό στη Βουλή κάθε φορά...

Η Αλέκα, λοιπόν, που λέτε, δήλωσε, πως "ΕΦΟΣΟΝ ΖΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ, εμείς ως ΚΚΕ είμαστε κατά της λογοκρισίας, γιατί στρέφεται εναντίον των συμφερόντων του λαού"...Αυτό που δεν είπε ήταν η λογική συνέχεια...Πως, αν είχε επέλθει η βασιλεία των ουρανών και μαζί της η δικτατορία του προλεταριάτου, τότε η ίδια και το κόμμα της θα ήταν ΥΠΕΡ της λογοκρισίας, γιατί, πολύ απλά, θα την έκανε το ίδιο ως "Κόμμα-Κράτος-θεματοφύλαξ της παιδείας και των απολαύσεων που ΠΡΕΠΕΙ να λαμβάνει η εργατική τάξη", προτού (φυσικά) να πάει στον παράδεισο...Έλα Χριστέ και Παναγιά, θα αναφωνήσω, επιστρατεύοντας το όποιο λατρευτικό κατάλοιπο έχει απομείνει βαθιά ριζωμένο στα υπόγεια του ασυνειδήτου μου...

Για περισσότερα και για να υπογράψετε στη σχετική διαμαρτυρία κατά της λογοκρισίας, ανατρέξτε στο http://artlogokrisia.blogspot.com, μπας και σώσουμε την όποια τιμή μας...Και είναι καιρός να σχεδιάσουμε και καμιά δυναμικότερη "συνομωσία", για να καταλάβουν οι διάφοροι πολιτικοί/θρησκευτικοί/κοινωνικοί αρχιερείς και πρέσβεις του σκοταδιού ότι, από δω και μπρος, αν θελήσουν να ξαναεισβάλουν στα χωράφια των ατομικών μας ελευθεριών και απολαύσεων, θα πρέπει να το ξανασκεφτούν καλά...

Πού 'σαι ρε Σολωμέ, να δεις πώς βιάζουν τον ύμνο σου!

Όταν η ΕΛ.ΑΣ. Κομοτηνής εορτάζει τα 40χρονα της Χούντας

2007-04-23T03:48:00.000+03:00

Πήγαν, που λέτε, προχθές, τα παιδιά της Νεολαίας Συνασπισμού Κομοτηνής να αναρτήσουν πανό με το σύνθημα "Χούντα δεν έζησα, ούτε και δημοκρατία-Κάτω της Χούντας τα μνημεία" πάνω στο ντροπιαστικό για την πόλη που ζουν μνημείο μίσους, το γνωστό "Σπαθί", που η ίδια η Χούντα είχε χτίσει, για να "τιμήσει" όσους έπεσαν "περί πατρίδος"...
Και να 'σου ο Αστυνομικός Διευθυντής Κομοτηνής να διατάσσει και να επιβλέπει μπροστά στις κάμερες των τοπικών σταθμών επίθεση των ΜΑΤ σε δώδεκα-δεκαπέντε νεανικές ψυχές, που τόλμησαν να αμφισβητήσουν τον συντηρητισμό, τη λήθη και τη ραστώνη μιας ολόκληρης κοινωνιάς, που σαράντα χρόνια τώρα "έχει μαθει" να ζει με χουντικά μνημεία (άψυχα και έμψυχα) και να πίνει μακάρια το φραπέ της, χωρίς να βγάζει άχνα...
Δύο παιδιά συνελήφθησαν (ο ένας από αυτούς απολογείται τη Δευτέρα για..."απείθεια") και ένας τρίτος φοιτητής μεταφέρθηκε με ανοιγμένο κεφάλι στο τοπικό νοσοκομείο, στο οποίο έμεινε μια μέρα, για να του γίνουν ράμματα και να παρακολουθηθεί η κατάστασή του από τους γιατρούς...
Κάτι τέτοια ούτε με φοβίζουν, ούτε με κάνουν να ντρέπομαι...Με εξοργίζουν και με κάνουν να αισθάνομαι έτοιμος, την επόμενη φορά που θα δω να εξελίσσεται μπροστά μου κάτι παρόμοιο, να κλείσω τα μάτια, να ορμήσω μπροστά και...όπου με βγάλει...
Ευτυχώς, ο Διευθυντής της ΕΛ.ΑΣ. δεν κατάφερε να καταστρέψει την κασσέτα με τα πλάνα (παρότι κατάφερε να καταστρέψει μια κάμερα και απείλησε με συλλήψεις το σύνολο των παριστάμενων δημοσιογράφων...) κι έτσι προχθές ο Alpha, το Mega, το Alter και ο Antenna έδειξαν πλήρη ρεπορτάζ...Απόψε, δε, στο κεντρικό Δελτίο του Alpha, ανακοινώθηκε πως διατάχθηκε έρευνα για τα "επεισόδια" της Κομοτηνής...(ας γελάσω!).

40 χρόνια φαγούρα

2007-04-22T10:26:00.000+03:00

Συνήθως για τις ιστορικές επετείους γράφουν οι ειδήμονες. Εγώ δεν ανήκω σε αυτούς. Το ’67 οι γονείς μου δεν γνωρίζονταν καν, θήτευαν ακόμα στο εξατάξιο Γυμνάσιο, ο καθένας στην ιδιαίτερη του πατρίδα. Κι όμως…«Γαργαλιέμαι» να γράψω δυο γραμμές, μετά από τα δεκάδες αφιερώματα που παρουσιάστηκαν σε κανάλια, εφημερίδες και ραδιόφωνα. Επιτρέψτε μου…
Από μικρός (όντας ευαισθητοποιημένος γαρ) απορούσα γιατί στα αφιερώματα για τη Χούντα (τη μακροβιότερη δικτατορία που γνώρισε η χώρα), οι εικόνες έφταναν γρήγορα γρήγορα στο ’73 και την πύλη του Πολυτεχνείου…Στο μέτρημα μού έβγαινε πως από το ’67 ως το ’73 «περίσσευαν» έξι χρόνια. Ύστερα διάβασα για τη δήλωση του Σεφέρη και την κηδεία του και για το μνημόσυνο του γέρου Παπανδρέου και σκέφτηκα πως κάτι πήγαινε να γίνει και πιο πριν…Κι όμως, δεν μού ‘φτανε.
Μεγάλος πειρασμός η «ησυχία» και η λήθη. Ειδικά αν το παιδί σου δεν έχει δουλειά, ή αν εκείνο το αυθαίρετο στη Λούτσα περιμένει νομιμοποίηση ή αν υποψιάζεσαι πως κάποιος ξέρει για τον παππού σου, που αρνήθηκε να πολεμήσει το ’22 ή για τη θεία σου στο χωριό, που είχε κρύψει τον ξάδερφο της τον αντάρτη…
Σάμπως περίπου το ίδιο δεν συμβαίνει και σήμερα; Ρωτάς το φίλο σου (που μπορεί να ήταν υπέρ των καταλήψεων και μπράβο του) ποιός είναι ο Πατακός και σε κοιτάει λες και πρόκειται να χάσει τα 10.000 ευρώ επειδή δεν ξέρει την απάντηση…Αλλά ακόμα κι αν ξέρει, δεν τον ενδιαφέρει. Γιατί καίγεται για τα 570 ευρώ το μήνα, που παίρνει «μαύρα», δουλεύοντας με σπασμένα ωράρια σε κούριερ, τηλεφωνικά κέντρα, καφετέριες και μπαρ, προσπαθώντας να βγάλει το ελάχιστο «παντεσπάνι» που θα τον ανεβάσει λίγο ψηλότερα από το γονικό χαρτζιλίκι και θα του επιτρέψει να αγοράσει σε κανα τρίμηνο εκείνο το τρέντυ τζινάκι των 130 ευρώ που έχει σταμπάρει ή να πάει τετραήμερο στη Μύκονο με τη σχολή του, στην εκδρομή του Μαίου.
Οι δε φιέστες του Παπαδόπουλου για το αρχαιοελληνικό κάλλος στο Καλλιμάρμαρο δεν είναι μονάχα ανάμνηση. Ξαναζούν μπροστά μας, κάθε φορά που κάποιοι με σώβρακα και φανέλες σηκώνουν ένα κύπελλο ή κάθε φορά που ένας Αλβανός ή Γεωργιανός παίρνει μετάλλιο με γαλανόλευκη στολή και αυτόματα παύει να θεωρείται κίνδυνος για το γείτονα και την κοινωνία ή κάθε φορά που μια Ελληνοσουηδέζα ή ένας Κυπριολιβανέζος δείχνει βυζί ή μούσκουλο σε μια κιτσοπίστα ευρωπαϊκής περιωπής, για να φέρει τη χώρα στα ύψη του τραγουδιστικού στερεώματος (και το cd του στα ύψη των τσαρτς…) ή κάθε φορά που ένας αμερικανός σκηνοθέτης αποφασίζει να βιάσει τη μυθολογία ή την ιστορία για να πλάσει τριακόσιους άτρωτους, πειθήνιους, μεταμοντέρνους Ντ’Αρτανιάν με ξυρισμένο στήθος, που είναι ικανοί να εξοντώσουν μιλιούνια βαρβάρων αμφιβόλου σεξουαλικού προσανατολισμού (πειράζει που η πατρίδα μου, η Λέσβος, είχε συμμαχήσει τότε με τον Ξέρξη; Να κάνω τέστ εθνικού DNA;)…

Για να μην πω για το παπαδαριό, τον Ιερώνυμο και το Χριστόδουλο (που τότε διάβαζε πολύ και σήμερα χτίζει ξενοδοχεία, ετοιμάζει πανεπιστήμιο και διοργανώνει κρουαζιέρες πιστών...) και το πόσο ίδιο κι απαράλλαχτο είναι πάντα το σκοτάδι, όσους μοντέρνους πολυελαίους κι αν ανάψεις για να το καλωπίσεις...
Ξαναβλέπω το «Λούφα και Παραλλαγή» (το πρώτο και αυθεντικό) παρέα με την ανοιξιάτικη ίωσή μου. Βαρέθηκα να συναντώ τον Ανδρουλάκη στα κανάλια, να τραγουδά για τον Ανδρέα στην ταράτσα. Σκέφτομαι πως έρχονται εκλογές και ο Γιωργάκης τον έριξε από το Επικρατείας στη μάχη του σταυρού, οπότε, αν χρειαστεί, και τη Μασσαλιώτιδα θα τραγουδήσει, όπως η Σεγκολέν, που μου θυμίζει το Σημίτη σε πιο δεξιά (και εξίσου κρυόκωλη) εκδοχή. Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν…Πειράζει που δεν μ’ αρέσει η σιωπή; Ε, νοικοκυραίε γείτονα μου; Πειράζει που μ' αρέσει να χαλάω τη μικρή σου θαλπωρή;

*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της Μυτιλήνης (23 Απριλίου 2007)

The wait is over...

2007-03-29T09:58:00.000+03:00

Η σημασία του τίτλου διπλή...Αφενός κατευναστική προς τους λίγους ultras του blog μου, που έχουν αγανακτήσει με την εξοργιστική απουσία νέων posts τόσο καιρό και αφετέρου ενδεικτική για την λήξη μιας σειράς αναμονών που χαρακτήριζαν τη ζωή μου τους τελευταίους μήνες (χωρίς σε αυτή τη λήξη -δυστυχώς- να περιλαμβάνεται η αποτελμάτωση της βαλτωμένης διπλωματικής μου...).
The wait is over...Σήμερα στη Σταδίου ανοίγει πόρτες το H&M, το τελευταίο μακρινό απωθημένο κάθε μικροαστού/ής Έλληνα/ίδας φοιτητή/τριας, που όποτε το πετύχαινε μπροστά του/της στα ταξίδια που έκανε ανα την Ευρώπη, πάθαινε κρίση κατανάλωσης..."Λαϊκός καπιταλισμός" at its best και μάλιστα με διαφημιστικό πακέτο περιωπής, πασπαλισμένο με το εκτυφλωτικό glitter της Μαντόνα, που αποφάσισε να ντύσει τα όνειρα του νέου καταναλωτή με μια σειρά που φέρει την υπογραφή της (και που -κυρίως- διαφημίζεται πάνω στο κορμί της)...All eyes on Madonna λοιπόν, και να με συμπαθάει ο σκηνοθέτης του Σαμπρέλ, αλλά η Maria που επέλεξε για το video clip, πώς να το κάνουμε, baby she's no Madonna (ο Δάντης τώρα δικαιώνεται). Φέτος παίζω άνετα πως η ελληνική συμμετοχή στο μικρό και γραφικό Ελσίνκι θα φάει πλάτες ακόμα και από την Κύπρο, έστω κι αν ο Κοργιαλάς έχει μπερδέψει το EBM με τις περιπέτειες του Ζορό, με την Ευρυδίκη να προσπαθεί να σταθεί ως μεταμοντέρνα υπερκινητική femme fatal δίπλα στον Άρχοντα του Σκότους...
Comme ci comme ca πάει και το κίνημα...Πάμε για αρνάκι και βλέπουμε. Καλή η επανάσταση, αλλά η πασχαλιάτικη οικογενειακή θαλπωρή (ειδικά αν συνυπολογίσεις το εξοργιστικό κρύο που σε κάνει να νομίζεις πως είσαι στο '40 και μόλις πάτησες με τρύπια αρβίλα το Τεπελένι και εφορμάς προς Βορρά) είναι ο πλεον ακατανίκητος εχθρός, πολύ πιο αποτελεσματικός από τρεις χιλιάδες ΜΑΤατζήδες που παίζουν πινγκ πονγκ στο Σύνταγμα με δακρυγόνα και βόμβες κρότου-λάμψης...Ας είναι, όμως...Κάτι έγινε. Αλλάξαμε. Τίποτα δεν θα 'ναι το ίδιο. Ελπίζω. Ελπίζουμε.
Ευτυχώς που η "εθνική αγαπημένη" εξασφάλισε θετικό αποτέλεσμα με την Τουρκία στο Καραϊσκάκη (αυτοί δηλαδή, κύριε ΠρετεντεΦέρη, δεν βεβήλωσαν το "μνημείο";;;!!!) και θα κάνουμε όλοι/ες γιορτές εθνικά υπερήφανοι/ες!!! Η πιο γλυκιά εκδίκηση για τα όσα έχουν σούρει τις τελευταίες εβδομάδες σε όσους "βεβήλωσαν" τον Άγνωστο και όσους/ες είναι υπέρ του Βιβλίου Ιστορίας και κατά του ανιστόρητου ανορθολογισμού, ήταν το ρεζίλι με τα ξυρισμένα λοβοτομημένα φασιστάκια να δέρνονται μεταξύ τους (πολλά φορώντας...κουκούλες!!!) στο πέταλο του γηπέδου και από κάτω ο αξιοθρήνητος Νικοπολίδης να αναβιώνει μονόπρακτα από ταινίες του Αγγελόπουλου, κάθε φορά που αποφάσιζε να πέσει προς κάποια γωνία του! Τέλεια!
Σε 5 λεπτά πάει 11.00 και, ενώ θέλω να γράψω χιλιάδες παραπάνω αράδες, ο χρόνος δεν μου το επιτρέπει...Κατεβαίνω κέντρο να πάρω τη δόση μου σε καπουτσίνο, εφημερίδες, τηλέφωνα, Madonna, αλλαλάζοντες καταναλωτές. Όλο αυτό το πακέτο που κάνει τον πυρήνα αυτής της πόλης να καίει από ζωή...Φιλιά.

Υ.Γ. Έχει μεσολαβήσει ένα weekend-revival της Μυτιληνιάς μεταεφηβικής τρέλας, με την παρέα να επανενώνεται (όχι στο 100%) στο σπίτι μου, ίσως με πιο εκφυλισμένες, αλλά διόλου κατευνασμένες ορμόνες, σε σχέση με "τότε"...Αυτά, όμως, χρειάζονται ξεχωριστό "αφιέρωμα"...! Μέχρι να το γράψω, ο Τεό πρέπει να συνεχίσει να σκέφτεται σοβαρά την πρότασή μου...
Υ.Γ2. Τι θα κάνω το Πάσχα, οεο; Το πλάνο για Βενεζουέλα καταρρέει και πρέπει άμεσα να αναδιοργανωθώ για να μην μείνω πάλι με το αίσθημα του ανικανοποίητου και ανεκπλήρωτου...

Υ.Γ.3 Έφυγε ο Καπετάνιος του "Λόρδου Μπάιρον"...Και κάποια δύσμορφα πλάσματα, που έχουν περιττώματα αντί για ψυχή, βρήκαν ευκαιρία να τον βαράνε (όπως οι βασανιστές του) ακόμα και την ώρα που τον χαιρετούσαν οι δικοί του άνθρωποι...Δεν λυγάνε ρε οι ήρωες! Ούτε βουλιάζουν στη λάσπη. Κανενός.

Έχε γεια χαρά, σπουδάζουσα γενιά. Καλό ταξίδι, Καπετάνιε, Γραμματέα, σύντροφε μας ακριβέ, ακόμα κι αν δεν περπατούσαν μαζί οι απόψεις μας τα τελευταία χρόνια. Δεν στέκομαι εκεί. Γιατί περπατήσαν μαζί σου, στον πελώριο ίσκιο σου, οι παιδικές μας ψυχές. Κι αυτό μου φτάνει. Τα παιδιά με τα κόκκινα φουλάρια στο λαιμό σε χαιρετούν ευλαβικά.

Which side are you on...?

2007-03-05T02:47:00.000+02:00

Την προηγούμενη Πέμπτη ένας Ειδικός Φρουρός (ειδικά εκπαιδευμένο Σώμα της Ελληνικής Αστυνομίας) βγήκε από το δωμάτιο που...έκανε σκοπιά, δυό βήματα από το Σύνταγμα, και πυροβόλησε, επειδή, λέει, απειλήθηκε από...δύο φοιτητές που έσπασαν (βλακωδώς) πέντε τζάμια στο υπουργείο που φρουρούσε...Οι ανώτεροι του και η Κυβέρνηση, μέσω δημόσιων δηλώσεών τους στα ΜΜΕ, επικρότησαν την ενέργειά του και την χαρακτήρισαν κίνηση υποδειγματικής ψυχραιμίας...Κάτι τέτοιες στιγμές, μου έρχονται στο νου οι στίχοι ενός αγαπημένου τραγουδιού. Γιατί, σε κάτι τέτοιες στιγμές, έχουμε χρέος απέναντι στον εαυτό μας: να πάρουμε θέση...

Which side are you on?

Come all of you good workers,
Good news to you I'll tell,
Of how that good old union
Has come in here to dwell.

Which side are you on? (4)

My daddy was a miner,
And I'm a miner's son,
And I'll stick with the union,
Till every battle's won.

Which side are you on? (4)

They say in Harlan County,
There are no neutrals there.
You'll either be a union man,
Or a thug for J.H. Blair.

Which side are you on? (4)

Oh, workers can you stand it?
Oh, tell me how you can.
Will you be a lousy scab,
Or will you be a man ?

Which side are you on? (4)

Don't scab for the bosses,
Don't listen to their lies.
Us poor folks haven't got a chance,
Unless we organize.

Which side are you on? (4)

Resurrection

2007-02-19T02:14:00.000+02:00

Επιστροφή μετά από 12 προς 13 μέρες...Με 'φάγαν οι δουλειές και τα τρεξίματα...Κι άρχισαν τα παράπονα από το λιγοστό φανατικό κοινό, που περιμένει, ως άλλος αδηφάγος τηλεθεατής του δελτίου ειδήσεων του Star, κάθε νέο μου post, για να διαβάσει, να γελάσει, να κριτικάρει, να με πικάρει με ένα πονηρό sms! Επέστρεψα λοιπόν, υπακούοντας στις παραινέσεις φίλων.

Στο διάστημα που δεν τα έχουμε "πει", ανάρρωσα με τη βοήθεια της θείας μου μετά από έξι μέρες στο κρεβάτι, έχασα το Swan Lake, είπα χρόνια πολλά στην "φίλη μου καλή-καλή μου φίλη" τραπεζικό, ανακαίνισα το μισό μου μπάνιο, είδα το "Ο λαβύρινθος του Πάνα" (απλώς...απίστευτο) και πήγα με εκλεκτή παρέα στη συναυλία των Orishas, οι οποίοι, εκτός από φωνάρες, ήταν και μες στην ενέργεια και τη χαρά που βρέθηκαν στην Αθήνα-τουλάχιστον αυτό "έβγαινε" ως feeling πάνω απ' τη σκηνή (έκαναν δύο encore!). Μοναδική παραφωνία της συναυλίας ήταν το support από τους Αρτέμη-Ευθύμη (τους παλιούς TXC), οι οποίοι, για κάποιο ανεξήγητο λόγο, νόμιζαν πως το κοινό είχε σαρδελοποιηθεί στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, για να ακούσει τις ανύπαρκτες φωνές τους και τους ηλιθιώδεις ελληνοπρεπείς στίχους τους, που απλώς τυρράνησαν τα τύμπανά μας για μισή ώρα. Άσε δε το αισθητικό χάος (δερμάτινο 3/4 σακάκι και τραγιάσκα ο Αρτέμης, public enemy στυλάκι ο Ευθύμης και από πίσω 2 κιθαρίστες βγαλμένοι από b movie με παπαροκάδικο death metal συγκρότημα...), που μας έφτασε στα όρια της προσωρινής τύφλωσης...Τελοσπάντων, η αναμονή και η οπτικοακουστική μας περιπέτεια άξιζε τον κόπο, γιατί οι Orishas τα "έσπασαν", όσο κι αν προσπαθούσε με ειρωνικά sms να τους απαξιώσει ο γκασταρμπάιτερ εκ Βαρκελώνης...

Σήμερα δεν είχα εκπομπή λόγω αποκριάτικου προγράμματος, κι έτσι γλίτωσα τη λιποθυμία, αφού το ξημέρωμα με βρήκε να πέφτω στο κρεβάτι κατάκοπος, μετά από τη συναυλία και μια ξέφρενη συνέχεια στο Boom Boom στις Τζιτζιφιές (αν δεν το ξέρεις, μην ρωτήσεις, έχεις ήδη κοπεί!). Ο DJ Soulis μας ξεθέωσε στο χορό και τα γέλια, αν και σε όλο αυτό το happy feeling νομίζω ότι συνετέλεσαν αποφασιστικά και τα δύο-τρία-τέσσερα τζινάκια που εκαταναλώθησαν μετά τιμών κατά τη διάρκεια της βραδιάς...

Α! Και για να μην ξεχάσω: ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΕ ΜΟΥ! Ο Τεο μας είχε χτες γιορτή και μόλις που πρόλαβα να σώσω την υπόληψή μου, στέλνοντάς του sms λίγο μετά τα μεσάνυχτα...

Την ίδια ώρα το hobbit μας, μαζί με την υπεύθυνη σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης εφήβων της παρέας, όργωναν τους πατρινούς δρόμους, μεταμφιεσμένες σε φραουλοβατραχοναυαγοσώστες ή κάτι παρόμοιο (ξέρεις, από αυτές τις επιφωτισμένες εμπνεύσεις των πληρωμάτων του πιο κιτς καρναβαλιού του κόσμου), αλλά παραμένοντας πάντα κάτω από τη στολή οι γνωστοι κυνηγοί (κάτω) κεφαλών, που όλοι γνωρίσαμε και αγαπήσαμε..!

Κάπου εδώ θα κλείσω, όμως, για να μην παρεκτραπώ κι άλλο. Εξάλλου, ξημερώνει Καθαρά Δευτέρα και στις 12.30 φεύγουμε ομαδικώς για Νέα Μάκρη, μαζί με άλλο μισό εκατομμύριο πιστούς ελληνορθόδοξους Αθηναίους, για να "γιορτάσουμε τα κούλουμα" (που λένε κι οι ρεπόρτερ) τρώγοντας εξοργιστικά υπερτιμημένα και μπαγιάτικα θαλασσινά σε κάποια ταβέρνα με άθλια μουσική και ακατανόητα υπερβολικό θόρυβο...Και του χρόνου Ελληνάρες!

Όχι άλλο κάρβουνο...

2007-02-06T22:35:00.000+02:00

Το 2007 έχει μπεί κάθε άλλο παρά θετικά...Μετά το εορταστικό φιάσκο του πενταήμερου εγκλεισμού και της απώλειας του ταξιδιού στην Τουρκία λόγω ασθένειας, από σήμερα το πρωί αντιμετωπίζω άλλη μια ολομέτωπη επίθεση αγνώστου χτικιού, που μου έστειλε ένα γεμάτο 38άρι μόλις ξύπνησα, για να με προϊδεάσει για τη συνέχεια...

Δώστου αναβολές υποχρεώσεων, απολογητικά τηλέφωνα και μπάλωμα δουλειών μέσω internet...Δώστου αναβράζοντα πάσης φύσεως, καλοριφέρ στο full και τριπλοτύλιγμα στην κουβέρτα...Θα εκραγώ!

Όχι τίποτα, αλλά την Πέμπτη έχουμε πάρτυ γενεθλίων των διδύμων μας (ζω για τη στιγμή που ο Κυριάκος θα με αποκαλέσει "θείο"...), ενώ το Σάββατο ήθελα να πάω στο Swan Lake, για να το δω κι όχι να ζήσω με την απογοήτευση πως δεν το είδα, όπως λέει και το moto της παράστασης...Πώς θα τα κάνω όλα αυτά;

Έχω κι αγωνία για το πώς πήγε η συνέλευσή μας στο μεταπτυχιακό και κανείς δεν με ενημερώνει. Είμαι σαν θηρίο ανήμπορο (και ουχί ανήμερο) στο κλουβί, ενώ οι φίλοι μου πίνουν τα ποτάκια τους κάπου στο κέντρο.

Αισθάνομαι σαν τον Γιωργάκη Παπανδρέου, πέντε λεπτά πριν μιλήσει στη Βουλή, για να δικαιολογήσει την πρόταση μομφής: Δεν μπορώ να βρω κανένα απολύτως επιχείρημα, πλήν της επιπολαιότητάς μου, για να δικαιολογήσω αυτή την αναστάτωση...

Ας είναι...Αν, τουλάχιστον, είναι να κερδίσω κάτι απ' όλη αυτή την ιστορία, όπως έκανε και το κίνημα από την κωλοτούμπα του Γιωργάκη, θα κάνω υπομονή και θα επιμείνω στο τρίπτυχο αντιπυρετικά-ροφήματα-θέρμανση, κατά το τρίπτυχο συνελεύσεις-καταλήψεις-διαδηλώσεις!!! Πού θα πάει, θα το κερδίσω το χτικιό(όπως, άλλωστε, θα κερδίσουμε και το Γιωργάκη...). Είμαι ενωμένος και αποφασισμένος!

Human Traffic

2007-02-05T05:09:00.000+02:00

Επιστροφή στα καθέκαστα: Εξάρχεια, Ζωγράφου, ακαταστασία, διπλωματική, ΕΜΜΕ, καταλήψεις, γραφειοκρατία και ελάχιστος ύπνος...Μπορεί οι πέντε μέρες στη Μυτιλήνη να μην ενίσχυσαν αποφασιστικά ούτε τον οργανισμό μου (κοιμήθηκα ελάχιστα...), ούτε το...συγγραφικό μου έργο, όμως το ταξίδι αυτό μου έδωσε καύσιμο, με έκανε να ξεφύγω, έστω και για λίγο...

Την Παρασκευή το βράδυ -επιτέλους- είδα τους "δικούς μου", μετά από τέσσερις συνεχείς μέρες παρέας με φοιτηταριά, που με έφεραν σε επαφή με την "άλλη" Μυτιλήνη...

Οι εργασιακές σχέσεις χωρίς ωράριο έχουν γίνει, βλέπεις, καθεστώς, ακόμα και σε μια πόλη των τριάντα-τριανταπέντε χιλιάδων κατοίκων, και οι φίλοι/ες μου, στα 27-28 τους, έχουν φτάσει στο σημείο, από εκεί που όλοι/ες ήμασταν ακάθιστοι party goers, να μην βρίσκουν χρόνο και αντοχές για ένα ποτό...

Πάντως, την Παρασκευή κάτι ξανακινήθηκε! Η συζήτηση μάλιστα, με τη βοήθεια σεβαστής ποσότητας υπερνοθευμένης αλκοόλης, ξέφυγε αρκετά -μετά από καιρό- και θύμησε...παλιές δόξες του παρεακίου, που κάποτε μεσουρανούσε βουτηγμένο στα βάθη της ακολασίας...Λες να υπάρχει φως στο τούνελ της almost-thirties-κρίσης;

Ξύπνησα απότομα στις 3.00 (πριν από τρεις ώρες δηλαδή), κοίταξα το κινητό μου κι ένα sms του Νίκου με έκανε να ψάξω ενθουσιασμένος το τηλεκοντρόλ, αυτό το σύγχρονο ανοργασμικό δονητή, και να λιώσω το πλήκτρο που οδηγεί στη ΝΕΤ: Human Traffic, φίλε μου, μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα! Οι κόρες των ματιών μου υπέστησαν ενθουσιώδη διαστολή και σε δευτερόλεπτα μάντευα τις ατάκες προτού καν ειπωθούν. Ήταν η πρώτη φορά που το είδα με υποτίτλους...Ευτυχώς, η απόδοση δεν ήταν τραγική -όπως συνήθως- κι έτσι μπόρεσα να απολαύσω μια από τις all time best movies του ρεπερτορίου μου ως θεατή...

Και μου θύμησε αρκετά το παρεάκι, τις horny σκέψεις (και όχι μόνο) που κάναμε παλιά και ξαναθυμηθήκαμε προχτές, τις ατελείωτες αυγές της φλεγόμενης κόκκινης σφαίρας, που κάποτε απολαμβάναμε -σχεδόν καθημερινά- στις ξαπλώστρες του Escobar, τους χορούς, τις καταχρήσεις, το αληθινό clubbing, τότε που ένα μουσικό κομμάτι μπορούσε να σε γεμίσει χαρά, να σε κάνει να το χορέψεις με κλειστά μάτια και ουρλιάζοντας τους στίχους, αγκαλιάζοντας τους γύρω σου και νιώθοντας πως θες να κλάψεις από ευτυχία (ακόμα κι αν οι υπόλοιποι παριστάμενοι έχουν πάθει αγκύλωση από την ακινησία...).

Σίγουρα δεν ζήσαμε τη Βρετανική έκρηξη του E και του Summer of Love '91. Ούτε το παραλήρημα των Βαλεαρίδων, ούτε τα παράνομα raves στους αγρούς και τα θερμοκήπια. Ήμασταν και μικροί και απελπιστικά επαρχιώτες για κάτι τέτοια. Βλέπεις, τότε η Ευρώπη φάνταζε πολύ μακρινή και τραγικά ακριβή για εφήβους...Όχι όπως σήμερα, που φεύγουν με Easyjet, για να κάνουν skate το weekend στις ράμπες του Βερολίνου (τι τυχεροί!). Παρόλα αυτά, είχαμε τα δικά μας summers of love, ακόμα κι αν δεν ήταν τόσο glamorous, ακόμα κι αν περιορίζονταν σε λίγα τετραγωνικά χιλιόμετρα...Θυμάμαι όλα τα καλοκαίρια από το '97 ως τουλάχιστον το '01 ως ένα ατέλειωτο party. Χωρίς πολλές λεπτομέρειες, χωρίς όλες τις μνημειώδεις ατάκες, χωρίς όλα τα πρόσωπα και τα gigs. Αλλά ως ένα σύνολο αδιάσπαστο, συνεκτικό στοιχείο του οποίου ήταν ένα 24ωρο γεμάτο από...εκρήξεις. Το αλκοόλ και τα συμπαραμαρτούντα σίγουρα έχουν σβήσει πολλές αξιομνημόνευτες λεπτομέρειες, όμως τίποτα δεν σβήνει το ίχνος αυτής της αίσθησης της συνεχούς και ατέλειωτης γιορτής, που -κι όμως- τελείωσε...

Θέλω να ξαναζήσω κάτι τέτοιο! Ακόμα κι αν το κοντέρ δείχνει 27, ακόμα κι αν η ημερήσια ατζέντα ασφυκτιά από γραφειοκρατικές και άχρωμες αηδίες...Δεν ξέρω αν πρέπει να καταφύγω σε κάποιο απελπισμένο ταξίδι σε κάποια παρηκμασμένη Μέκκα (Ίμπιζα ή Λονδίνο ή όπου αλλού...). Η εμπειρία στο Razzmatazz ήταν καλή, αλλά απελπιστικά λίγη για να με πείσει για μια τέτοια αναγκαιότητα, άσε που μια τέτοια απόπειρα είναι από τη φύση της καταδικασμένη να διαρκέσει ελάχιστα...Ίσως να πρέπει, με αρκετό βολονταρισμό, να δοκιμάσουμε εδώ, στην έδρα μας, εκεί που κινούμαστε κάθε μέρα. Αλλά, με ποιές προϋποθέσεις; Ο κόσμος έχει ξενερώσει οριστικά, ο ήχος είναι σε παρατεταμένη κρίση επανάληψης και τα gigs κινούνται σε flat line. Η νέα φουρνιά δεν θυμίζει σε τίποτα τη δική μας. Τέλειωσε ο αυθορμητισμός όπως τον ξέραμε και τον διακρίναμε στις φάτσες μας...Οι ματιές δεν είναι πια ηλεκτρισμένες...Πρέπει να τα ξαναβρούμε όλα αυτά, έστω και πρόσκαιρα, έστω και για λίγο, προτού πεθάνει και η τελευταία σπίθα, προτού κλείσουμε οριστικά την πόρτα πίσω μας. Θέλω να ξοδέψω μια νύχτα χορεύοντας και διεγείροντας τα ζωτικά μου όργανα, φορώντας ένα τζιν, sneakers και ένα κοντομάνικο! Ζητάω πολλά;

Την Πέμπτη τα δίδυμα ανήψια μου κλείνουν ένα χρόνο ζωής, μες στη βδομάδα πρέπει να ανανεώσω την κάρτα του ΟΑΕΔ και να τελειώσω τέσσερα κεφάλαια της διπλωματικής. Έχω ξεχάσει από καιρό τη μυρωδιά της θάλασσας στις 7.00 το πρωί. Ζητάω πολλά...Ας με διαψεύσει κάποιος/α ή κάτι...Γρήγορα...

Αθήνα-Πράγα-Βρυξέλλες-Πράγα-Αθήνα-Μυτιλήνη...

2007-01-30T22:04:00.000+02:00

Η ζωή μου ένας δρόμος...Τις τελευταίες (μούμπλε μούμπλε) 96 ώρες άλλαξα τρία κράτη και πέντε αεροπλάνα! Ας τα πάρουμε με τη σειρά...

Παρασκευή 26/1

Στις 15.55 πετούσαμε με τη Βάσω για Βρυξέλλες μέσω Πράγας (μη ρωτάς γιατί, προφανώς ήταν το φθηνότερο που βρήκα...) με τις Czech Airlines, τις κρατικές αερογραμμές της Τσεχίας, οι οποίες πριν ενάμιση χρόνο με είχαν βγάλει με ασφάλεια στην Πράγα, οπότε είπα να τις ξαναεμπιστευτώ...

Φτάσαμε με μια ώρα καθυστέρηση (strike one) και στην προσγείωση τα...είδαμε όλα, αφού για πρώτη φορά έζησα προσγείωση σε παγωμένο -όπως λέμε κατάλευκο!- διάδρομο, επιστρωμένο με αλάτι...Τρέξαμε στο transit desk, όπου μας πληροφόρησαν με πλείστη αδιαφορία πως χάσαμε την ανταπόκριση...(strike two).

Μη γνωρίζοντας για την τύχη των αποσκευών μας, αναγκαστήκαμε να περιμένουμε μια ώρα στην ουρά του transit desk, επειδή οι ευρωπαιοενωσαίοι πλέον Τσέχοι -τρομάρα τους- θεώρησαν σωστό να αφήσουν δύο υπαλλήλους με επίπεδο Αγγλικών ανατολικοευρωπαίου κομπάρσου σε b-movie για να εξυπηρετήσουν γύρω στους σαράντα με πενήντα απελπισμένους, που, λόγω χιονοκατάστασης, είχαν χάσει τις ανταποκρίσεις τους...

Μετά από μια ώρα, κι ενώ πλησίαζε η ώρα επιβίβασης για την τελευταία πτήση της βραδιάς για Βρυξέλλες, κατάφερα να τραβήξω την προσοχή της υπαλλήλου που εξυπηρετούσε την ουρά μου, μεταφράζοντας από τα Ελληνικά στα Αγγλικά ένα χαρτί κάποιου δήμου της Κέρκυρας, που είχε μαζί της μια ταλαίπωρη Λευκορωσίδα, που προσπαθούσε...μ' αεροπλάνα και βαπόρια, να φτάσει στο Μινσκ...Η Τσέχα τρανζιτού με συμπάθησε και μετά από παρακάλια μας έβαλε στην πτήση των 20.15, βεβαιώνοντάς μας πως στον κυλιόμενο διάδρομο των Βρυξελών θα ξεπρόβαλλαν και τα δικά μας σακβουαγιαζ...Η νευρική μας κατάπτωση ολοκληρώθηκε, μόλις η Βάσω διαπίστωσε πικρά πως ένα μπουκαλάκι νερό στο μπαρ του αεροδρομίου κόστιζε...3,5 ευρώ, την ώρα που ο κατώτερος μισθός στη χώρα του Ντούμπτσεκ και της Skoda αποκλείεται να ξεπερνά τα 200 ευρώ το μήνα (ούτε είκοσι μπουκαλάκια το μήνα δηλαδή!).

Το αεροπλάνο της SN Brussels Airlines ήταν παλιό, μικρό και με...τρύπα (ως εκ θάυματος δίπλα στη θέση μου!), η οποία μπαλωνόταν από ένα πλαστικό κάλυμα...Ευτυχώς προσγειωθήκαμε στις Βρυξέλλες με τις ρόδες και τα φτερά ανέπαφα! Είχαμε ήδη καθυστερήσει να φτάσουμε δυόμιση ώρες...

Στο σταθμό του τρένου αγκαλιαστήκαμε με το αντίστοιχο ζευγάρι αντιπροσώπων από την Ιταλία κι έτσι ο χρόνος ως το ξενοδοχείο κύλησε γρήγορα...Εκεί νέες αγκαλιές, με το Καταρινάκι από το Πόρτο, τον Kivanc και τη Sanem (ζωντανή απόδειξη για το τι θα πει "ανατολίτικη ματιά"...) και -φυσικά- τη Βέρα μας, που είχε φτάσει με ένα ιδιώτυπο, πληρωτό autostop (νέα μόδα, σου λέει, στη Γερμανία), που το κανονίζεις μια μέρα πριν μέσω internet (θύμησε μου να την ψάξω αυτή την ιστορία...). Να μην ξεχάσω να πω ότι ο Βέλγος ταξιτζής φρόντισε προτού μας πάρει, να μας ενημερώσει πως η διαδρομή γινόταν και με τα πόδια σε δέκα λεπτά, αν δεν θέλαμε να του δώσουμε δέκα ευρώ...Ακριβώς ό,τι θα έκανε κι ένας Έλληνας συνάδελφός του σε τέσσρις ξένους τουρίστες δηλαδή...;-p

Καταλήξαμε, αν και πτώματα, σε ένα ροκόμπαρο κοντά στην Grande Place (που, τελικά, δεν ήταν χιονισμένη...), όπου γίναμε και μάρτυρες καυγά "παιδιών απ' τα προάστια" (τουλάχιστον αυτό έλεγαν οι φάτσες τους)...Πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα λάμα μαχαιριού τόσο κοντά στα νώτα μου...Πολύ βίαιο συναίσθημα. Και κανείς φλεγματικός Βαλώνος ή Φλαμανδός δεν μπήκε στον κόπο να τους χωρίσει...Το ξεπεράσαμε, ήρθαμε στο κέφι και κάπως έτσι, ανάμεσα σε συζητήσεις για τον κακόμοιρο τον Hrant Dink, καπνούς και video clips της Μαντόνα, αποκοιμηθήκαμε...Τι μέρα κι αυτή!

Σάββατο 27/1

Η συνάντησή μας ξεκινούσε στις 14.00, οπότε ξεχυθήκαμε στους κεντρικούς πεζοδρόμους για (window) shopping, sight-seeing, ανέμελες φωτογραφήσεις και -φυσικά- βάφλες! Τρέχοντας για να προλάβουμε να είμαστε στην ώρα μας, κατάφερα να αρπάξω μέσα σε δευτερόλεπτα το καινούριο cd και dvd της Θεάς, από το Confessions Tour! Η συνάντηση άρχισε και κύλησε καλά, ξεπερνώντας την αμηχανία που προέκυπτε από την πρωτοτυπία του θέματος συζήτησης (μην θες παραπάνω info, κάποια πράγματα δεν μπορείς να τα ξέρεις!)...Το βράδυ φάγαμε όλοι/ες μαζί στο ίδιο θεϊκό κρεατάδικο που είχαμε επιτεθεί πριν ενάμιση χρόνο, καταλαμβάνοντας το υπόγειο του μαγαζιού και καταβροχθίζοντας pork chops μέχρι αναρρόφησης...Ακολούθησε μια mouche chocolat βγαλμένη από τα βάθη της κολάσεως και ένα (δύο, τρια...) ποτάκια χαλαρώματος, σε ένα δημοτικό αίθριο, που το βράδυ μετατρέπεται σε μπαρ (σαν κι αυτά που θα μας φτιάξει ο Αλέξης την επόμενη τετραετία!). Καταλήξαμε στο δωμάτιο μεθυσμένοι/ες, εξαντλημένοι/ες και με ένα ηλίθιο, απλανές χαμόγελο στο στόμα! Κοιμηθήκαμε...

Κυριακή 28/1

Τα χτυπήματα της Καταρίνας μας ξύπνησαν στις 9.10. Η συνάντηση ξεκινούσε στις 9.30 και το κεφάλι μου κόντευε να εκραγεί. Ακόμα και η Βέρα, που συνήθως σου ισοπεδώνει την προσωπικότητα για να την ξυπνήσεις, πετάχτηκε -για τα δεδομένα της- σαν αίλουρος! Φτάσαμε στο γραφείο με μισή ώρα καθυστέρηση και αφόρητο hangover. Ευτυχώς, το σύστημα της ομάδας έπιασε, κι έτσι καταλήξαμε, νωρίς το μεσημεράκι, με 100% επιτυχία στην τσέπη, ευτυχισμένοι/ες, να περιδιαβαίνουμε τα στενά, την ίδια ώρα που η Βάσω το είχε σκάσει, για να δει παλιούς φίλους από το Erasmus...Μετά από ένα γεύμα με...ταμπεραμέντο σε ένα Τούρκο κεμπαμπτζή, που είχε φάτσα κάρτα την φωτογραφία του Hrant κι έπαιζε στη διαπασών κούρδικη κι έλληνική μουσική, χαιρετίσαμε τους ευρωπαίους φίλους (ήταν και η Κάταλιν εκεί, το είπα; Δεν το είπα...) και φύγαμε, απαγάγοντας και το Καταρινάκι, για σοκολάτες στο Marcolini και καφεδάκι στη Sablon! Λίγο αργότερα, σφιχταγκαλιαστήκαμε με το πορτογαλεζάκι μας, που πέταγε πριν από εμάς και αφήσαμε το Γιώργο και τη Βερούλα (καλό το ιδιότυπο, διαδικτυακό autostop, αλλά σου τυχαίνει να μείνεις και ξέμπαρκος...) πίσω στις Βρυξέλλες, για να πετάξουμε προς τα νότια...

Ξανά στην Πράγα, ξοδεύοντας τέσσερα ευρώ σε πολυθρόνες αυτόματου massage και φροντίζοντας να αγοράσουμε νερό από τα μηχανήματα...Η πτήση από Βρυξέλλες προσγειώθηκε άθλια, όμως η αναμονή της πτήσης προς Αθήνα και η βαθιά θέλησή μας να εγκαταλείψουμε όπως όπως το τσέχικο έδαφος, μας έκανε να το ξεπεράσουμε γρήγορα!

Δευτέρα 29/1

Φτάσαμε στην Αθήνα μαύρα ξημερώματα, κατά τις 02.45, πληρώσαμε στο παγωμένο P3 και μετά από μια παράκαμψη προς κέντρο, για να αφήσω τη Βάσω, έφτασα -επιτέλους- Ζωγράφου...Χωρίς χιόνια, χωρίς υγρασία, αλλά και χωρίς τίποτα διαφορετικό...Κοιμήθηκα λίγο, έτρεξα στο κέντρο για γραφειοκρατικές δουλειές και το απόγευμα κατάφερα να παρακάμψω την τεράστια ουρά στα γκισε της Aegean και να φτάσω στο Gate επιβίβασης σε χρόνο dt, έστω κι αν το κινητό δεν ξεκολλούσε απ' το χέρι μου, λόγω εκκρεμοτήτων του Σαββατοκύριακου...Ας είναι! Έφτασα Μυτιλήνη...

Τρίτη 30/1

Τίποτα το αξιόλογο, πέρα από δύο εικόνες: Την παραλία του Sarimsak, που λόγω ορατότητας, νόμιζες πως θα άπλωνες το χέρι και θα άνοιγες την πόρτα του Cadir Palace, να ξαπλώσεις στα χαλιά και να ανάψεις ναργιλέ...Και την ντομάτα στο πιάτο μου, που νόμιζες πως ήταν ζωντανή και πως αιμορραγούσε όταν την έκοβες από την κοκκινάδα...Γενάρη μήνα έκλεισα τα μάτια και γεύτηκα ένα -κατά τ' άλλα- τόσο ασήμαντο καρπό της γης, που, όμως, είχε τέτοια ζωντάνια και τόση ζωή πάνω του, που σ' έκανε να νομίζεις πως είσαι Αύγουστο σ' ένα απόμερο χωριανό ταβερνάκι και τρως σαλάτα καμωμένη από τον κήπο του ταβερνιάρη...Απόλαυση μικρή, μοναδική...

Όσο περνούσε η ώρα και βράδιαζε, όλα τα κανάλια αναφέρθηκαν με σπουδή στην ανακοίνωση που έγραψα το μεσημέρι γεμάτος άγχος και οργή, για να προλάβουμε τα αυριανά φύλλα...Ο κ. Παρασκευαϊδης, φαίνεται, συγκινεί ακόμα τα μηχανάκια της AGB...΄Βλέποντας εκπληκτος να διαβάζουν με πύρινα σχόλια τις γραμμές μου στο γυαλί, προς στιγμήν νόμιζα πως ο αφορισμός και η διαταγή για τον εξαγνισμό μου θα ερχόταν στην πόρτα με courrier. Όσο ο τόπος αυτός θα έχει αξιωματικούς ανθυποπαραθύρων κάτι Δελλατόλες, η Ελλάδα θα με πληγώνει...

Κάπως έτσι τελειώνει το οδοιπορικό ενός 96ώρου...Μη συναρπαστικά και χωρίς καθόλου πρωτοτυπία...Εντελώς αντίθετα απ' ότι άρχισε, δηλαδή...Ευτυχώς που υπάρχει κι ο Δανέζης, με το αφιέρωμα στη Βόρεια Κορέα, να κρατά τα εγκεφαλικά μου κύτταρα ζωντανά μέσα στην απελπιστικά και εκκωφαντικά ήσυχη νύχτα του βορειοανατολικού Αιγαίου...

Για την Έλλη...

2007-01-26T01:11:00.000+02:00

Απόψε αποφάσισα να μη βγω, γυρνώντας αρκετά κουρασμένος και με πολλά στο κεφάλι μου...Ανοίγοντας το τετράγωνο φωτιζόμενο και ομιλόν κελί, που μας φυλακίζει μέσα του για πλάκα, έτσι και ξεχαστούμε για λίγο, έπεσα πάνω στην "Άλλη Όψη", ενημερωτική εκπομπή του κ. Κωττάκη, δημοσιογράφου που ουκ ολίγες φορές, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, με έχει εξοργίσει αφάνταστα με τις τοποθετήσεις του, που σε κάποιες περιπτώσεις ξεπερνούν σε φανατισμό και δεξιοσύνη ακόμα και αυτές του κ. Πολύδωρα...

Έκανε ένα θανάσιμο λάθος ο εν λόγω δημοσιογράφος...Αποφάσισε να πάρει συνέντευξη από την Έλλη. Πήγε στο σπίτι της, έστησε λάμπες, ρεφλεκτέρ και κάμερα και ξεκίνησε να κάνει ερωτήσεις, νομίζοντας -προφανώς- πως τα χρόνια είναι de facto ικανά να σβύσουν τις "γωνίες" και να κάνουν τα λόγια όλων πιο στρογγυλεμένα, πιο ανώδυνα...

Τι του έμελλε να πάθει! Η Έλλη έβγαζε φωτιές. Η κάθε της κουβέντα ήταν και μια σπίθα για το μυαλό και όλους τους αισθητήριους μηχανισμούς του σώματός μας. Κάθε φορά που άκουγε ερωτηματικό κλισέ, συμπύκνωνε σε δυο-τρεις λέξεις τα πιο ηχηρά, τα πιο δυνατά χαστούκια που κάνενας από μας δεν μπορεί να χωρέσει ούτε σε "πύρινους λόγους" μισής ώρας.

Πρώτο χτύπημα:

- Τι σκεφτόσασταν για την πατρίδα στη φυλακή;

- Ποιά πατρίδα; Δεν υπήρχε πατρίδα...Αυτοί που μας βασάνιζαν ήταν η πατρίδα. Εμείς θέλαμε να δώσουμε ζωή στον κόσμο...

Δεύτερο:

- Βρίσκετε τον εαυτό σας στη σημερινή Αριστερά;

- Όχι. Δεν είναι ο τόπος μου...Γιατί δεν έχει τόπο...

Και τρίτο:

- Έχουν οράματα οι σημερινοί πολιτικοί;

- Όχι. Αλλά δεν με νοιάζει το όραμα...Εμείς δεν είχαμε όραμα. Είχαμε θέσεις.

Και τέταρτο:

- Ήξερα τον Πλουμπίδη, ήταν άνθρωπος διαμάντι...Έγραψα στο Κόμμα γράμμα με λεμόνι... Δεν ξέρεις το κόλπο; Γράφεις με λεμόνι, μετά ζεσταίνεις το χαρτί, καίγεται το λεμόνι και διαβάζεται..Τους έγραψα ότι κάνουν λάθος. Με τιμώρησαν. Με έσβησαν...

Και πέμπτο:

-Έχει κάνει καμιά εκδήλωση το ΚΚΕ για σας;

- ΟΧΙ...

Και έκτο:

- Τι θα λέγατε στη σημερινή πολιτική, διανοητική, δημοσιογραφική ηγεσία της χώρας;

- Είναι όλοι μέρος του ίδιου συστήματος...Να καταλάβουν πως δεν γίνεται ζωή χωρίς ανθρωπιά...

Δεν μπορώ να σχολιάσω, να αναλύσω, να εμπλουτίσω. Αισθάνομαι πολύ μικρός και ταπεινωμένος για την έπαρση μου. Όχι λόγω της μεγάλης ηλικίας της. Όυτε λόγω της ιστορίας της, όπως συνηθίζεται. Εύνοια δεν παίρνει κάνενας και καμία μονάχα λόγω της ιστορίας του/της...Είδαμε και κάτι άλλους/ες, πιο νέους/ες απ' την Έλλη (κι όχι μόνο), πόσο σεβάστηκαν και σέβονται την ίδια τους την ιστορία...Κυνηγώντας την εξουσία ή θέλοντας ξαφνικά να πάρουν συγχωροχάρτι από τον κυρίαρχο, αυτόν που μια ζωή τους/τις τιμωρούσε, τους/τις χλεύαζε, τους/τις εξόντωνε... Η Έλλη είναι κάτι άλλο. Παρατηρώντας τη ματιά της και ακούγοντας με προσύλωση κάθε κουβέντα της, με πείθει πως, αν ήταν στα χρόνια μας, τώρα θα έτρεχε από τη Γένοβα στην Oaxaca κι από 'κει στο Λίβανο, την Πανεπιστημίου, τη Σταδίου, τα Προπύλαια και τα γεμάτα ψυχές αμφιθέατρα...

Ανασάνα βαθιά μόλις τελείωσε η συνέντευξη. Είχε πιαστεί η ανάσα μου από αυτή την καταιγίδα. Μπήκα στο internet αμέσως, για να γράψω, να μοιραστώ μαζί σου αυτή την ανάσα, μπας και καταφέρω να συνέλθω. Το μπόι μας είναι πολύ μικρό τελικά...Αλλά ψηλώνει κάθε φορά που συνειδητοποιούμε από ποιές ρίζες κρατάει, από ποιά μυαλά γεννήθηκε και στερεώθηκε. Ακόμα και αν σήμερα είναι ασθενικό και δυσκίνητο. Πρέπει να βρούμε τον τρόπο να το στηλώσουμε ξανά....Για την Έλλη. Την Έλλη Παππά. Την Έλλη μας...Την κάθε Έλλη...

Αναπνέουμε ελεύθερα...Κι όμως, γίνεται!

2007-01-25T00:18:00.000+02:00

Τι όμορφα που ήταν σήμερα!

Έξω από το Πολυτεχνείο και την ΑΣΟΕΕ ακούγονταν μόνο τα πουλάκια που τιτίβιζαν (!) και την ίδια ώρα η Πανεπιστημίου, η Σταδίου, το Σύνταγμα, η Βουλή ζωντάνεψαν, για ακόμα μια Τετάρτη, απότομα..!

Σήμερα αποδείχθηκε έμπρακτα πως, όταν όσοι και όσες συμμετέχουν σε ένα κίνημα έχουν συλλογικά τη θέληση να "μην ανοίξει μύτη" σε μια κινητοποίηση, τότε καμία πρόκληση και καμία τρομολαγνία δεν μπορεί να κλονίσει αυτή την απόφαση...

Χιλιάδες ήμασταν! Όχι, φυσικά, όπως στην πανελλαδική διαδήλωση της 17ης Ιανουαρίου (καθότι η σημερινή ήταν μόνο αθηναϊκή), αλλά σίγουρα ήταν μια αξιοπρεπέστατη, δυναμική και με παλμό διαδήλωση, που "ξύπνησε", έστω και προσωρινά, το κέντρο της πόλης και όσους/ες τριγυρνούσαν γύρω από αυτό.

Το απόγευμα, έχοντας το "ιερό καθήκον" να υπερασπιστώ πολιτικά και να παρουσιάσω την απόφαση του Συλλόγου μου (αχ, τι ώραια η χθεσινή Γενική μας Συνέλευση!!!), βρέθηκα στην Ιατρική και το Συντονιστικό Καταλήψεων και Γενικών Συνελεύσεων. Τέτοια ένταση, τέτοιο αναψοκοκκίνισμα είχα καιρό να δω, παρότι διαπίστωσα πως πολλά στοιχεία της παθογένειας της Αριστεράς παραμένουν ακλόνητα μέσα στο χρόνο...

Θα πάει καλά αυτό το κίνημα, ακόμη κι αν τελικά δεν πετύχει όλους τους στόχους του. Τουλάχιστον έχει γεννήσει τη συλλογικότητα, το ριζοσπαστισμό και την αλληλεγγύη, έστω και σε πρωτογενές επίπεδο, αξίες που έχουν επανενεργοποιηθεί μετά από ατελείωτα χρόνια "βλέμματος αγελάδας" εκ μέρους των συνομηλίκων μας...Νομίζω πως κάτι αντίστοιχα έγραφα και στα πρώτα μου posts τον περασμένο Ιούνιο...Αλλά, το ότι τα επαναλαμβάνω μέσες-άκρες, μάλλον κάτι καλό σημαίνει, για τα όσα συνέβησαν από τότε μέχρι σήμερα! Καληνύχτα (Μαριέττα), προς το παρόν!

Υ.Γ1: Μίλησα στο Συντονιστικό, ως "αγωνιζόμενος Μεταπτυχιακός" πλέον, μετά από 3,5 χρόνια αποχής από τέτοιου είδους διαδικασίες λόγω αποφοίτησης από το προπτυχιακό μου...Θα τις θυμάμαι αυτές τις στιγμές...

Υ.Γ2: Highlight της διαδήλωσης...Επιστρέφουμε με δύο φίλους μέσω της Ακαδημίας. Στο απέναντι πεζοδρόμιο περπατά παράλληλα μια θλιβερή διμοιρία βαριεστημένων ανθρωποφυλάκων της ΟΠΚΕ. Ένας από αυτούς μας δίνει την ευκαιρία για την φωτογραφία της χρονιάς, που θα κοσμούσε για πολύ καιρό στο μέλλον φυλλάδια, αφίσες, ηλεκτρονικές και έντυπες σατυρικές δημοσιεύσεις: Το αρματωμένο android, με την ασπίδα, το κλομπ, τα δακρυγόνα στο ζωνάρι και το κράνος περπατά αμέριμνο και...τρώει μπανάνα!!! Είχαν τελειώσει σε όλους μας οι μπαταρίες των κινητών...Τη γλίτωσε...

Υ.Γ3: Μια για τις Βρυξέλλες / 33+μια για το deadline...

Πότε, επιτέλους, θα ξεκινήσουμε να χορεύουμε...;

2007-01-22T01:47:00.000+02:00

Το ερώτημα αυτό μου γεννήθηκε το βράδυ του Σαββάτου, όταν, μετά από μια ολόκληρη μέρα αφιερωμένη στον καναπέ μου, αποφάσισα, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, να βγω από το σπίτι. Κατέληξα σε ένα καινούριο σχετικά χώρο στη Ζωοδόχου Πηγής, που ισχυρίζεται πως αποτελεί τη συνέχεια "προγονικού" club της Λ. Βουλιαγμένης, που, ενώ ξεκίνησε και πορεύτηκε "εναλλακτικά" (παραμένοντας ένας εξόχως smart χώρος για αρκετό διάστημα), αργότερα κατέληξε μια ακόμη κόπια του mainstream clubbing, ξεχνώντας (και απογοητεύοντας) όσους/ες από εμάς το είχαμε "τιμήσει" λόγω του χαρακτήρα του...

Anyway, ξεπερνώ την ιστορική αναδρομή και μπαίνω στο θέμα: Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να πρωτοβγαίνει βράδυ, μέχρι σήμερα, πάντα μου σχηματιζόταν η εντύπωση πως είτε εγώ και η παρέα μου ήμασταν και είμαστε οι τρελές του πάρτυ, είτε οι γύρω μας είναι απολύτως δυστυχισμένα και κομπλεξαρισμένα άτομα, που αισθάνονται "υποχρεωμένοι/ες" να βγαίνουν καθε σαββατόβραδο, προκειμένου να επικοινωνήσουν τη βαρεμάρα, τη γρουσουζιά και τη δυστυχία τους σε όλους τους υπόλοιπους που στέκονται γύρω τους...Βλέμματα παγωμένα, αδιάφορα, άδεια και συνήθως βαπτισμένα στην κακία, τη γκαντεμιά, το σνομπισμό, τη βλαχιά και κάθε είδους άλλο παράγωγο μιας ζωής χωρίς σκοπό, γεμάτης από τυπικότητες και συμπλέγματα και παντελώς άδειας από χαρές, κοινωνικότητα και κουλτούρα συλλογικότητας, επικοινωνίας. Τύποι και τύπισσες που υποφέρουν στριμωγμένοι/ες σε ένα "καλό" spot του μαγαζιού, τρέμοντας στην ιδεά μήπως "αφεθούν" ή "παραφερθούν" και ζαρώσει η πιέτα του Ferragamo τους (ή της κινέζικης μαϊμούς τους, το ίδιο μου κάνει).

Χθες λοιπόν κάτι άλλαξε (επιτέλους)...Μια παρέα δίπλα μας διέψευσε τους φόβους μου για ακόμα μια βαρετή και χωρίς εκπλήξεις βραδιά και μου απέδειξε πως...δεν είμαστε μόνοι μας σ' αυτόν τον (νυχτερινό) κόσμο! Επιτέλους, μετά από καιρό, ένα κοινό που ξέφυγε από τη...χορευτική φιγούρα "ακίνητος κορμός-χέρι σε γωνία 90 μοιρών-ώστε-να-κρατιέται-σε-εμφανή-θέση-το-ποτό-μου" και χαιρόταν τη βραδιά, τη μουσική, τον/την διπλανό/ή του, συμπαρασύροντας κι εμάς σε ένα γεμάτο δίωρο χορου, γέλιου, ιδρώτα και εκπομπής ερωτονίων στην ατμόσφαιρα...

Ελπίζω η χθεσινή εμπειρία να μην αργήσει να επαναληφθεί ή, καλύτερα, να μην αργήσει να γενικευτεί, γιατί νιώθω πως τα δώδεκα χρόνια που έχω ήδη ξοδέψει στο κάποτε-επονομαζόμενο-clubbing (κατ' άλλους "στη νύχτα", κατά τους περισσότερους "βγαίνοντας τα βράδια"), το μόνο που έχουν να μου προσφέρουν σήμερα είναι μελαγχολία και νοσταλγία για μια χαμένη, μια περασμένη εποχή, όπου τα πράγματα ήταν πιο straight-forward, πιο απλά, πιο όμορφα, πιο πηγαία, πιο αυθόρμητα, πιο αυθεντικά...

Υ.Γ. Οφείλω να ομολογήσω, σε σχέση με όλα τα παραπάνω, πως, τις περισσότερες φορές που θέλω να σκεφτώ κάτι από το παρελθόν (κοντινό και μακρινό) για να "ανέβω", επιστρατεύεται ο...φάκελος "Μυτιλήνη" και ξεδιπλώνονται ταχύτατα μπροστά μου οι φάτσες με τις οποίες έχω ζήσει, αν όχι "τα καλύτερα", τότε, σίγουρα, μερικά από τα καλύτερα: Escobar, Ερεσός, Μόλυβος, Quebracho και το μικρό μας Hobbit, η Boul-Boul (φήμες μιλάνε για μακρινή καταγωγή από το Shire) να αποτελεί τη συνηθέστερη και προθυμότερη παρτενέρ μου, σε ένα ατελείωτο και διαχρονικό show αυτοεξευτελισμού μας (που στην πραγματικότητα είναι ένα τεράστιο μανιφέστο χλευασμού των γύρω μας, ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποιούμε άμεσα)...

Corporate Media Distortion

2007-01-19T14:52:00.000+02:00

Προχθές δεν κατέβηκα στο δρόμο..."Παρακολούθησα" τις εξελίξεις της πανελλαδικής φοιτητικής διαδήλωσης από την τηλεόραση...Το ρήμα μπαίνει σε εισαγωγικά, αφού το θέαμα που μετέδιδαν όλη σχεδόν την ημέρα τα κυρίαρχα Μέσα, ήταν ένα συνοθύλευμα καταστροφής, ολοκαυτώματος και τρομοκρατίας...

Γνωρίζοντας πάνω κάτω τι σημαίνει "κυρίαρχη ενημέρωση", γρήγορα χαμήλωσα τον ήχο και άρχισα να ενημερώνομαι μέσω τηλεφώνου, από πολλούς και πολλές που ήταν στη διαδήλωση και αργότερα μπήκαν στο Πολυτεχνείο. Την ίδια ώρα που οι καταπτύστοι δήθεν δημοσιογράφοι μιλούσαν για "διακόσιους κουκουλοφόρους που έχουν κλειστεί στο ΕΜΠ και καταστρέφουν τα πάντα", από το τηλέφωνο άκουγα τις ιαχές δύο χιλιάδων φοιτητών/τριών, που είχαν γεμίσει το Αμφιθέατρο ΜΑΧ για τη συνάντηση του Πανελλαδικού Συντονιστικού των καταλήψεων...

Τρεις αστυνομικοί άρπαξαν φωτιά...Όντως και πολύ κακώς. Γιατί, όμως, κανείς από τους "έγκυρους αναλυτές" δεν είπε πως η μολότοφ που εκτοξεύτηκε για να απωθήσει τα ΜΑΤ από τα κάγκελα του Ιδρύματος μετατράπηκε σε φλογοβόλο, όταν η φλόγα ήρθε σε επαφή με τη ριππή δακρυγόνου που εκείνη την ώρα εκτόξευσε ο ένας από τους αστυνομικούς...; Γιατί κανείς δεν μίλησε για τους άνδρες της ΟΠΚΕ που πετούσαν πέτρες και δακρυγόνα ΜΕΣΑ στο Πολυτεχνείο, φθάνοντας ως την πόρτα του ΕΜΠ;

Με τα ρητορικά ερωτήματα αυτά δεν θέλω σε καμία περίπτωση να δώσω καμία άφεση αμαρτιών σε εκείνους τους "εξεγερμένους", που κάθε φορά εκμεταλλεύονται τις μαζικές διαδηλώσεις για να εκτονώσουν όλη την καταπίεση και τα κόμπλεξ που φυλάνε μέσα τους, από το σπίτι, τη δουλειά τους, ακόμη κι απ' την ίδια τους την ιδιοσυγκρασία...Πολλοί δε από αυτούς, μετά την "εξεγερτική τους δράση" επιστρέφουν για τη βάρδια τους στη Γενική Ασφάλεια, βγάζοντας την κουκούλα και αντικαθιστώντας την με το πηλίκιο (δεν τα λέω εγώ, τα λένε οι μαρτυρίες πολλών συλληφθέντων που κατέληξαν στη ΓΑΔΑ και είδαν κουκουλοφόρους να σουλατσάρουν στους διαδρόμους...).

Στο δίπλα παράθυρο της οθόνης μου διαβάζω ένα email, που αναρωτιέται..."Πότε περιμένουμε να οξύνουμε τις αντιθέσεις στην κοινωνία; Πότε περιμένουμε οι φοιτητές και ο λαός να βγει στους δρόμους και να απειλήσει την κοινωνική ειρήνη; Αν αυτή είναι η μεγαλύτερη επίθεση στην παιδεία, τότε πότε περιμένουμε να επιτεθούμε; Πότε θα τους αναγκάσουμε να καταλάβουν πως εμείς δεν θέλουμε, η κοινωνία δεν ανέχεται;"

Κάθε φορά που διαβάζω τέτοιου είδους καταθέσεις ψυχής, γεμάτες αγανάκτηση, οργή και αποφασιστικότητα, ενστικτωδώς χαμογελάω. Γιατί συνειδητοποιώ πως η υπόθεση της κοινωνικής αλλαγής δεν λήγει έτσι εύκολα, επειδή έτσι επιθυμούν οι κυρίαρχοι...Έχει ακόμα καύσιμο αντίστασης αυτή η κοινωνία και αυτό δεν μπορεί να το αναιρέσει καμία καταστολή, καμιά τρομολαγνία, καμία εκστρατεία παραπληροφόρησης και καλλιέργειας κλίματος φόβου και ανοχής. Κι αυτό το έχουν καταλάβει καλά οι κυβερνόντες. Γι αυτό και τόσα ψέματα από τα φερέφωνά τους, γι αυτό και η εξώφθαλμη καταπάτηση των δικαιώματων μας, γι αυτό και η ακραία καταστολή στους δρόμους...Είπαμε, όμως, σε άλλο post: Τη δύναμη την έχουν αυτοί που πονούν κι όχι αυτοί που χτυπούν...

Οι ζωές των άλλων...

2007-01-16T00:06:00.000+02:00

Απόψε κατάφερα -επιτέλους- να νικήσω την αναβλητικότητά μου και την κακοδαιμονία που έκανε όλα τα εισιτήρια να εξαφανίζονται τις προηγούμενες μέρες, και να κατηφορίσω ως το "Άστυ" στην Κοραή, για να δώ τις "Ζωές των άλλων" του Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ...Και ήταν απίστευτο! Δικαιολογώ πλήρως το γεγονός ότι προσπέρασε το Volver του Αλμοδόβαρ στα ευρωπαϊκά βραβεία, αν και ultra fan του Pedro, εδώ και χρόνια...

Μια ιστορία γήινη, πιστευτή και "οικεία" για τους "ψημένους", αλλά και τόσο καλογυρισμένη και ευχάριστα επεξηγηματική, ώστε να παρασύρει και όσους/ες έρχονταν σε πρώτη επαφή με το τι ήταν η DDR και ο "σοσιαλισμός" χωρίς δημοκρατία και ελευθερία (και, άρα, ο μη-σοσιαλισμός)...

Η παρέα μου ήταν επίσης "ψημένη" κι έτσι απολαύσαμε εξίσου την ταινία, που πραγματικά κατάφερε να μας κολλήσει, σε αρκετά σημεία, στην καρέκλα μας και να μας κάνει να αναλογιστούμε πόσο αληθινά είναι όλα αυτά που μάθαμε σε θεωρητικό/ιδεολογικό επίπεδο, πόσο στέρεα και βάσιμη είναι η κριτική που κάνουμε στο χρεοκοπημένο μοντέλο του Τείχους, των απαγορεύσεων και της εξοντωτικής επιτήρησης...

Οι ζωές των άλλων...Όμορφος τίτλος (αν δείτε την ταινία, θα συμφωνήσετε, πιστεύω), ταιριαστός, που, πέρα από τα προφανή νοήματα, μας έβαλε να σκεφτούμε κατά πόσο τελικά και η δική μας, η δική μου ζώη τραβάει το δρόμο της, περικυκλωμένη από καθήκοντα, περιορισμούς, πνευματική και βιολογική καταστολή, απαγορεύσεις και "κινδύνους".

Μ' αρέσει να παρατηρώ τις ζωές των άλλων. Σίγουρα όχι όπως ο πράκτορας της Στάζι στην ταινία, αλλά με μια συνεχή διάθεση να περιεργαστώ το πλέγμα που τυλίγει τους διπλανούς μου, να το συγκρίνω με το δικό μου, να βρω διαφορές, ομοιότητες, διαπλοκές ανάμεσά μας, ακόμα και να τις προκαλέσω. Με τέτοιους ρυθμούς και τέτοιες συνθήκες ζωής, όμως, πολλές φορές αναρωτιέμαι αν αυτό που περιγράφουμε ως "ζωή" εδώ στην Αθήνα, ανταποκρίνεται πράγματι στα γενεσιουργά χαρακτηριστικά του: τις βιολογικές λειτουργίες, τα συναισθήματα, τα ερεθίσματα. Κι αν ερεθίσματα υπάρχουν εκατομμύρια σήμερα, τα συναισθήματα και η φυσική μας ισορροπία σίγουρα απέχουν πολύ από αυτό που θα μπορούσε, έστω και κάπως αόριστα ή γενικευμένα ή αυθαίρετα, να χαρακτηριστεί ως "ζωή"...Όταν η δόνηση του κινητού αντικαθιστά τον καρδιακό παλμό, η ηδονή υποκαθίσταται από ένα SUV ή μια καλογυαλισμένη υπογραφή σ' ένα "μεγάλο deal" και η φυσική ισορροπία επιτυγχάνεται με μια χούφτα γεμάτη από πολύχρωμα σκευάσματα/συμπληρώματα/υποκατάστατα, τότε...τι είναι ζωή; Κι αν μπορούμε να την ορίσουμε, τότε πώς μπορούμε να την κάνουμε πραγματικότητα, σήμερα, μέσα σ' αυτή τη χοάνη των πέντε εκατομμυρίων ψυχών...;

Οποία τραγικότερη απόδειξη των όσων ισχυρίζομαι; Έξω από την αίθουσα, η κάμερα και η δαιμόνια ρεπόρτερ του Star περίμεναν -με βλέμμα λευκού καρχαρία σε επίθεση- το Σάκη και την Κάτια, που, "απόλαυσαν" (;!) παρέα το ίδιο φίλμ με μας...

Α.Β=90 και κάτι...

2007-01-13T01:09:00.000+02:00

Ο τίτλος του αποψινού post αναφέρεται στην εξίσωση που προκύπτει, όταν επισκεφτείς το supermarket της γειτονιάς, μετά από πολύμηνη εθελούσια αποχή (έως σημείου που οι επικεπτόμενοι μικροοργανισμοί να πεθαίνουν από υποσιτισμό, επιλέγοντας να σταθμεύσουν στο σπίτι σου...) από την κορυφαία -ίσως- μικροαστική καταναλωτική ιεροτελεστία της καθημερινότητας...

Ήμουν ο τελευταίος πελάτης και είναι αλήθεια πως αισθάνθηκα ενοχές, όταν κατάλαβα ότι τα φώτα του ΑΒ είχαν σβήσει και οι υπάλληλοι περίμεναν εμένα, για να το κλειδώσουν και να πάνε σπίτι τους... Άδειασα τα πράγματα εντελώς αδέξια, για να κάνω γρήγορα, σε σημείο που η ταμίας μπροστά μου απειλούνταν με καταπλάκωση και αφανισμό, σε περίπτωση κατάρρευσης του "προϊοντικού όγκου"!

Το τελικό σύνολο του λογαριασμού αποτύπωσε σε οικονομικά μεγέθη την απέραντη μοναξιά που τόσο καιρό πρέπει να ένιωθε το ψυγείο μου...Ευτυχώς, τώρα είναι γεμάτο και ευτυχισμένο! Τουλάχιστον έτσι δείχνεί, όταν ανοίγω την πόρτα του... Ελπίζω να μην υποκρίνεται και η ευμάρειά του να κρατήσει πολύ (για να μην πεθάνω της πείνας σε λίγο που τελειώνουν τα λεφτά)!

Απόψε περνάω ένα εντελώς ξενέρωτο βράδυ Παρασκευής μπροστά στην οθόνη. Τόσο βαρετή κατάσταση, που σκέφτομαι να φτιάξω ένα από εκείνα τα αγαπημένα μου -φινλανδικής εμπνεύσεως- αυτοσχέδια Loncero*, ώστε να χαλαρώσουν λιγουλάκι οι νευρικές απολήξεις και να αντέξω πιο εύκολα τη μοναξιά...

Ευτυχώς, την Κυριακή το πρωί επιστρέφω στις επάλξεις των ερτζιανών! Μου έχει λείψει η εκπομπούλα μου, το όμορφό μας studio, οι νυσταγμένοι ηχολήπτες μας!

Άσε το άλλο, που ενδέχεται μετά την εκπομπή να ξεδιπλώσω το υποκριτικό μου ταλέντο on camera, ως κομπάρσος σε τεραστίου κόστους και υψηλού σεναρίου ελληνικό splatter movie! Περιμένω με αγωνία να μου απαντήσουν αύριο, αν τελικά τους κάνει η φάτσα μου! Όχι ότι δεν έχω απολαύσει τα δεκαπέντε λεπτά που μου αναλογούν (ψωνάρα!), αλλά, όπως και να το κάνουμε, ένα κινηματογραφικό guest starιλίκι δεν θα με χάλαγε καθόλου!!! (Διακοπή δύο λεπτών, για την κατασκευή του αλκοολούχου αγχολυτικού...)

Επέστρεψα! Μερικοί ισχυρίζονται πως το gin είναι το τελευταίο στάδιο ενός αλκοολικού. Άλλοι πως το gin σημειώνει τα υψηλότερα ποσοστά νοθείας. Δεν γνωρίζω εάν και κατά πόσον όλα αυτά ισχύουν, σίγουρα, όμως, γνωρίζω πως το αγιασμένο αυτό απόσταγμα αποτελεί εδώ και χρόνια εξαίρετο σύμμαχο κατά τη διάρκεια πλείστων διαφορετικών -συνήθως μεταμεσονύκτιων- διαδικασιών διάδρασης, υπό τους ήχους μουσικής, διακριτικής τε και εκκωφαντικής εντάσεως...

Παραμένω πιστός, λοιπόν, σ' αυτό το βρετανικό classey και ευγενικό για τον ουρανίσκο κατασκεύασμα, αφήνοντας για άλλους τα πιο "trendy", μπασταρδεμένα καταπλάσματα (βλέπε Ursus-Sprite κ.α.)...

Λίγες ώρες νωρίτερα δέχθηκα απειλές δια την ακεραιότητα της υπόληψής μου, σε περίπτωση που δεν αναφερθώ σε αυτό το blog στον...Θεόδωρο, σεσημασμένο διπλανό μου στη Β' Λυκείου και έκτοτε πρωταγωνιστή πάρα πολλών εκ των καλύτερων στιγμών μου, τον άνθρωπο στον οποίο -ανάμεσα σε πάρα πολλά, απείρως σημαντικότερα- χρωστάω και την σταδιοδρομία μου ως clubber, αφού δεν μπορώ να λησμονίσω πως εκείνος με τράβηξε, λίγο πριν τα 15 μου, από το προεφηβικό μοτίβο της σαββατιάτικης εξόδου "πιτσαρία-στις-9.00-και-στις-11.30-ύπνο" και με έμπασε (με τρελό καρδιοχτύπι μπροστά σε "πόρτες"-ντουλάπες) στον σκοτεινό, υπέροχο κα λαμπερό (τότε τουλάχιστον) κόσμο των DJs, του καμικάζι, της κάπνας, των 150 bpm και των ντεσιμπέλ (αθάνατη να' σαι, Όστρια...)

By the way, ο κύριος αυτός ήταν εις εκ των τεσσάρων που αναφέρονται σε προηγούμενο post, που, την ώρα που εγώ ψυχορραγούσα την Πρωτοχρονιά, γιόρταζε (παρέα με τα άλλα τρία καθάρματα!) την αλλαγή του χρόνου με μουστακαλήδες της μεσαίας και ανώτερης αστικής τάξης της γείτονος...

Κλείνοντας την πρώτη μου αναφορά στον Θ.Π. (υπόσχομαι...λιγότερο ανώδυνες στο μέλλον!), θα του κάνω την χάρη να δημοσιεύσω μια φωτογραφία μας (του περασμένου καλοκαιριού), για την οποία έχουμε πλειστάκις χαρακτηρισθεί από κακεντρεχείς (που, ως γνωστόν περισσεύουν στην πόλη και τη χώρα μας...) ως κρυφοgay νάρκισσοι... Απαντάμε, με ξέχυλη υπεροψία, πως οι περγαμηνές της πολυθεματικής πολυπραγμοσύνης μας χρειάζονται τουλάχιστον μια έκταση γηπέδου για να ξεδιπλωθούν...!!!

Το σπιτικό Loncero με έχει ήδη βαρέσει κατακούτελα, καθ'ότι έχω το κακό συνήθειο να συμεριφέρομαι σε οποιοδήποτε ποτό σαν σε σφηνάκι...Θα εγκαταλείψω τη συγγραφή κάπου έδω, για να μην εκτεθώ ή εκθέσω τρίτα πρόσωπα περισσότερο...

Κάλη σας νύχτα, φίλοι κι αναγνώστες μου...Καλή σας διασκέδαση, έστω κι εκ των υστέρων...

(12+μια για τις Βρυξέλλες, 45+μια για το deadline...)

*Alterglobal's Loncero: the home-made version

-------------------------------------------------

4-5 μεζούρες dry gin

2 μεζούρες lime

2 μεζούρες σόδα

3 μεζούρες λεμονάδα με ανθρακικό

Συμπληρώνετε με χυμό λεμόνι

Σερβίρεται σε ψηλό, μεγάλου διαμετρήματος ποτήρι, με πολύ πάγο

Black is Black: Generation 16 is back!

2007-01-10T23:33:00.000+02:00

Μπορεί η ολοήμερη ορθοστασία να μας εξάντλησε...

Μπορεί η ψύχρα να γινόταν σταδιακά ενοχλητική, καθώς βράδιαζε...

Μπορεί οι φάτσες των ΜΑΤατζήδων να εξέπεμπαν -ως συνήθως- χλευασμό και αηδία...

Αλλά η σημερινή μέρα ήταν και σημαδιακή και "ζωντανή" και όμορφη!

ΣΚΗΝΗ ΠΡΩΤΗ: Η ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ

Ξεκινήσαμε κατά τη μια από τα Προπύλαια, ίσως λιγότεροι από τη μεγαλύτερη διαδήλωση του περασμένου Ιούνη, αλλά σίγουρα αρκετοί, ωστε να θεωρείται η πορεία κάτι παραπάνω από αξιοπρεπέστατη σε όγκο.

Εξοπλισμένοι δια παν ενδεχόμενον, με χειρουργικές μάσκες μιας χρήσης και διάλυμα Maalox, έτοιμοι να μασκαρευτούμε και να ασπρίσουμε τις φάτσες μας όταν θα έρχονταν τα δακρυγόνα με το CS και την πιπερόριζα...

Η Σταδίου γέμισε (οι παράδρομοι ήταν από νωρίς γεμάτοι από...Πολυδωράκια)! Την ώρα που η μισή διαδήλωση έκανε το γύρο της Πλατείας Συντάγματος, για να καταλήξει στον Άγνωστο Στρατιώτη, η άλλη μισή έστριβε από Μεγάλη Βρετάνια, ώσπου έφτασε να παραταχθεί μπροστά από τις αστυνομικές γραμμές, στην αρχή της Β. Σοφίας. Το θλιβερό θέαμα των...δύο χωριστών εξεδρών (αφού η παρέα της κας Παπαρήγα φρόντισε να στήσει δικά της μικρόφωνα 30 μέτρα μακριά από την κεντρική εξέδρα ΟΛΩΝ των υπολοίπων πρωτοβουλιών και συλλογικοτήτων, μην τυχόν και "μολυνθεί"...) μας μείωσε τον ενθουσιασμό, αλλά μόνο για λίγες στιγμές, αφού, λίγα λεπτά μετά, το φοιτητικό μπλοκ στη Β.Σοφίας αμφισβήτησε δυναμικά -δύο φορές- την αστυνομοκρατία και τις κατασταλτικές διαθέσεις των πραιτώρων. Ως συνήθως, οι "μπλε" διμοιρίες, που πάντα βρίσκονται μπροστά, τα...χρειάστηκαν! Μέχρι τουλάχιστον να επέμβουν οι "πράσινοι" Robocops με τα χημικά ψεκαστήρια (των οποίων το περιεχόμενο απαγορεύται να χρησιμοποιείται ακόμα και σε κατάσταση πολέμου, σύμφωνα με τη Συνθήκη της Γενεύης...) και να απωθήσουν τους φοιτητές. Η διαδήλωση έληξε λίγο μετά, ευτυχώς εν πλήρη ειρήνη...

ΣΚΗΝΗ ΔΕΥΤΕΡΗ: TIME OUT ΣΤΗΝ ΕΡΜΟΥ

Κατεβήκαμε την Ερμού με τύψεις ότι εγκαταλείπουμε το...πεδίο του αγώνα! Ευτυχώς, η πραγματικότητα μας απάλειψε την αμηχανία: Εκατοντάδες ήταν αυτοί που είχαν την ίδια ιδέα με μας! Και, κατά τ' άλλα, ο Πολύδωρας επιμένει πως οι διαδηλώσεις νεκρώνουν το κέντρο και την αγορά... Μετά από μια λεπτομερή ανάλυση των γεγονότων που είχαν προηγηθεί, εν μέσω πλείστων καπουτσίνο, ανάμεσα σε αραγμένες διμοιρίες που...περιφρουρούσαν δύο παγκάκια και μια κολώνα σε μια γωνιά, ανασυνταχθήκαμε και επιστρέψαμε για το δεύτερο μέρος του πανηγυριού της αντίστασης...

ΣΚΗΝΗ ΤΡΙΤΗ: Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΚΑΙ Η ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΣΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ

Από τις 4.00 μμ, μια σειρά συγκροτημάτων και καλλιτεχνών έκανε παρέλαση στην -ενωτική- εξέδρα! Την ίδια ώρα, μια ομάδα μαθητών φρόντιζε, ώστε να μας φτιάξει ακόμα περισσότερο τη διάθεση: Συγκεντρώθηκαν μπροστά από το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη (που λόγω της ημέρας είχε μεταμορφωθεί σε "Μνημείο του Αγνώστου Πραίτωρος", με δύο διμοιρίες να...φρουρούν τους τσολιάδες και τα μάρμαρα) και έκαναν το αυτονόητο...Χρησιμοποίησαν κάθε σταγόνα της εφηβικής τους φαντασίας και εξευτέλισαν στα μάτια όλου του κόσμου τους ζοχαδιασμένους ένστολους! Έπαιξαν παιδικά παιχνίδια, πόζαραν ανάμεσα στους ασπιδοφόρους, σχημάτισαν με τα κορμιά τους ένα τεράστιο "ΟΧΙ" κι ένα ακόμα πιο τεράστιο "16" πάνω στην πλατεία, έκαναν ακόμα και παρέλαση-παρωδία της αντίστοιχης των ΜΑΤ, κρατώντας τα σακίδιά τους ως ασπίδες (!)...Δεκάδες φωτογράφοι και καμεραμέν εστίασαν πάνω τους. Σε κείνες τις ξέγνοιαστες και γελαστές φάτσες, που αποδείκνυαν κάθε λεπτό που περνούσε ότι, τελικά, υπάρχουν δευτερόλεπτα στον ιστορικό χρόνο όπου η φαντασία μπορεί -αν όχι να νικήσει- τουλάχιστον σίγουρα να λυγίσει την εξουσία. Μου θύμησαν εκείνο το στίχο των Στέρεο Νόβα, που, χρόνια τώρα, δίνει σπρωξιά στις αντοχές και το ηθικό μας, όποτε οι καταστάσεις δυσκολεύουν: Από μικρός αναρωτιόμουν ποιός έχει τη δύναμη, αυτός που χτυπάει ή αυτός που πονάει...

Όταν σκοτείνιασε, περικυκλώσαμε τη Βουλή, με μελωδική μας συντροφιά το Βαγγέλη Γερμανό, να μας ταξιδεύει με την κρουαζιέρα του...Τι όμορφη αντιπαράθεση: Από τη μια, χιλιάδες κόσμου σε μια γεμάτη πλατεία, να σιγοτραγουδούν και να γίνονται ένα, κι απ' την άλλη τρεις γραμμές "τοποτηρητών της τάξεως", που σίγουρα σιχτίριζαν από μέσα τους για την χωρίς νόημα ορθοστασία, που τους επέβαλαν οι τρία-χρόνια-θέλω-για-τη-σύνταξη ανώτεροί τους...

Κάπως έτσι τελείωσε η σημερινή, πρώτη ημέρα του Έτους 16...Την ώρα που η πλατεία άδειαζε, κατέφθασαν και οι..."αμόλυντοι" της Αλέκας, που έστησαν τη δική τους, μίζερη, μοναχική και κακόγουστη παράτα, στη δική τους, "ταξική", παραδιπλανή εξέδρα...

Θα ταίριαζε πολύ, αλήθεια, να τραγουδήσουν και το πιο καλή η μοναξιά...

Δέκα με δεκαπέντε χιλιάδες ήμασταν όλοι μαζί σήμερα...Καθόλου άσχημα για το νέο ξεκίνημα...Θα επανέλθουμε σύντομα...Ήδη οι φοιτητικές καταλήψεις αυτή την εβδομάδα ξεπερνούν τις διακόσιες πανελλαδικά...Φαίνεται πως ο καυτός Ιούνης του '06 αρχίζει να ξαναζεσταίνει το χειμώνα μας...

Από σήμερα πιο εύκολη πρόσβαση!

2007-01-09T15:05:00.000+02:00

Μόλις ενεργοποίησα και μια δεύτερη -πολύ απλούστερη- διεύθυνση, που οδηγεί στο blog μου! Από τώρα και στο εξής, μπορείτε να μπαίνετε στο ιστολόγιο μου πληκτρολογώντας απλώς: www.alterglobal.tk . Φυσικά, η αρχική διεύθυνση (http://alterglobal-vision.blgospot.com) ισχύει ακόμα!

Δύο κάμερες, δύο μικρόφωνα και το υπερόπλο 4Α

2007-01-09T14:27:00.000+02:00

Η μέρα μου ξεκίνησε με κίνηση και παντελή απελπισία, ώσπου, τελικά, να παρκάρω παράνομα σ' ένα δρομάκο εδώ πιο κάτω, σε θέση "μόνιμου κατοίκου"...Είναι κυκλοφοριακή κόλαση τα Εξάρχεια μέχρι αργά το απόγευμα. Τι να κάνουμε, όμως, που εδώ περνάμε τις ώρες μας, δουλεύουμε και κινούμαστε...

Στις 12.00 υποδεχτήκαμε δημοσιογράφους και συνεργεία με αδηφάγα κασσετοφωνάκια, καμερες και μικρόφωνα. Βλέπεις, η επικαιρότητα των ημερών τούς επέβαλε να μας "ακούσουν" επιτέλους, αφού από αύριο η εκπαιδευτική διαδικασία παίρνει φωτιά και χιλιάδες θα ξαναβγούν στο δρόμο, ενάντια στην Αναθεώρηση του Άρθρου 16...

"Είμαστε οπλισμένοι με το υπερόπλο 4Α: Αντίσταση, Αλληλεγγύη, Ανυπακοή, Αποφασιστικότητα"...Και ο Πολύδωρας ας μην κάνει τον κόπο αύριο να μας ψάξει ανάμεσα στις άτακτες αγέλες "χαρούμενων" κουκουλοφόρων...Τα πρόσωπά μας θα είναι φανερά και οι φωνές μας πιο δυνατές από ποτέ, εκεί, στις πρώτες ανθρώπινες αλυσίδες, μπροστά απ' τη Βουλή...Το Έτος 16 μόλις ξεκίνησε...Καλή μας χρονιά!

Planet Home and the Blog invaders

2007-01-09T00:11:00.000+02:00

Ότι είχα ξεφορτώσει το νέο μου toilet set (νιπτήρας + μικροέπιπλο + καθρέφτης), που, μετά από είκοσι μέρες αναμονής, παρέλαβα ο ίδιος, με το πολύπαθο αυτοκίνητο-χαμάλη (που να το 'ξερε, όταν ξεκινούσε από την Ιταλία για να με συναντήσει πριν πεντέμιση χρόνια...) από το "προσπαθώ-να-γίνω-αντιΙΚΕΑ" Planet Home...

Αφού άνοιξα τις κούτες, για να καμαρώσω το set που θα νοικοκυρέψει το παραπέον μπάνιο μου (και ξόδεψα λίγο χρόνο για να βιδώσω σωστά τα λάθος βιδωμένα χερούλια του μικροεπίπλου...), άνοιξα τον υπολογιστή και -ω, τι καταιγισμός!- ανακάλυψα τρία comments στο τελευταίο μου post: Ένα από τη θέλω-να-γίνω-νυφούλα-Ράνια, ένα ευχετήριο, που μαλλον φαίνεται να ήρθε από Βρυξέλλες μεριά, και -τέλος- ένα οργισμένο δελτίο τύπου, απ' ευθείας απεσταλμένο από το Γραφείο Τύπου της εν Λέσβω παλιοπαρέας, που -όπως είχα προβλέψει στο υστερόγραφο του εν λόγω post- μου δίνει επίσημη άδεια, ή μάλλον απαιτεί, να αναφέρομαι σε αυτούς, από δω και στο εξής, με τα πραγματικά τους ονόματα, ώστε να γίνουν stars μια ώρα αρχίτερα...Έτσι και θα κάνω λοιπόν! Και αυτό δεν είναι δέσμευση-Είναι απειλή!

Κατά τ' άλλα σήμερα έλαβα ένα mail ευχών για τη γιορτή μου από μια αγαπημένη μου ψυχή από το Princeton, που φαίνεται πως έχει αρχίσει να καλογνωμίζει (που λέμε κι εμείς οι Μυτιληνιοί) για μια ενδεχόμενη επιστροφή της στην Ελλάδα, από τη γη της τρομολαγνιάς και των βιομετρικών δεδομένων...Πρέπει επιτέλους να το κάνω το υπερατλαντικό προς ΗΠΑ, κι ας σημαίνει αυτό πως θα χρειαστεί, αρχικά, να κάνω τον καραγκιόζη για να πάρω βίζα και, εν συνεχεία, το κορόιδο, για να "περάσω" τους εξευτελιστικούς ελέγχους του Customs Office...

Αξίζει τον κόπο, γιατί η Νέα Υόρκη, όπως και να το κάνουμε, όσο "αντιαμερικανός" κι αν αισθάνεται κανείς, παραμένει το κέντρο του κόσμου, μια πόλη που πρέπει να επισκεφθείς, αν επιθυμείς πραγματικά να έχεις σφαιρική εικόνα για ένα λαό που είναι αναγκασμένος (χάρη και στις δικές του πολιτικές επιλογές, εδώ που τα λέμε...) να βλέπει το διεθνές προφίλ του να καταβαραθρώνεται υπό τη σκιά της οπλοκατοχής, της θανατικής ποινής, των δυσδαιμονιών, του Γκουαντάναμο και του τεξανού κιτς...Αλλά αυτή είναι μια ξεχωριστή και μεγάλη συζήτηση...

Επιστρέφω στην πραγματικότητα της Αθήνας. Τελικά, στις 26 πετάμε για Βρυξέλλες, ώστε να γίνουμε συμμέτοχοι σε μια εξαιρετικά κρίσιμη διαδικασία, για την οποία παλεύουμε, μια μικρή αλλά αποφασισμένη ομάδα από εμάς, τα τελευταία δύο χρόνια...Θα έχουμε και γυναικεία παρέα μαζί μας, μια και η θεσμική θωράκιση της Ε.Ε. έχει θέσει πολύ ψηλά τον πήχυ των ποσοστώσεων: Η soon-to-be δικηγόρος-ακτιβίστρια πολύ τον χάρηκε τον μεταεορταστικό μποναμά της αναπάντεχης πρόσκλησης που έλαβε σήμερα το απόγευμα...! Ελπίζω μόνο να καταφέρουμε να ξεκλέψουμε καμιά ώρα, για να τρέξουμε στον ημίθεο Marcolini, τον επίσημο Chocolatier του Βέλγου Βασιλιά (...) και να επενδύσουμε σε ράβδους μαδαγασκαριανής σοκολάτας καθαρότητας 80-90%...Πολύ θα το χαρώ!

(Άραγε η Grand Place θα είναι χιονισμένη...;!)

Μια γιορτή, μια μηχανή καπουτσίνο και ο Διονύσης Μακρής...

2007-01-07T06:20:00.000+02:00

Γιορτάζω! Ξημερώνει η 7η Ιανουαρίου και -καθώς με συμφέρει, θέλοντας να δεχτώ ευχές φίλων και γνωστών και δώρα- αποδέχομαι το χριστιανικό εορτολόγιο και τιμώ την ονομαστικήν μου εορτίν!

Το πρώτο μου δώρο ήταν μια τεράστια ανακούφιση: Ο λογαριασμός του -κομμένου- σταθερού μου τηλεφώνου με σφραγίδα "Εξωφλήθη" από γονικά χέρια! Ακολούθως, κι ενώ έπινα αμέριμνος ένα εξαίσιο τσάι κανέλλα, μετά του βαφτισιμιού μου (!) παρακαλώ, η Χρυσάνθη και η Ερωφίλη εισέβαλαν στο Μουσικό Καφενείο με μια animal print μεταμοντέρνα-παραδοσιακή μηχανή καπουτσίνο, που, από αύριο το βράδυ, θα σταθεί πλάι στο old school μεταλλικό, ιταλικό μπρίκι εσπρέσο στην κουζίνα μου. Κι ενώ όλα βάδιζαν ομαλά και κατά τας γραφάς, εκεί που ξαπλώναμε βαρυστομαχιασμένοι από τα εξαίσια μυτιληνιά σουβλάκια (που τόσο μου είχαν λείψει) και το απείρου κάλλους σπιτικό brownie, στον άβολο καναπέ της Μαριαλένας, βλέποντας το "Ρωσικές κούκλες" (το sequel του Euroflirt-αν είσαι ταξιδιάρα ψυχή, δες τα και τα δύο!), το τηλέφωνο χτύπησε και διέκοψε την περισυλλογή της τηλεθέασης.

Ήταν η Δανάη, με ηχητικό background το Διονύση Μακρή*, που πρώτη από όλους και όλες με θυμήθηκε, κατά τις 00.30, και μπήκε στη διαδικασία να εγκαταλείψει για λίγο το τελετουργικό της μπουζουκόπιστας, ώστε να φτάσει η χαρούμενη φωνή της στ' αυτιά μου, χωρίς να χρειαστεί να πάθει ρήξη των φωνητικών χορδών. Εκσφενδονίστηκα κι εγώ στην αυλή, παρέα με τη μικρή Άλεξ (ένα απ' τα πιο άσχημα κοπριτάκια του κόσμου, με το οποίο με συνδέει μια ανεξήγητη και μεταφυσική σχέση έρωτα), για να δεχθώ τις ευχές χωρίς να σπάσω τα...νεύρα των υπολοίπων και επέστρεψα μετά από λίγο, μ' ένα τεράστιο και -υποθέτω από τα περιπαιχτικά βλέμματα των άλλων- εντελώς goofy χαμόγελο, για να συνεχίσουμε την ταινία...Κάπως έτσι κύλησαν οι πρώτες ώρες της γιορτής μου και κάπου εδώ κλείνω, για να κοιμηθώ προτού μου φύγει αυτό, το ίδιο goofy χαμόγελο...Θέλω να κοιμηθούμε παρέα απόψε!

*Ήταν η ζωή μου κόλαση και την έκανες απόλαυση; Ε, αυτός!
Υ.Γ. Τα ονόματα -πλην της Άλεξ!- είναι παραποιημένα, μέχρι να πάρω την έγκριση των "ηρώων" μου για δημοσίευση των πραγματικών τους στοιχείων (σιγά που δεν θα μου τη δώσουν, οι ψωνάρες!)

Από το Pieksamaki στην προκυμαία Μυτιλήνης...

2007-01-04T20:26:00.000+02:00

Σήμερα το πρωί, συζητώντας με φίλους και γνωστούς περί ταξιδιών (ένα από τα αγαπημένα topics του γράφοντος, όπως είναι ευκόλως κατανοητόν), θυμήθηκα το Pieksamaki, όπου, πέρυσι, ακριβώς τέτοιες μέρες, περιπλανιόμουν παρέα με δέκα Έλληνες και άλλους ογδόντα τύπους από έντεκα χώρες της Ευρώπης (από τα Νησιά Φερόε μέχρι τη Μολδαβία και από την Ισλανδία ως την Τουρκία, τη Μακεδονία κ.α.).

Η λίμνη Partaharju βρίσκεται περίπου στο μέσον του φινλανδικού χάρτη και το Pieksamaki είναι η κοντυνότερη σε αυτήν πόλη, εκ της οποίας παίρνει και το όνομά της η ευρύτερη περιοχή. Βρεθήκαμε εκεί για μια εβδομάδα, συμμετέχοντας ως ελληνική αποστολή στο 1ο "Eurowintercamp", που, όπως προανέφερα, ένωσε ανθρώπους από τις τέσσερις γωνιές της ηπείρου μας (αν προσθέσουμε τα Νησιά Φερόε και τις Αζόρες, δανική κτήση και πορτογαλική επαρχία αντίστοιχα, τότε ξεφεύγουμε από τη "στενή Ευρώπη" και αγκαλιάζουμε ως και τον Ατλαντικό).

Η εμπειρία ήταν απίστευτη, όσο απίστευτη μπορεί να είναι η ανατολή του ήλιου μέσα από μια παγωμένη λίμνη, αγκαλιασμένη από ένα δάσος και την απόλυτη ησυχία. Από τη μαγεία του φυσικού τοπίου, αλλά και την πρωτοτυπία της εμπειρίας, ξεπεράσαμε τους -14 βαθμούς σαν να μην συμβαίνει σχεδόν τίποτα, κάναμε όλοι μαζί ranta sauna και τολμήσαμε ακόμη και να κυλιστούμε στα χιόνια, φορώντας πάνω μας μονάχα τις πετσέτες και νιώθωντας τους υδρατμούς της απόλυτης θέρμης να παντρέυονται με τους λευκούς κρυστάλλους πάνω στο δέρμα μας...

Κάθε αποστολή έμενε σε δική της ξύλινη "καλύβα", με το τζάκι της ελληνικής να αναδεικνύεται πρωταθλητής σε εργατοώρες και το τραπέζι μας να καταλαμβάνεται μονίμως από λεσβιακό ούζο, πατρινή τεντούρα, αιτωλοακαρνανικό τσίπουρο και κρητική ρακή, θεία σκευάσματα, αγγελικά αποσταγμένα, που καταναλώθηκαν δια μαγείας στις 7 Ιανουαρίου 2006, όταν ο γράφων αποφάσισε να διοργανώσει εντός του camp "greek night"(!!!) "δια την ονομαστικήν του εορτή"...

Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις! Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα που βγήκα, επί της ουσίας, από το σπίτι, για να δω γιαγιά και παππού και να κάνω μια μεγάλη βόλτα με το αυτοκίνητο στο κέντρο και την "παραλιακή", για να "συναναστραφώ" (έστω και πίσω από το τζάμι του οδηγού) με τον κόσμο που έτρεχε στις δουλειές του σκυφτός και κουκουλωμένος, για να γλιτώσει το ανεμοδάρσιμο. Το soundtrack της βόλτας ήταν -όπως πάντα- Capital και Power FM, οι δύο καλύτεροι σταθμοί του Αιγαίου -μην βιαστείς να με πεις τοπικιστή, από τη Σμύρνη εκπέμπουν..!

Έτσι λοιπόν διαμορφώνεται η εικόνα, ένα χρόνο μετά την υποδοχή μας στην βόρεια πύλη του παραδείσου: μίζερα και μοναχικά. Οι φωτογραφίες από Τουρκία, όπως προέβλεψα στο προηγούμενο post, ήταν εξαιρετικά προκλητικές, αν και απέφυγα τις επιφωνηματικές υπερβολές και αρκέστηκα σε μελαγχολικό σχολιασμό μες απ' τα δόντια...Και τι δεν θα 'δινα για να βρεθώ κι εγώ στο ζεστό μάρμαρο του χαμάμ, έτσι, μόνο και μόνο για ν' αποδώσω φόρο τιμής στη σάουνα του Partaharju, μιμούμενος, έστω και σ' ένα σαφώς πιο oriental μοτίβο, στιγμές πρότερης απόλυτης ευεξίας και χαλάρωσης. Ακόμη και αν ο απέναντί μου δεν ήταν κάποια λεπτεπίλεπτη ανοιχτόχρωμη φιγούρα, αλλά ένας νεόπλουτος μαυριδερός κεμαλικός, με παχύ μουστάκι και αθεράπευτη χωρίστρα στο πλάι. Θα το ξεπερνούσα...

Το διαβατήριο, που μου 'πεσε απ' τα χέρια...

2007-01-03T00:35:00.000+02:00

Οι τέσσερις επέστρεψαν από τα τουρκικά παράλια (χωρίς εμένα φυσικά...), επιζώντας από μια θανατερή φουρτούνα, που τους έφερε πίσω στη Μυτιλήνη με εμφανή (από τηλεφώνου τουλάχιστον) τα σημάδια της ναυτίας και της εξάντλησης. Ευτυχώς, πέρασαν όμορφα κι αύριο καλούμαι εγώ, η Ιφιγένεια της όλης υπόθεσης, να δω φωτογραφίες από το χαμάμ, το μασάζ, τη θερμαινόμενη πισίνα και το πρωτοχρονιάτικο show του τετράστερου* ξενοδοχείου, προσποιούμενος πως δεν ζηλεύω...Αδύνατον! Είμαι σίγουρος πως θα χάσω την ψυχραιμία μου και θ' αρχίσω εκείνα τα χαρούμενα ψευτοκλάματα, που συνοδεύονται από τα κλισέ "ζηλεύω, θέλω κι εγώ, αχ τι έχασα, τι κωλόφαρδοι που είστε" κ.α.

Θέλοντας να τονώσω κι εγώ προκαταβολικά το διεθνιστικό και ταξιδιωτικό μου φρόνημα, προτού αντικρύσω τους αφιχθέντες, έστειλα ευχετήρια emails σε όόόόόλους και όόόόλες τους/τις φίλους/ες και γνωστούς/ές μου ανά την Ευρώπη και, επιπλέον, τσέκαρα τιμές για Βρυξέλλες, αφού, σε τρεις εβδομάδες και κάτι ψιλά, θα ξαναπάρουμε το (πολιτικό) δισάκι μας στον ώμο και θα τρέχουμε...Επίσης, ξανασκέφτηκα για λίγο τα πασχαλινά σχέδια, γιατί ένα day-dreaming την ημέρα, το depression κάνει πέρα!

Κάτι άλλο που σκεφτόμουν το απόγευμα (για να μην πω από χτες)...Φέτος δεν έστειλα παρά μόνο ένα chain sms** για καλή χρονιά, κι αυτό σε λίγους/εκλεκτούς παραλήπτες και μελετημένο αρκετά, ώστε να ξεφεύγει λίγο από τις τυπικούρες. Ήταν συνειδητή απόφαση, αφού έχω βαρεθεί αυτή την αρρωστιάρικη και ανούσια διαδικασία, που κάθε χρόνο αποτελεί γνώμονα δήθεν κοινωνικότητας, αλλά στην ουσία δεν είναι σχεδόν τίποτα παραπάνω από ένα καλοκουρδισμένο συστηματάκι συσσώρευσης υπερκέρδους για τους providers. Σε όσους και όσες άλλους/ες πραγματικά ήθελα να ευχηθώ, φρόντισα είτε να στείλω ξεχωριστά μηνύματα με πιο προσωπικές ευχές, είτε να εντοπίσω τηλεφωνικά, ακόμα και διαδικτυακά. Ακόμη έχω πολλούς και πολλές που δεν πήρα και αύριο πρέπει να το φροντίσω, προτού το "καλή χρονιά" να μοιάζει σαν τα προϊόντα Μπαρμπαστάθη...

Σίγουρα, όμως, δεν θα ψάξω διάφορους/ες που, όπως τόσα χρόνια τώρα, έτσι και φέτος ξέχασαν τα γενέθλιά μου, "ξέχασαν" την πρωτοχρονιά, "ξέχασαν" ακόμη και να με ψάξουν έτσι για ένα γεια στις διακοπές, περιμένοντας πως εγώ, για ακόμα μια φορά, θα πατήσω το πράσινο κουμπάκι στο κινητό μου για να τους/τις ευχηθώ πρώτος...Έκανα υπομονή αρκετά, αλλά έχει και η γαϊδουριά το όριό της. Enough is enough, my dear friends...

Αρκετά με τη σχεδόν κρεβατομουρμούρα. Κλείνω, για να γράψω λίγη διπλωματική, να τσεκάρω μια τελευταία φορά τα emails μου και να παραδωθώ στο Μορφέα. Αύριο έχουμε δουλειές από νωρίς...Πρέπει να πάω ΟΤΕ και τράπεζα, ώστε να ξαναποκτήσω πρόσωπο στον κόσμο της επικοινωνίας και του πλαστικού χρήματος...(μη χέσω!).

* Τετράστερο (το): Επίθετο ουδετέρου γένους, προσδιοριστικό των τεσσάρων αστέρων, με τα οποία αξιολογείται ένα ξενοδοχείο. Συγγενές: Πεντάστερο (τα ενός, δύο ή τριών αστέρων δεν επιδέχονται του προσδιορισμού, γιατί, ποιός ασχολείται τώρα με μετριότητες;!!!)

**Chain sms: Κατά κανόνα, τα άκρως προβλέψιμα και άμεσα διαγράψιμα ευχετήρια γραπτά μηνύματα, που πέφτουν βροχή στην οθόνη του κινητού μας, σε κάθε σημαντική γιορτή ή αργία (Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, Ανάσταση κλπ).

Χάπι New Year...(?!)

2007-01-01T23:05:00.000+02:00

Παύση αρκετών ημερών, αλλά ο τίτλος αυτού του post εξηγεί πολλά...

Ο νέος χρόνος με βρήκε στο κρεβάτι, με παρέα εκείνη την κακούργα, μοχθηρή και ύπουλη ίωση που με χτύπησε πισώπλατα τη μαύρη μέρα των γενεθλίων μου...Τα όνειρά μου για αλλαγή του χρόνου μέσα στις ανατολίτικες σαπουνάδες, τους υδρατμούς και την απλόχερη προσφορά μυοχαλάρωσης γκρεμίστηκαν σαν πύργοι στην άμμο. Αντ' αυτού του ακαταμάχητου σετ, βρέθηκα ξαπλωμένος στον -σχεδόν ενσωματωμένο με την επιδερμίδα μου- καναπέ, έχοντας να συνυπάρξω υποχρεωτικά με: α) τελικούς Survivor (by the way: "Turk-Yunan:1-0"!) και Dream Show, Μαρία η Άσχημη, δεκάδες μπουζουκο-περνάμε-υπέροχα-πιστες, φιλανθρωπικά sessions τηλετζόγου, στοιχειωμένες επαναλήψεις με κομμώσεις-casting-ενδυματολογικό βαθέων 90s και -φυσικά- β) αντιβιώσεις, αντιπυρετικά, αποχρεπτικά, αναλγητικά και τις λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις της ανθούσης φαρμακευτικής βιομηχανίας, θέτοντας σοβαρή υποψηφιότητα για το βραβείο του πιο άξιου καταναλωτή υπερτιμολογημένων και πατενταρισμένων σκευασμάτων για το 2006...

Στην παρούσα στιγμή τα πράγματα βελτιώνονται: Είμαι επιτέλους alive n' kickin', βρήκα ενέργεια να βάλω σε μια τάξη το ηλεκτρονικό μου σπίτι (emails, blog, hi5, MySpace κλπ) και ήδη ελίσσομαι "όπως παλιά" στον κυβερνοχώρο, ψάχνοντας για ειδήσεις και αξιοπρόσεχτες ψηφίδες πληροφορίας, που θα μου διεγείρουν τα επανενεργοποιημένα εγκεφαλικά κύτταρα!

Είχε και τα καλά του, βέβαια, το χτικιό: σπιτικό φαί σε σταθερή ροή αφίξεων και 24ωρη βάση, χριστουγεννιάτικα γλυκά, τρία-τέσσερα βιβλία και λευκώματα (διόλου ευκαταφρόνητου κόστους) που είχα σταμπάρει από καιρό, ως έξτρα δώρα, για να εξαγοραστούν οι αέναες γονικές τύψεις περί παντελούς έλλειψης επικοινωνίας (που πολλαπλασιάζονται κάθε φορά που το "παιδί" αρρωσταίνει και κατσουφιάζει) και άλλα διάφορα. Για να μην πω ότι τις τελευταίες έξι μέρες δεν ξόδεψα ούτε cent και τώρα θα πληρώσω το κομμένο μου σταθερό και λίγο από το σατανικό τριψήφιο χρέος της -κατά τ' άλλα "student"- πιστωτικής μου, μόλις πατήσω το πόδι μου στην Αθήνα...

Επίσης, έκανα catch up στους Singles και το Παρα5 χάρη στις επαναλήψεις, διάβασα το "Μαρξ στο Σόχο" του Howard Zeen και απόψε, μόλις πατήσω το enter σε αυτό το post, φορτσάρω δυναμικά στο "Σάββατο" του Ian Mc Ewan, έτσι για να απομολυνθώ από τον πολύ Φερεντινοσανταμοδρουζομικρουτσικοδιγενή, που ψυχορραγούσε στην tv μου τόσες μέρες (κι η γη τον ετρόμαζε...).

Κι από αύριο ξανά με τα μούτρα στη Διπλωματική (αφού πρώτα δω τις φωτο των τεσσάρων που επιστρέφουν από Τουρκία-για να μην ξεχνιόμαστε....)

"- Γιατί, αγάπη μου, χώρισες το Νίκο τον αναισθησιολόγο;

- Γιατί τον τελευταίο μήνα δεν αισθανόμουν τίποτα πια..."

(από τις εορταστικές επαναλήψεις καταδικασμένων από την ιστορία serials)

37 κ 8...

2006-12-27T22:14:00.000+02:00

Παίζοντας με τους αριθμούς. Από το 27 (των χρόνων που πλέον βαραίνουν το κάρμα και την πλάτη μου), περνάμε στο 37 κ 8, που αποτελεί το επίπεδο ανόδου της σωματικής μου θερμοκρασίας, σε βαθμούς Κελσίου...Φαίνεται πως το χθεσινό ξενύχτι μπροστά στο laptop, με την πλάτη προς τη μπαλκονόπορτα του 1987, που δεν αποτελεί δείγμα ερμητικότητας και, όπως αποδεικνύεται, μπάζει απελπιστικά, με οδήγησε σε ακόμη χαμένη μάχη με το αναπόφευκτο: Ηττήθηκα πανηγυρικά από έναν από εκείνους τους σπαστικούς ιούς, που κάνουν την εμφάνισή τους την πιο ακατάλληλη ώρα, ανεξαρτήτως εποχής και σου χαλάνε τις διακοπές, τα ταξίδια, το πρόγραμμα, τη διάθεση, την πέψη, την κατάποση (!) και -πάνω απ'όλα- σου σπάνε τα νεύρα και σε κάνουν ένα σπαστικό γκρινιάρη...

Κι έτσι λοιπόν καταλήγω να βλέπω Singles και What women want, αγκαλιά με την αντιβίωση και την κουβέρτα μου, περιμένοντας άλλη μιάμιση ώρα, ώσπου να ολοκληρωθεί και τυπικά το "πλεον σημαδιακό και εσωστρεφές 24ωρο του χρόνου"...

Αλήθεια, μήπως ξέρει κανείς what women want? If yes, let me know...

The 27th brick in the wall...

2006-12-27T04:06:00.000+02:00

Εδώ και τέσσερις ώρες την πλάτη μου βαραίνει άλλος ένας χρόνος, παίρνοντας την μεταεφηβική περίοδο απελπιστικά μακριά και φέρνοντας τα τριάντα ακόμα πιο κοντά...
Κρίση συνείδησης, κρίση ηλικιακή, κρίση συναισθηματική-ποιός ξέρει; Ίσως κι όλα μαζί.
Το σίγουρο όμως είναι πως πρόκειται για κρίση και μάλιστα βαρβάτη, από αυτές που βιώνεις κάτι καταραμένες νύχτες χωρίς ύπνο και χωρίς προοπτική απεγκλωβισμού...
Σε όποιον/α μίλησα για την κρισάρα μου (από τους/τις λίγους/ες που ήδη με έχουν πάρει τηλέφωνο για ευχές τούτες τις πρώτες δύσκολες ώρες...), έσπευσε να με καθησυχάσει: "ξεκόλλα, η ζωή είναι μπροστά, μην υπερβάλλεις...". Ίσως. Αλλά, αν είναι έτσι, γιατί αυτός ο κόμπος δεν λεέι να φύγει απ' το στομάχι μου;
Τέλειωσε το μεταπτυχιακό,
Βρες δουλειά,
Πρόσεχε τον εαυτό σου,
Κάνε επιτέλους μια "σοβαρή σχέση",
και μετά άρχισε να σκέφτεσαι για
μεγαλύτερο σπίτι (σε "καλύτερη περιοχή"),
μεγαλύτερο αυτοκίνητο (με πιο ηχηρά εταιρικά αρχικά και μηδενικά στην τιμή),
μεγαλύτερη θέση και μεγαλύτερο μισθό (γιατί "τα αξίζεις"),
μεγαλύτερο καταναλωτικό ή/και στεγαστικό δάνειο (γιατί "τα έτοιμα τελείωσαν")
και για στυτικές δυσλειτουργίες...
Sorry, αλλά δεν είμαι εγώ για τέτοια (ακόμα, τουλάχιστον)...
Ο,τιδήποτε απειλεί να μου κόψει τα ταξίδια, τον ελεύθερο χρόνο (λέμε τώρα), την τρέλα, τους παλιμπαιδισμούς, τα sneakers και τα μεσοβδόμαδα ξενύχτια, θα με βρει απέναντι του (όπως λέγαμε και στα πλαίσια των συνελεύσεων)!
Ουτοπία, ε; Ναι, το ξέρω, όμως, αυτή τη δύσκολη ώρα πρέπει να βρω κάτι να πιαστώ, γιατί η εκκωφαντική σιωπή της μοναξιάς είναι τραγικός αντίπαλος, όταν μάλιστα βρίσκεσαι αμυνόμενος, προσπαθώντας να αποτρέψεις την καθολική επικράτηση του πανικού, του υστερικού άγχους και της αμηχανίας...
Σταματώ εδώ, γιατί κρυώνω (εδώ, στα σύνορα, ο Βοριάς είναι φρέσκος, όχι σαν τον αρρωστιάρικο αέρα της Αθήνας), νυστάζω, πήγε 4.30 και πρέπει να συνεχίσω τη διπλωματική...Οι μεταπτυχιακοί το μόνο που έχουν να χάσουν είναι οι αλυσίδες τους (62+μια ως το deadline)!
Χρόνια μας καλά, σκατιάρη καθρέφτη.Over and out.-